Γελάει καλύτερα…

“Ερνέστο, τι έγινε;”

“….”

“Με ποιον θα παίξεις στα ημιτελικά; Χαχαχαχα!”

“Ψιτ! Κοίτα λίγο πάνω…”

“…..”

“…..”

“…..”

Το Contra.gr γιορτάζει τα 10 του χρόνια και οι συντάκτες γράφουν…

Δεν μπορώ, δεν θέλω και δεν θα ξεχάσω…

…εκείνο το πρωινό του Ιουνίου του 2003 που χτύπησα το κουδούνι του contra, στο Νέο Κόσμο τότε, για το ραντεβού με τον Κώστα Ντάλτα και το Βασίλη Παπαχριστοδούλου. Πρωτάρης γαρ, έτρεμα από το άγχος. Ο Παντελής μού άνοιξε θυμάμαι…

…τα «ιδιαίτερα μαθήματα» από τον Πάνο Κιαπεκάκη και το Νίκο Μοναστηριώτη πάνω στη φόρμα εργασίας (άκουσα τη λέξη admin και δεν ήξερα αν τρώγεται…). Όταν δε άρχισα να γράφω με τα δύο χέρια, στήσαμε πανηγύρι…

…τα δελτία ειδήσεων στο Ρυθμό και στον Orange. Λεωνίδας Παπαδημητρίου και Νίκος Ντελαλής ήταν οι πιο εξοικειωμένοι…

…το τρικούβερτο τσιμπούσι εκείνης της Τσικνοπέμπτης στα παλιά γραφεία, όταν κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι έξω χιόνιζε, με αποτέλεσμα αργά το βράδυ, με το κρασί να ρέει στο αίμα μας, να ψάχνουμε τρόπους διαφυγής.

…το Νίκο Γιαννόπουλο εκτός εαυτού με μια σακούλα σκουπιδιών στα χέρια! Μια εικόνα αξίζει όσες χίλιες λέξεις…

…τις εβδομαδιαίες ανταποκρίσεις στον Καναδά για το ραδιόφωνο των ομογενών. Κάθε Δευτέρα με τον Ζαφείρη στην άλλη άκρη της γραμμής.

…το «ε, τον π…στη» που ακουγόταν κάθε φορά που ο Γρηγόρης έστελνε μια φωτογραφία γεμάτη έμπνευση με αφορμή το πρώτο θέμα της κεντρικής σελίδας.

…το φαγοπότι στο «Λίθο», στέκι στου Ψειρή, με τα δέκα και πλέον μπουκάλια βότκα, παραγγελία των Κώστή και Βασίλη. Το τι ακολούθησε, δεν θέλω να το θυμάμαι…

…τη χριστουγεννιάτικη «21» και το Δημήτρη Κριτή να μας εκλιπαρεί για πόκερ.

…το κλάμα του Σταύρου στο πάτωμα, τα πούρα του Κίμωνα, το σλιπάκι του Νίκου Γ., το τραύλισμα του Νίκου Μπ., την ελληνική σημαία του Βασίλη, το γούρικο κασκόλ μόνιμο σαν πετσετάκι πάνω από την τηλεόραση. Ανεξίτηλες στιγμές από την πορεία μέχρι τον τελικό του Euro το 2004!

…την καθημερινή 14ωρη βάρδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Κούραση ναι, αλλά ταυτόχρονα τρομερή εμπειρία, απίστευτη παρέα, γέλιο μέχρι δακρύων. «Σταύρο, ποιος θα γράψει την ατζέντα;»…

…την αγωνία μέχρι την επιβεβαίωση της μεταγραφής του Σαλπιγγίδη από τον ΠΑΟΚ στον Παναθηναϊκό.

…εκείνη τη μαύρη Δευτέρα που έπρεπε να μεταφέρουμε την είδηση για το χαμό του Γιάννη Κυράστα.

…το τι συνέβη κατά τη διάρκεια και μετά τη δεξίωση στο γάμο του Κώστα Ντάλτα στο Λαγονήσι. Κάποιος να μας μαζέψει…

…τα γλέντια στον Πλούταρχο, στον Χριστοδουλόπουλου, στο Δάντη, στον Μακρόπουλο και στον Κιάμο. Πολύ λουλούδι…

…τις μεταμεσονύχτιες συναντήσεις με τον Τάσο Μαγουλά στα βόρεια, πολύ βόρεια, προάστια και τις αναλύσεις για το μπάσκετ.

