Φάουλ, αποβολή και πέναλτι

Άφησα επίτηδες να περάσουν μερικές μέρες γιατί κάποια θέματα πρέπει να εξετάζονται αφού “κρυώσουν” λίγο. Ο λόγος για τη σκηνή που διαδραματίστηκε ανάμεσα στον Αναστασίου και τον Τριανταφυλλόπουλο και τα όσα ακολούθησαν.

Τι δεν έγινε

Προφανώς και κανείς μας δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το τι ειπώθηκε, εκτός απ’τους δύο πρωταγωνιστές και όσους ήταν πολύ κοντά τους. Όμως, ακόμα και χωρίς σιγουριά για το τι ακριβώς έγινε, μπορούμε να είμαστε πιο σίγουροι για το τι δεν έγινε.

Όσες φορές κι αν δεις το βίντεο, όσες φορές κι αν διαβάσεις τα κείμενα που γράφτηκαν τις επόμενες μέρες, δεν είναι εύκολο να αποδεχθείς την εκδοχή που κυκλοφόρησε. “Δεν του βάζει χέρι, του λέει να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, δεν του άρεσε αυτή η αντίδραση. Τον είδε να κλαίει και προσπάθησε να του σηκώσει το ηθικό”.

Μπορεί να έγινε κι έτσι. Όμως, δύσκολα μπορείς να το αποδεχθείς βλέποντας τη σκηνή. Πότε πρόλαβε να βάλει τα κλάματα ο Τριανταφυλλόπουλος στα δευτερόλεπτα που πέρασαν απ’το σφύριγμα της λήξης; Πως είναι καταρρακωμένος κάποιος που απλώς βαδίζει και δεν έχει προλάβει να έχει καμία αντίδραση; Τι σόι ψυχολογική άνοδος ήταν αυτή που προσπάθησε να προσφέρει ο Αναστασίου σε τόσο έντονο ύφος; Αν όντως συνέβησαν όλα αυτά, γιατί ο Τριανταφυλλόπουλος “τρελάθηκε”, ξέσπασε (όντως) σε κλάματα, δεν τον χωρούσε ο τόπος κι ο Αναστασίου έτρεξε να τον προλάβει στη φυσούνα;

Τρύπα και μπάλωμα

Στα μάτια μου, αυτό που έγινε στο τέλος ήταν “φάουλ” του Αναστασίου. Όμως, αυτό που ακολούθησε ήταν “αποβολή και πέναλτι”. Όσο άσχημο και αχρείαστο κι αν ήταν το “φάουλ”, δεν παύει να ήταν μια κακιά στιγμή: εν βρασμώ, με θολό κεφάλι. Θα το επικρίνεις αν δεν σου φαίνεται σωστή η αντίδραση του Αναστασίου, αλλά δεν θα σηκώσεις και τη σημαία της επανάστασης: λάθος ήταν και μεγάλο μάλιστα, αλλά ΟΚ, πάμε παρακάτω.

Δεν ισχύει το ίδιο για την επικοινωνιακή προσπάθεια, που ξεκίνησε σχεδόν αμέσως με κείμενα και άρθρα για να πειστούν όλοι πως όχι μόνο δεν έγινε τίποτα, αλλά ο Αναστασίου ήταν ο καλός της υπόθεσης: αυτό ήταν συνειδητή απόφαση, που κρίνεται με διαφορετικό πρίσμα. Το “φάουλ” έχει άλλοθι το θολωμένο κεφάλι, την απογοήτευση της πικρής ήττας, την απειρία σε πάγκους. Το επικοινωνιακό πέπλο που απλώθηκε γρήγορα για να καλύψει το “φάουλ” ήταν απόφαση που όποιος κι αν την πήρε δεν έχει τα άλλοθι της “κακιάς στιγμής”.

Το μπάλωμα είναι χειρότερο απ’την τρύπα, λέει μια έκφραση που ταιριάζει στην περίπτωση. Χειρότερες εντυπώσεις μου δημιουργεί η άκομψη προσπάθεια μπαλώματος, παρά το γεγονός που τα ξεκίνησε όλα. Γι’αυτό και το επεισόδιο το είδα ως “φάουλ”, το επικοινωνιακό μπάλωμα ως “αποβολή και πέναλτι.” Πιο επιβαρυντικό για τον Αναστασίου, αλλά και ακόμα πιο άβολο για τον παίκτη: άλλο πράγμα ένα επεισόδιο που κρατάει μερικά δευτερόλεπτα και σε κάνει να βάζεις τα κλάματα κι άλλο να διαβάζεις σε εφημερίδες και ιστοσελίδες πως το μόνο που έγινε ήταν μια εκρηκτική εμψύχωση.

Απειρία

Μπορεί η τρύπα και το μπάλωμα να είναι ξεχωριστές ενέργειες, αλλά στα μάτια μου έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την απειρία του Αναστασίου ως πρώτος προπονητής. Σίγουρα ακόμα τον μαθαίνουμε και δεν ξέρουμε πως αντιδρά σαν άνθρωπος. Μπορεί στο μέλλον, ακόμα και μετά από χρόνια καριέρας, να εξακολουθεί να έχει τέτοιες συμπεριφορές. Μέχρι τότε όμως θεωρώ πως είναι ασφαλές να πούμε πως η απειρία είναι μία απ’τις αιτίες του ξεσπάσματος.

