Φιλικό made in Greece
Την πρώτη φορά που είδα το Ματς κατά της Φτώχειας προ ετών, δεν θυμάμαι αν ήταν στο Βελοντρόμ της Μασσαλίας ή εκείνο στο Ζανκτ Γιάκομπ της Βασιλείας, αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν το ίδιο το γεγονός.
Οτι μια χειμωνιάτικη νύχτα Δευτέρας δηλαδή, με το θερμόμετρο στο μηδέν, αρκούσε να μαζευτούν οι Φίλοι του ενός και οι Φίλοι του άλλου για να γίνει, ενόψει του φιλανθρωπικού σκοπού, sellout. Κι επειδή είχα μέσα μου πλήρη άρνηση να δεχθώ πως ο Γάλλος ή ο Ελβετός είναι κοινωνικά πιο αλληλέγγυος απ’ τον Ελληνα, αναρωτιόμουν. Το event, σ’ ένα ελληνικό γήπεδο, πόσους (συν)ανθρώπους θα μπορούσε, καθημερινή και όχι με καλό καιρό, να προσελκύσει;
Το Καραϊσκάκη έδωσε όλες τις απαντήσεις. Η βασική απάντηση είναι, ναι. Το γεμίζουμε. Αλλ’ «υπό όρους». Ο όρος νούμερο-ένα είναι ότι, για να το γεμίσουμε, χρειαζόμαστε τον σύλλογο-ατμομηχανή. Εν προκειμένω, τον Ολυμπιακό. Ένα Φίλοι-Φίλοι, δίχως η μία ομάδα να είναι… η ομάδα μας, στο ελληνικό οπαδικής κουλτούρας ποδόσφαιρο θα ήταν καθαρή αποτυχία. Και ο Ντρογκμπά να ερχόταν, και ο Μέσι με τον Κριστιάνο Ρονάλντο, αν πιάναμε τους 10.000 θεατές θα ‘ταν έκπληξη. Κι απ’ τη στιγμή που μπαίνει μπροστά για την επιτυχία του εγχειρήματος ο σύλλογος-ατμομηχανή, ακριβώς εκεί ανευρίσκει κανείς και τον όρο νούμερο-δύο. Ναι, αλλά σώφρον θα ‘ταν να μη κυκλοφορούν εκεί γύρω και παίκτες…των αλλονών.
Δεν πα’ να ‘ταν προσκεκλημένος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν πα’ να ‘ταν σκοπός ο συγκεκριμένος, πάλι οι Παναθηναϊκοί και οι Δικέφαλοι κι ο Μπιτσαξής και όλο το λοιπό «ό,τι να ‘ναι» ρεπερτόριο μιας συνηθισμένης, μιας οποιασδήποτε, Κυριακής εκτελέστηκε απ’ το Α ως το Ω. Πώς δεν τ’ άκουσε, να λες, κι ο Νικοπολίδης που σ’ αυτό το ματς ήταν… με τους άλλους κι έκανε τη χαλάστρα να πιάσει, αντί ν’ αφήσει να περάσει μες στην εστία, ένα σουτ του Τζόρτζεβιτς!
Πού να ‘βλεπαν μπροστά τους λοιπόν, live, και τον Σισέ ή τον Ζιλμπέρτο Σίλβα. ‘Η και τον Ζαγοράκη, ακόμη. Που ο Ζιζού τον ήθελε, το έδιναν απ’ την «επικοινωνία» του Ολυμπιακού πόσο τον ήθελε, αλλ’ ο Θοδωρής «είχε δουλειά». Ετρεχε στο Ζάγκρεμπ, αγωνιώντας τι θα περισώσει με τους πολύ μαγκιόρους, αλλά…πάρα πολύ όμως, που αψηφούν τους πάντες και τα πάντα και πάνε εκεί που τους λένε να μη πάνε. Κι ύστερα «καταγγέλλουν» δολοφονικές επιθέσεις, οι οποίες ήταν τόσο αναμενόμενες, που ακριβώς γι’ αυτό τους έλεγαν να μη πάνε! Πήγαν στη σφηκοφωλιά, και τους έφταιξαν οι σφήκες που τους την έπεσαν…
Φυσικά οι ξένοι, για να επιστρέψουμε στο Καραϊσκάκη, από πανό κι από τραγούδια κι από συνθήματα δεν κατάλαβαν λέξη. Καλό αυτό. Το πόσο μακρινή, τους είναι η ελληνική γλώσσα. Τα προφορικά και τα γραπτά. Η ατμόσφαιρα που έζησαν όσοι ήλθαν, το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα που πήραν στα σπίτια τους όσοι, όπου γης, είδαν το event στην TV, ήταν μπόνους. Να σημειώσω την πάσα αλήθεια δε, δεν μ’ απασχολεί και τόσο (ακόμη και να σκάμπαζαν ελληνικά) πώς μας βλέπουν οι ξένοι. Τουλάχιστον όχι, όσο μ’ απασχολεί ο αντίκτυπος του event εντός. Εδώ, θεωρώ ότι πραγματικά έγινε βήμα.
