Funky Business

Funky Business

Ο ποδοσφαιρικός καπιταλισμός κέρδισε. Κατέκτησε τον κόσμο από τα βάθη της Βραζιλίας μέχρι την Κίνα. Η FIFA και η UEFA αποτελούν δύο κερδοφόρες επιχειρήσεις που διαχειρίζονται ένα από τα εμπορικότερα προϊόντα του πλανήτη. Η FIFA χαιρετίζει τα 100α γενέθλια της με το ασύλληπτο ρεκόρ κερδών ύψους 141 εκ. ελβετικών φράγκων χάρη στην επιστροφή των τηλεοπτικών και marketing δικαιωμάτων στην δικαιοδοσία της.

Η τρομακτική αύξηση των κερδών δίνει χώρο στον Sepp Blatter να περάσει αναίμακτα το κερδοσκοπικό του όραμα: την ομαλοποίηση μέσω της παγκοσμιοποίησης. Στόχος του είναι κάθε πρωτάθλημα να έχει 16 ομάδες και οι πιέσεις γίνονται έντονες χρόνο με το χρόνο. Μία ιδέα είναι η επιτροπή να εισηγηθεί μετά το συμβούλιο των 204 μελών της FIFA ένα πλάνο με Maximum 45 αγώνες την χρονιά για κάθε ομάδα υπό το αδιαπραγμάτευτο “ for the good of the game”.

Ο πρόεδρος της FIFA εισηγείται χρόνια την μείωση των αγώνων στα εθνικά πρωταθλήματα με σκοπό να προωθεί τα δικά του πνευματικά δημιουργήματα– π.χ. το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων ή το Confederations Cup . Είναι υποστηρικτής της ιδέας για Παγκόσμιο Κύπελλο κάθε δύο χρόνια και παραμένει μία ισχυρή πολιτική οντότητα με πολλούς εχθρούς και περισσότερες διασυνδέσεις. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ο αποπροσανατολισμός των ομοσπονδιών από τα πραγματικό πρόβλημα του ποδοσφαίρου.

Η κυρίαρχη τάση που επικρατεί είναι ο άκρατος γιγαντισμός των εμπορικών συλλόγων και ο ταυτόχρονος μαρασμός με την μέθοδο του κινέζικου μαρτυρίου των υπολοίπων. Ο γιγαντισμός των μεγάλων συνοδεύεται με ισολογισμούς και λογιστικές πράξεις που θα έκαναν τους διευθυντές της Enron και της Parmalat υποψήφιους για Nobel Οικονομικών Επιστημών. Οι μικρές συνεχίζουν τον εκνευριστικό δρόμο τους προς την κόλαση.

H Ρεάλ Μαδρίτης σκούπισε το υπέρογκο χρέος της με μία δημοτική παρέμβαση που ανάγκασε την Ευρωπαϊκή Ένωση να ορίσει εξεταστική επιτροπή. Στην Serie A ( οπού μετέχουν οι φιναλίστ του περσινού Champions League), το συνολικό χρέος των ομάδων ξεπερνά τα 500 εκ.ευρώ, ενώ στην Πορτογαλία, η Πόρτο (νικήτρια του UEFA και όλων των εγχώριων τίτλων) παρουσίασε χρέη 18 εκ. Ευρώ. Σκεφτείτε τι γίνεται στις μικρότερες ομάδες.Η UEFA προσπαθεί να βάλει τάξη με το licencing project της συνδυάζοντας την Κεντροευρωπαϊκή πειθαρχία με την μεσογειακή dolce vita .

Η οικονομική κατάρρευση συνοδεύεται από την άρση των περιορισμών.Ανεξάρτητες φωνές κάνουν λόγο για κρίση, όχι μόνο χρηματοοικονομική, αλλά και ποιοτική. O Michel Platini κραυγάζει για επιστροφή στις ρίζες, αποδοκιμάζοντας την ξενολατρία και θέτει θεμελιώδη ερώτηματα:

“Σας ικανοποιεί το γεγονός ότι οι περισσότερες ομάδες δεν έχουν ούτε 3 παίκτες από την χώρα που εκπροσωπούν.

Σας ικανοποιεί το γεγονός ότι οι μεγάλες ομάδες εκμεταλλεύονται ως σύγχρονοι αποικιοκράτες το ποδοσφαιρικό χρυσάφι της Αφρικής;“

Την απάντηση δίνει ο Kenichi Ohmae στo «Interlinked Economy»: Στο ταμείο, δεν σε ενδιαφέρει η χώρα παραγωγής ή η χώρα προέλευσης. Δεν σκέφτεσαι για ποσοστά ανεργίας ή δημοσιονομικά ελλείμματα. Σε ενδιαφέρει το προϊόν. ” Η αναγωγή στο ποδόσφαιρο είναι απλή μέσω της θεοποίησης του αποτελέσματος.

Σε ένα κόσμο που μεταμορφώνεται αδυσώπητα, το ποδόσφαιρο παραμένει ένα ισχυρό αφροδισιακό για τις μεγάλες κοινωνικές μάζες. Πίσω στην δεκαετία του 20, ο επαγγελματικός χωρισμός των αδερφών Ντάσλερ και η δημιουργία της Adidas και της Puma σηματοδότησε την αρχή της εξάρτησης του ποδοσφαίρου με τους χορηγούς. Οι διάσημες μάρκες και τα τηλεοπτικά δικαιώματα δανείζουν το ποδόσφαιρο με εξωφρενικά επιτόκια δημιουργώντας έναν ποδοσφαιρικό Μολώχ που τρέφεται με τον άκρατο ανταγωνισμό, το doping και την εμπορευματοποίηση της ιστορίας και των ιδεών κάθε ομάδας.