…τον Παλαυρεωτικό του Πέτρου Πολυχρονίδη, την ομάδα της καρδιάς μας.

…την ημέρα, Σάββατο ήταν, που ο Νίκος Γιαννόπουλος έβαλε την κουλούρα. Να τρέχουμε πανικόβλητοι με τον Κώστα και την Ανθή για να προλάβουμε. Ακολούθησαν άλλοι τρεις γάμοι, ετοιμάζεται και ο πέμπτος…

…το τελευταίο βράδυ στην Ευρυδάμαντος. Τότε που με ανάμεικτα συναισθήματα βγάζαμε αναμνηστικές φωτογραφίες με τον Σταύρο, τον Νίκο και τον Κώστα.

…την πρώτη ημέρα στη Σπύρου Μερκούρη που βιδώναμε γραφεία, συνδέαμε υπολογιστές και τηλέφωνα, μεταφέραμε βιβλιοθήκες. Μια άλλη μέρα είχε ξεκινήσει…

…την παρθενική νίκη της ομάδας μπάσκετ στο δημοσιογραφικό πρωτάθλημα.

…το γέλιο του Νίκου Ρόλλα όταν είχε πονόδοντο.

…τις κρητικές βραδιές, έμπνευσης του Μανόλη Γρηγοράκη, με τον Γιάννη Νάτου να δίνει ρεσιτάλ.

…κι άλλα τόσα που δεν χωράνε σε δέκα αράδες.

Δεν θέλω, δεν μπορώ και δεν θα ξεχάσω τίποτα…

Γιάννης Ζωιτός

Παίζουμε καλή μπάλα

Καλοκαίρι 2001 και δεν μετρώ παρά λίγες ημέρες στο site. Η σχέση μου με τον υπολογιστή ακόμα σε νηπιακό στάδιο. Πετάγεται μία ψυχή και λέει «Δεν κάνουμε live το Copa America;». «Ναι» απαντάμε όλοι οι υπόλοιποι, ενθουσιασμένοι από την πρόταση του συναδέλφου (να’ σαι καλά ρε Νικόλα, αλλά να καθόσουν και σε κανένα παιχνίδι. Δεν πειράζει όμως).

Οι ημέρες περνούσαν, η εξερεύνηση του πληκτρολογίου συνεχίζονταν και στην άκρη του μυαλού μου υπήρχε μόνο ο στρατός. Πάνω που βρήκα κάτι να μ’ αρέσει θα το χάσω σκέφθηκα.

Και αυτός ο ψηλός που αναζητά εναγωνίως να βρει ακόμα τα απλά πράγματα στο κομπιούτερ, και αυτός ο τρελός Μεσσήνιος -και αυτό “ξερακανιός»- και αυτός ο ατόφιος Παγκρατιώτης, και αυτός ο quarter back, και αυτοί οι φίλοι από τη σχολή, και αυτός που σε πήγαινε από τον Φωστήρα στους Miami Heat με την ίδια ευκολία, θα έμεναν πίσω για στηρίξουν μία προσπάθεια που εγώ άφηνα για πάω μέχρι εκεί που ούτε η φαντασία μου έφθανε.

Επιστρέφοντας βρήκα ένα site που είχε μπει γερά στο παιχνίδι και ανέβαινε διαρκώς. Οι αλλαγές πολλές, αλλά υπήρχε μία γραμμή από την οποία σπάνια παρέκκλιναν όλοι. Μερικά πρόσωπα που άφησα πίσω μπορεί να άλλαξαν, αλλά τα στηρίγματα (το λέω γιατί είναι ακόμα και σήμερα εδώ) δεν άφησαν το οικοδόμημα να πέσει.

Μπαίνοντας στη δεύτερη δεκαετία της ζωής του αυτό το site παίζει… καλή μπάλα και με τίμιους όρους. Ξέρω ότι αρκετοί μπορεί να μη συμφωνείτε, αλλά δείτε το ως θετικό. Έτσι το είδα και εγώ έχοντας απέναντι μου άτομα που υποστήριζαν την αντίθετη ομάδα από εμένα. Δέκα χρόνια τους…τρώω στη μάπα, αλλά κέρδισα πολλά απ’ αυτό.

