“Γήινοι” εναντίον… “γήινων”
Τον Αύγουστο στα πλέι-οφ του Τσάμπιονς Λιγκ, τα δύο ματς που έτυχε να δω ήταν ισάριθμα μαθήματα. Ότι (άλλο τι ισχύει και τι συμβαίνει στο «βάθος χρόνου») σε 90 ή σε 180 λεπτά το «οικονομικό φαβορί» ενός νοκ-άουτ ζευγαριού δεν είναι παρά έντεκα παίκτες που, ναι, πιθανόν αγοράστηκαν σε πολύ υψηλό τίμημα, αλλά δεν παύουν να ‘ναι το ίδιο «γήινοι» όσο και οι έντεκα αντίπαλοί τους. Μετέδωσα Ζενίτ-Οσέρ και Σεβίλλη-Μπράγκα.
Η Οσέρ απέκλεισε τη Ζενίτ, με ανατροπή στη ρεβάνς. Η Μπράγκα απέκλεισε τη Σεβίλλη, με δύο νίκες μέσα-έξω. Πάντοτε, παίρνω την ικανοποίηση όταν ζω κάτι τέτοιο. Και συναισθηματικά, αφού είναι φυσικό το αουτσάιντερ, η ιστορία της Σταχτοπούτας, να «κερδίζει» την ουδέτερη συμπάθεια. Και λογικά. Αφού είναι καλό για το ποδόσφαιρο, να γίνεται πού και πού αυτό.
Είναι ό,τι σκέφτομαι από το μεσημέρι της Παρασκευής, μετά την κλήρωση των «32» (και των «16») του Κυπέλλου UEFA. Ο βαθμός δυσκολίας είναι τόσο αυτονόητος, που μας απαλλάσσει απ’ την υποχρέωση να τον…αναλύσουμε. Ο Αρης, για παράδειγμα, είναι πιο δύσκολο να περάσει στον επόμενο γύρο παρά, εν συνεχεία, στον μεθεπόμενο. Ο ΠΑΟΚ, είναι εξίσου δύσκολο να περάσει και στον επόμενο γύρο και στον μεθεπόμενο. Καλύτερα! Τους Έλληνες, δεν είναι να μας…φοβάσαι στα δύσκολα. Σ’ εκείνα που έχουμε για εύκολα, είμαστε επικίνδυνοι να τα θαλασσώσουμε.
Αλλ’ ενώ έπεσαν, και ο Αρης και ο ΠΑΟΚ, σε οικονομικά (υπερ)φαβορί, συγχρόνως δεν έπεσαν σε αθλητικές (υπερ)ομάδες. Οι πιθανότητες είναι, όσες της Κοπεγχάγης που στο Τσάμπιονς Λιγκ θ’ αναμετρηθεί με την Τσέλσι. Οι Δανοί, προτού (εάν) αποκλειστούν, το μόνο «στάνταρ» είναι ότι θα ‘χουν στάξει επάνω στο γρασίδι και την τελευταία σταγόνα απ’ το 110% της, συσσωρευμένης μέσα τους, ενέργειας. Εάν κάνουμε κι εμείς το ίδιο, τίποτα δεν είναι ξεγραμμένο. Η έδρα, και η Τούμπα και το Βικελίδης, είναι όπλο για το πρώτο σκέλος των συναντήσεων. Δύο «αλάνθαστα» παιγνίδια και λίγη τύχη μπορούν, πολύ-πολύ φυσιολογικά, να κρατήσουν το ταμπλό στο 0-0 ή, γιατί όχι, στο 1-0. Ας έρθουν, κι έπειτα βλέπουμε…
