Ευρωμπάσκετ τέλος: ώρα για μάθημα

Το πρώτο και πλέον σημαντικό μάθημα είναι ότι οι σοβαρές εθνικές είναι αυτές που προχώρησαν. Οι σοβαρές εθνικές σε όλα τα επίπεδα με έμπειρο προπονητικό τιμ, το οποίο έδωσε αγωνιστική ταυτότητα, παίκτες που προσέφεραν τον καλύτερό τους εαυτό και παράγοντες οι οποίοι δεν μπλέκονταν στα πόδια τους. Οι Λιθουανοί είχαν τον Σαμπόνις να δίνει νερά στα… άγραφα πιτσιρίκια και ο Βολκόφ να κλαίει και να φιλάει τους μικρούς της Ουκρανίας λέγοντας “spaciba”. Πραγματικοί κολοσσοί, οι οποίοι φρόντισαν οι ομάδες τους, οι δύο πιο επιτυχημένες του τουρνουά με γνώμονα την ποιότητα, να είναι πλήρεις παντού.

Ως αποτέλεσμα διέθεταν ταυτότητα και σε κάθε παιχνίδι έπαιξαν το καλύτερο μπάσκετ που μπορούσαν. Μία οκτάδα… μόνο από τέτοια σύνολα και γι’ αυτό δεν υπήρξαν αδικίες στην τελική κατάταξη.

Μάθημα δεύτερο: Το ευρωπαϊκό μπάσκετ οφείλει να βελτιώσει το αγωνιστικό του περιβάλλον. Το παρκέ μοιάζει μικρό την ώρα που τα αθλητικά προσόντα βελτιώνονται, οι άμυνες μπορούν εύκολα να πνίξουν τον αντίπαλο και ο χώρος μοιάζει ελάχιστος για να δεις ένα όμορφο ανταγωνιστικό παιχνίδι.

Μεγάαααλη διοργάνωση

Μάθημα τρίτο: Η διοργάνωση τράβηξε πολύ, παίδαψε τον κόσμο, αλλά πέτυχε. Ένα μοντέλο με πολλούς αγώνες για την τηλεόραση που δεν άρεσε στους περισσότερους, οι διοργανωτές όμως είναι πολύ ικανοποιημένοι. Αυτό το μοντέλο μπορεί να αλλάξει το 2015 και να πηγαίνουμε σε νοκ άουτ παιχνίδια μετά την πρώτη φάση. Αλλαγή, στην αλλαγή και ο κόσμος έχει βαρεθεί να μην γνωρίζει τι είναι αυτό που θα δει για τις επόμενες ημέρες.

Είναι η ώρα, σε συνδυασμό με το δεύτερο μάθημα, το ευρωπαϊκό μπάσκετ να αποκτήσει συγκεκριμένους κανονισμούς που δεν θα αλλάξουν τουλάχιστον για μία δεκαετία. Ούτως ή άλλως το Ευρωμπάσκετ μετά το 2017 αλλάζει και θα πάει στα τέσσερα χρόνια, τουλάχιστον να υιοθετηθεί ένα μοντέλο από τώρα.

Μάθημα τέταρτο: Το λέγαμε από το 2005, το 2006, πολλά χρόνια αλλά ήταν δύσκολο να πείσουμε. Διαθέτουμε εξαιρετικούς παίκτες, πολύ υψηλού επιπέδου, δεν είναι όμως οι καλύτεροι στην Ευρώπη. Τώρα είναι πιο εύκολο να αντιληφθεί ο κόσμος, πως έχουμε ορισμένους από τους καλύτερους, οι οποίοι έχουν μείνει στην Ευρώπη διότι οι κορυφαίοι παίζουν στο ΝΒΑ. Τρομάζεις στην ιδέα του τι θα συνέβαινε αν οι Ρώσοι, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί μπορούσαν να παραταχθούν πλήρεις. Ακόμα και οι Γάλλοι έπαιξαν χωρίς τους καλούς τους ψηλούς. Ίσως να βρίσκαμε κίνητρο ως αουτσάιντερ; Άγνωστη η ψυχή του Έλληνα. Δεν σημαίνει ότι υπερτιμήσαμε την ομάδα μας, αλλά καλό είναι να βλέπουμε την πραγματικότητα και την προσέγγιση που έχουμε ως χώρα γύρω από το μπάσκετ.

Η αγάπη για την εθνική

Μάθημα πέμπτο: η αγάπη στην ομάδα κρίνεται από το πόσες φορές θα αποτύχεις και θα συνεχίσεις να προσπαθείς. Ο σβέρκος του Τόνι Πάρκερ, όπως γράφουμε πολύ συχνά εδώ στα μέρη μας, μαύρισε κι άλλο από τη…φάπα. Η πολύ μαγκιά βλάπτει όπως και η αλαζονεία. Ο Πάρκερ δεν είναι ο κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών, είναι σίγουρα ο πιο ταπεινός και πατριώτης (μαζί με τον Νοβίτσκι) που έχουμε δει. Βάζει πάνω από όλους την εθνική ομάδα. Ομάδα. Πολύ χρήσιμο να το μάθουν οι συναθλητές του ιδιαίτερα οι νέοι. Παρά το γεγονός ότι φαινομενικά δεν κερδίζει τίποτα, για τον Ευρωπαίο Πάρκερ, του Αμερικανού πατέρα και της Ολλανδέζας μητέρας, η Γαλλία είναι κάτι ιερό και η προσφορά στην πατρίδα δεν είναι επίδειξη εθνικισμού, αλλά ανταπόδοσης όσων του προσέφερε όταν ξεκινούσε. Τιμά τη φανέλα τόσο στο χρυσό όσο και στις πολλές ήττες που προηγήθηκαν.

Μάθημα έκτο: Οι ομοσπονδίες επένδυσαν τα χρήματά τους, με εξαίρεση την Ισπανία και την Ελλάδα, για να διαθέτουν τους πιο έμπειρους κόουτς. Ο καπιταλισμός λειτουργεί άριστα στο μπάσκετ διότι ό,τι πληρώσεις παίρνεις.

Τι δεν μάθαμε εμείς

Μάθημα που δεν θα πάρουμε; Η Ελλάδα αναζητά ήδη τα 500.000 ευρώ, ίσως και περισσότερα, που απαιτούνται για να διεκδικήσει μία wild card για το Μουντομπάσκετ. Το 2008 πληρώσαμε κοντά στα δύο εκατομμύρια (ευρώ ή δολάρια δεν έχει σημασία) προκειμένου να διοργανώσουμε το προολυμπιακό και να συμμετάσχουμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εννοείται ότι δεν πρέπει να βγει ούτε ευρώ από το ελληνικό δημόσιο, αλλά ακόμα κι αν βρεθούν τα χρήματα, απλά θα έχουμε καλύψει το…τραύμα με ένα πολύ όμορφο βραχιόλι. Η πληγή είναι εκεί και θα συνεχίσει να πονάει όσο δεν ασχολούμαστε σοβαρά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Άκυρο το σχόλιο για Πάρκερ και Γκάλη. Ο Μπατούμ αποκάλυψε ότι ο Τόνι Πάρκερ το βράδυ πριν τον αγώνα του ζήτησε να παίξει και γι’ αυτόν. Σιγά μην πήγαινε ο Νικ στο δωμάτιο του Παναγιώτη Γιαννάκη για να του πει: “Παναγιώτη παίξε για μένα”. Πιο πιθανό είναι να έδινε σε όλη την ομάδα λάθος ώρα έναρξης για να κέρδιζε μόνος τους αντιπάλους.