Ελπίζω και εύχομαι να το κάνουμε όλοι μας μένοντας κολλημένοι σ’ αυτό το μπλε site (δεν δέχομαι κουβέντα για το παρουσιαστικό που το έκανε να ξεχωρίζει) που προσπαθεί να σας κρατά ενήμερους. Γιατί η δικαίωση μπορεί να άργησε, αλλά ήρθε.

Για τις στιγμές που δεν αλλάζουν…

Για τα παιδιά που ξέχασα να αναφέρω…

Για τον Σαλαζάρ…

Νίκος Καλογήρου

Mes que un sitio, es una familia

Μόλις είχα επιστρέψει από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής. Είχα την τιμή να είμαι εκεί. Την πρώτη μέρα μετά το jet lag ανέβηκα στην ΕΡΤ για να δω τους συναδέλφους μου και να τους δώσω τις βουβουζέλες που περίμεναν πώς και πώς.

Μεταξύ των Αφρικανικών ιστοριών που εξιστορούσα με ενθουσιασμό με φώναξε ο Παντελής (Βλαχόπουλος) να πάμε να φάμε γιαουρτάκι στο bar. Καθίσαμε στο τραπέζι, σχολιάσαμε όλες τις ωραίες παρουσίες που συναντήσαμε και έπεσε η πρόταση: «Υπάρχει μία θέση στο Contra.gr. Τι λες»; «Μέσα», απάντησα με τη μία. Χωρίς να χρειαστεί να μάθω λεπτομέρειες.

Πάντα –δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος- διαλέγω τις δουλειές μου συναισθηματικά. Αυτό που είχα στο μυαλό μου για το contra ήταν αρκετό για να νοιώσω τιμή που με ήθελαν να γίνω ένας από αυτούς. Εννοώ τον Μανόλη (Γρηγοράκη), τον Κώστα (Ντάλτα), τον Παντελή (Βλαχόπουλο)… Πλέον μπορώ να μιλήσω με τόση οικειότητα και για τους υπόλοιπους οικογενειάρχες του site. Βλέπετε ο Σταύρος (Καραΐνδρος), ο Νίκος (Γιαννόπουλος),ο Γιάννης (Ζωιτός), ο Τόλης (Χορτάτος), ο Μάνος (Ανδρουλάκης), ο Παντελής (Λουκίδης), ο Γιάννης (Νάτου), ο Νίκος (Γκομώλης)είναι όλοι παιδιά της οικογένειας, των αξιών και των ισχυρών δεσμών!

Μπήκα, λοιπόν, σε αυτή την παρέα και μετά από 6 μήνες συμπληρωμένους στην μπλε σελίδα μπορώ να πω ότι είμαι περήφανος που είμαι μέλος μιας ιντερνετικής ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ομάδας. Ενός μέσου που λατρεύω αλλά και μισώ μερικές φορές λόγω του εθισμού που παλεύει να μου δημιουργήσει. Στην αρχή δυσκολεύτηκα λίγο στην προσαρμογή από τους γρήγορους ρυθμούς της τηλεόρασης στους με «ταχύτητα φωτός» ρυθμούς του ίντερνετ!

Πάντα, όμως, οι προκλήσεις ήταν αυτές που έδιναν ενδιαφέρον στην εργασιακή ζωή μου. Και αυτή του Contra.gr ήρθε ως μάνα εξ ουρανού σε μια στιγμή που η ελληνική… δημοσιονομική πολιτική με έθετε –όπως και πολλά άλλα παιδιά- εκτός ΕΡΤ. Ωστόσο, αυτό που με δίδαξε αυτή η περίοδος θα μου είναι χρήσιμο για την καριέρα μου αλλά και τη ζωή μου γενικότερα. Κάθε αρχή και ένα τέλος ή αν το προτιμάτε αγγλιστί «the beginning of an end is also a new beginning». Και αυτή η αρχή είναι ό,τι καλύτερο μου συνέβη το τελευταίο διάστημα… Για μένα το Contra.gr είναι κάτι περισσότερο από ένα site. Αν προτιμάτε το ισπανιστί: «mes que un sitio, es una familia…». Και αυτό το κίνητρο (οικογενειακό κλίμα-παρέα-ισχυροί δεσμοί) είναι εξίσου ισχυρό με το οικονομικό για μια δουλειά…

Γιάννης Ντάλλας

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Με την υπογραφή…