Για να ‘μαστε ακριβοδίκαιοι, η αντιδιαστολή οικονομικό φαβορί/αθλητική ομάδα ενδεχομένως αδικεί τα πρότζεκτ. Και της Μάντσεστερ Σίτι και της CSKA. Δεν είναι δυο θίασοι που έχουν βγει στη διεθνή αγορά ανεμίζοντας το επίζηλο καρνέ των επιταγών, σαρώνουν ό,τι βρίσκουν και μετά…χαίρω πολύ, κι εγώ κάνω ομάδα έτσι. Η CSKA είναι ένας γιγαντιαίος οργανισμός με μυθική παράδοση, που απλώς έχει και χρήματα. Σ’ ένα απ’ τα ταξίδια μου στη Μόσχα, έβλεπα στην TV το γκαλά για μια επέτειο του συλλόγου, δεν θυμάμαι ποια. Ψαρωτικό. Καταλάβαινες ότι μπροστά απ’ τα μάτια του Πούτιν περνούσε…όλος ο ρωσικός αθλητισμός. Εχουν, στα χρονικά τους, πάνω από χίλιους ολυμπιονίκες! Κι η Μάντσεστερ Σίτι, επίσης, δεν είναι ένας σείχης που προσηλυτίζει με τα δολλάρια του πετρελαίου ό,τι πιο ετερόκλητο. Ο σείχης υπάρχει, αλλά δουλεύουν «επάνω» σ’ ένα πρόγραμμα που είναι εμφανέστατο. Αυτή τη στιγμή, η Μάντσεστερ Σίτι έχει γίνει η ομάδα με τους περισσότερους Αγγλους διεθνείς, αν δεν απατώμαι έξι τον αριθμόν, στο ρόστερ της. Στη Βασιλεία τον Σεπτέμβριο, εναντίον της Ελβετίας, κάποια στιγμή του ματς ήταν μέσα και οι έξι!
Αλλά, πάλι, είναι η CSKA και η Μάντσεστερ Σίτι. Δεν είναι η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες του Αρη και του ΠΑΟΚ, τώρα που το ξανασκέφτομαι, είναι πιο πολλές απ’ της Κοπεγχάγης εναντίον της Τσέλσι. Το Γιουρόπα Λιγκ δεν είναι Τσάμπιονς Λιγκ. Στο Τσάμπιονς Λιγκ, οι 14 απ’ τις 16 ομάδες είναι απ’ τις πέντε top λίγκες. Στο Γιουρόπα Λιγκ, η αντιπροσωπευτικότητα (όταν απομείνουν οι αντίστοιχες 16 ομάδες) θα ‘ναι σαφώς ευρύτερη. Στο Γιουρόπα Λιγκ, ο Αρης μπορεί να βάλει πλάτη την Ατλέτικο. Όχι μόνον ο Αρης, δηλαδή. Το ‘κανε η Λεχ Πόζναν, με τη Γιουβέντους. Το ‘καναν οι Γιανγκ Μπόις, με τη Χετάφε. Η Σπάρτα Πράγας, με την Παλέρμο. Η Μεταλίστ, με τη Σαμπντόρια. Όχι σε ένα ή σε δύο ματς. Στο ακόμη πιο δύσκολο, σε σειρά έξι αγώνων ομίλου.
Το πιο αστάθμητο, μέσα Δεκεμβρίου, είναι να ξέρει κανείς σε τι φόρμα θα ‘ναι οι ομάδες μέσα Φεβρουαρίου. Σε τι αγωνιστική κατάσταση. Με ποιες, ίσως, ελλείψεις. Σε τι φάση, από ηθικό. Δύο μήνες, είναι σαν αιωνιότητα. Το μοναδικό που οι τελευταίες περίοδοι μας έχουν διδάξει, σε βαθμό πια να ‘μαστε απόλυτοι γι’ αυτό, είναι ότι οι Ρώσοι, Ρωσοουκρανοί πες, κυρίως αυτοί, έχουν βρει τη λύση για να επιστρέφουν απ’ τη χειμερία νάρκη ακμαίοι. Ανταγωνιστικοί. Κοφτεροί. Για χρόνια, έκαναν σπουδαίους ομίλους αλλά μετά, όταν έπρεπε να επανεμφανιστούν Φεβρουάριο ή Μάρτιο, χάνονταν στην αναντιστοιχία του καλενταριού.