Αλλιώς αντιδράς όταν το πετσί σου έχει σκληρύνει στους πάγκους. Όταν ένα λάθος στο τέλος ενός ντέρμπι δεν είναι δα και κάτι πρωτοφανές, γιατί σου έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν. Όταν πια έχεις χορτάσει από μεγάλες νίκες, αλλά και οδυνηρές ήττες, όταν μια διαιτητική αδικία απλώς προστίθεται σ’αυτές που έχεις ζήσει μέχρι τώρα. Σκληραίνεις, μαθαίνεις από τυχόν λάθος αντιδράσεις σου, βελτιώνεσαι.

Αγώνες που παρακολουθεί όλος ο πλανήτης και μεγάλοι τίτλοι κρίνονται από λάθη. Τελειώνει το ματς, οι προπονητές σκύβουν το κεφάλι και πάνε στα αποδυτήρια. Δεν το κάνουν μόνο επειδή αυτός είναι ο χαρακτήρας τους. Το κάνουν κυρίως γιατί τα χρόνια στους πάγκους έχουν παγώσει το αίμα τους. Έχουν δει και έχουν ζήσει τόσα που τα ξεσπάσματα είναι σπάνια.

Με την απειρία του Αναστασίου σχετίζεται και η επικοινωνιακή αντίδραση του μπαλώματος. Προφανώς και δεν μπορούμε να την χρεώσουμε 100% στον Αναστασίου, αφού δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν αυτός τη ζήτησε, την εμπνεύστηκε, κτλ. Σίγουρα, όμως, ακόμα και το μπάλωμα σχετίζεται με την απειρία του: ένας έμπειρος κόουτς με καλό όνομα, ακόμα κι αν είχε μια άσχημη αντίδραση, δεν θα χρειαζόταν δα και επικοινωνιακή καταιγίδα για να το σκεπάσει. Πιθανότατα να αρκούσε ένα “έγινε, ήταν λάθος, πάει πέρασε, πάμε παρακάτω”.

Στα ψιλά

Ο Αναστασίου μετράει μόλις μερικούς μήνες ως πρώτος προπονητής και το κυριότερο είναι πως κάθεται στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Εκεί τα φώτα της δημοσιότητας δεν σβήνουν ποτέ, εκεί τα πάντα μεγεθύνονται, εκεί τα όποια γεγονότα αφορούν πάρα πολύ κόσμο, εχθρούς και φίλους. Αν είχε ξεκινήσει από μικρότερη ομάδα, σε χαμηλότερη κατηγορία, τότε ακόμα και πολύ χειρότερη να ήταν η αντίδρασή του μετά από μια ήττα, ούτε εγώ θα έγραφα κείμενο, ούτε εσείς δεν θα ενδιαφερόσασταν, ούτε θα χρειαζόταν επικοινωνιακή εκστρατεία για να καλυφθεί.

Θα περνούσε στα ψιλά, όπως περνούν αυτά που συμβαίνουν μακριά απ’τα φώτα. Κάποτε ο Γιώργος Δώνης είχε ερωτηθεί για τις λάθος προετοιμασίες, που “καίνε” ομάδες, με αφορμή νομίζω το καλοκαίρι που προπονητής του Παναθηναϊκού ήταν ο Νιόπλιας. Θυμάμαι τον Δώνη να λέει πως δεν μπορεί να ξέρει τι έγινε σε άλλη ομάδα, αλλά αυτό που ξέρει είναι πως τα λάθη καλό είναι να τα κάνεις στο ξεκίνημα και χαμηλά: “Έχω κάνει λάθος προετοιμασία, όταν με το επιτελείο μου ήμασταν στον Ηλυσιακό και στην ουσία χάσαμε τη χρονιά. Μάθαμε, όμως, και δεν την πατήσαμε ξανά”.

Άλλοθι και διαδρομή

Καλώς ή κακώς, ο Αναστασίου και κάθε κόουτς που πέφτει στα βαθιά δεν έχει τέτοιες πολυτέλειες. Τα σωστά και τα λάθη γίνονται στην κεντρική σκηνή. Κι η απειρία ισχύει ως άλλοθι, αλλά δεν είναι αρκετή για να δικαιολογεί τα πάντα: απλώς είναι εκεί για να μαλακώνει την κριτική, για όσα συμβαίνουν τόσο μέσα όσο και έξω απ’τις τέσσερις γραμμές. Όχι όμως και να τα εξαφανίζει.

Αφού έτσι έμελλε να ξεκινήσει η διαδρομή, έτσι θα συνεχιστεί και έτσι θα την παρακολουθούμε απ’έξω. Αξίζει, όμως, να θυμόμαστε πως ο Κυράστας ξεκίνησε απ’τα τοπικά της Αθήνας και τον Εθνικό Ελληνορώσων, ο Αναστασιάδης απ’τον Διαγόρα, ο Αναστόπουλος απ’τον Πανελευσινιακό, ο Δώνης απ’τον Ηλυσιακό, ο Λεμονής έχει παραδεχθεί δημόσια πόσο ανέτοιμος ήταν στην πρώτη του θητεία στον Ολυμπιακό σε σχέση με τη δεύτερη, κτλ.

Μηχανή του χρόνου δεν έχουμε για να γυρίσουμε σ’εκείνα τα χρόνια, όμως κάτι μου λέει πως όλοι έκαναν πράγματα που δεν επανέλαβαν όταν ήρθαν στην κεντρική σκηνή. Έπαθαν και έμαθαν στο χαμηλό επίπεδο.