Το βήμα δεν είναι η επιβεβαίωση της αλληλεγγύης του Ελληνα. Δεν είχαμε, ο Ελληνας για τον Ελληνα, ανάγκη τέτοιας επιβεβαίωσης. Ξέραμε. Το βήμα είναι η εκδήλωση αυτής της αλληλεγγύης… on-site. Επί τόπου. Ότι ο Ελληνας (ξε)σηκώθηκε, έστω υπό τους όρους που ήδη επισημάναμε, και κατέβηκε στο Φάληρο, μάλιστα κόντρα σε σοβαρές πρακτικές δυσκολίες. Μετακίνησης κ.λπ. Το βήμα, αυτό είναι. Γιατί ο Ελληνας, όπως και τόσα άλλα πράγματα στη ζωή του και στην καθημερινότητά του, και αυτό (το να στέρξει εκείνον που είναι, απ’ το Πακιστάν ως την Αϊτή, στην ανάγκη) έχει εκπαιδευτεί στις μέρες μας να το κάνει…απ’ την τηλεόραση. Δώσ’ του τηλεμαραθώνιο, κι αν έχει ένα βρακί όλο κι όλο να φορέσει, θα το βγάλει και θα το στείλει. Αν δεν «είναι» στην τηλεόραση, δεν θα το στείλει. Εδώ, για μια φορά, ο Ελληνας έκανε κάτι δίχως να μεσολαβεί το γυαλί ανάμεσα. Πήγε. Κι ας ήταν η εκδήλωση «ανοιχτή» (και) σε ελεύθερης πρόσβασης κανάλι…
Κλείνω με, τι άλλο, Αμπού Ντάμπι. Το έπος της κονγκολέζικης Μαζέμπε. Μη πείτε πως (link:300918)δεν τα ‘πα(/link)! Ο Κώστας Μπότος είναι «νούμερο», μόνο που παίζει τελικό Μουντιάλ Συλλόγων. Κάτι άλλοι στα πέριξ του ελληνικού ποδοσφαίρου, «ονόματα και μη χωριά», που έχουν για τον εαυτό τους την ιδέα πως δεν είναι νούμερα σαν τον Μπότο, τελικό Μουντιάλ Συλλόγων θα παίξουν σε κανα-δυο-τρεις-τέσσερις αιώνες. Το μόνο βέβαιο για τον Μπότο είναι, το πόσο τεράστιος ψεύτης είναι. Μιλούσε για το 2012, και παίζει τελικό…το 2010. Περιμένει, πια, τον Μοράτι να μετρηθούν και να τον τρέξει, λέει, ως την παράταση και τα πέναλτι! Τους ανυποψίαστους για το τι τους ερχόταν Βραζιλιάνους της Ιντερνασιονάλ Πόρτο Αλέγκρε, στον ημιτελικό, τους τσάκισε «όπως το δουλεύει». Με τον τρόπο του. Τρέξιμο και τακτική. Το Botos model ενταφίασε το τσίκι-τσίκι. Κι αν κανείς ρωτάει για τον Καλουγιτούκα, δίνουμε το 60% του παίκτη για δύο εκατομμύρια. Δολλάρια, επειδή είμαστε κουλ. Όχι ευρώ…