Εάν, άλλωστε, δεν έβρισκαν τη λύση και σκόνταφταν σαν αγράμματοι όπως παλιά, τότε η CSKA του 2005, η Ζενίτ του 2008, η Σαχτάρ του 2009, δεν θα είχαν κατακτήσει το Κύπελλο UEFA. Για την ακρίβεια, τα προηγούμενα οκτώ σερί Κύπελλα UEFA είναι ή των Ιβήρων ή δικά τους! Και δεν τίθεται θέμα σύμπτωσης, για το πώς τα βγάζουν πέρα στον πρώτο γύρο μετά τη χειμερία νάρκη. Τα βγάζουν πέρα, ενώ πέφτουν επάνω σε δυτικοευρωπαϊκές ομάδες που υποτίθεται ότι έχουν τον περιβόητο «ρυθμό των αγώνων». Η CSKA του 2005, Φεβρουάριο μήνα είχε αποκλείσει τη Μπενφίκα. Η Ζενίτ του 2008, τη Βιγιαρεάλ. Κι αμέσως μετά, την Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Το 2009, ήταν η πέραν πάσης αμφιβολίας επιβεβαίωση. Στους «32» του UEFA εμφανίστηκαν η Σαχτάρ, η Ντινάμο Κιέβου, η CSKA, η Μεταλίστ, η Ζενίτ. Κληρώθηκαν, αυτές οι πέντε απ’ τη Ρωσοουκρανία, με πέντε Δυτικοευρωπαίους. Τότεναμ, Βαλένθια, Αστον Βίλα, Σαμπντόρια, Στουτγκάρδη. Εκαναν, οι Ανατολικοί, ένα ξερό πέντε-στα-πέντε. Ακόμη κι η Ολμποργκ της Δανίας που επίσης είναι από…άλλο ημερολογιακό κύκλο, τις ίδιες εκείνες ημέρες είχε κάνει κόσκινο τη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια.
Είναι ο λόγος να μη κάνουν…τζάμπα όρεξη, για να πάμε και στο Τσάμπιονς Λιγκ, η Τσέλσι (ενόψει Κοπεγχάγης) ή η Ρόμα (ενόψει Σαχτάρ). Εάν προκριθούν, θα ‘ναι επειδή έπαιξαν καλύτερα, όχι επειδή ευνοήθηκαν απ’ το καλεντάρι. Στο Τσάμπιονς Λιγκ, η κλήρωση την Παρασκευή ήλθε να δείξει (κι είναι ωραίο ότι αυτό συνέβη) πως οι αμέλειες στους ομίλους πληρώνονται. Οσοι είχαν τη δυνατότητα ή την ευκαιρία να βγουν πρώτοι αλλά για κάποιον λόγο δεν έδωσαν και τόση σημασία σ’ αυτό, τιμωρήθηκαν.
Με πρώτη, την Αρσεναλ. Ας «κάνει καλά», τώρα, με τη Μπαρτσελόνα. ‘Η η Ολιμπίκ Λιόν. Που ξανάπεσε, ακριβώς όπως και πέρυσι, στη Ρεάλ μόνο που (ενώ στο Αρσεναλ-Μπαρτσελόνα τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει από πέρυσι, απεναντίας) η Ρεάλ εφέτος είναι κάτι άλλο απ’ το πέρυσι. Ακόμη και η Ιντερ, κι αυτή τιμωρήθηκε. Έκανε το λάθος, να δώσει στη Μπάγερν την ευκαιρία της ρεβάνς του Μπερναμπέου. Οποτε δίνεις σε Γερμανούς τέτοιες ευκαιρίες, συνήθως το λάθος είναι μοιραίο…
