Γκάζια, βελτίωση και Καπίνο

Γκάζια

Στο τέλους εκείνου του κειμένου είχαμε σχολιάσει πως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που υπάρχει στην αρχή της σεζόν δεν κάνει και τόσο καλό στον Παναθηναϊκό: Έχω την αίσθηση πως η φετινή ατμόσφαιρα του “δεν πετάμε στα σύννεφα, έχουμε υγεία, δεν πάμε για πρωτάθλημα, ο κόσμος καταλαβαίνει την προσπάθεια” έχει οδηγήσει και σε μια σχετική χαλαρότητα: Να μην πιεστεί ο Μπεργκ να ξεκινήσει από την αρχή, να πάρει ο Λαγός δεύτερο παιχνίδι φανέλα βασικού, όλα καλά, πάμε.

Αυτά λέγαμε τότε και ήρθε η συνέχεια να επιβεβαιώσει τις σκέψεις. Ήρθε το 1-1 με την Βέροια, ήρθε η ήττα στο φιλικό με την Παναχαϊκή και ο Αναστασίου αποφάσισε να το πάρει αλλιώς: “γκάζια” στους παίκτες για την συμπεριφορά τους, ατάκες του στιλ “δεν έχετε κερδίσει τίποτα, δεν μπορείτε να παίζετε έτσι”, πιο αυστηρή και απαιτητική συμπεριφορά.

Ισορροπία

Η ισορροπία είναι λεπτή. Σαφώς και είναι θετικό για μια ομάδα να έχει στήριξη απ’τον κόσμο, ειδικά όταν όλοι αναγνωρίζουν πως το επίπεδό της δεν είναι το επιθυμητό. Προφανώς και δεν υποστηρίζω πως θα ήταν προτιμότερο ο κόσμος και τα ΜΜΕ του Παναθηναϊκό να έχουν παράλογες απαιτήσεις ή οι αγώνες στη Λεωφόρο να διεξάγονται σε κλίμα γκρίνιας κι απαξίωσης στο πρώτο λάθος.

Όμως, η στήριξη και η διάθεση για πίστωση χρόνου δεν είναι δύσκολο να οδηγήσουν σε χαλαρότητα. Το “ο κόσμος καταλαβαίνει την δυσκολία της προσπάθειας” εύκολα μπορεί να φτάσει στο “δεν πειράζει και αν δεν κερδίζουμε”. Και το τελευταίο είναι καταστροφικός υιός αν εισβάλει στο μυαλό ενός γκρουπ ανθρώπων που δουλειά τους είναι να προπονούνται και να αγωνίζονται για να νικούν.

Η ήττα στη Νέα Σμύρνη, το 1-1 με την Βέροια και η ήττα από την Παναχαϊκή με άσχημη εικόνα είχαν και τα καλά τους: τα λουριά έσφιξαν, ο Αναστασίου κατάλαβε γρήγορα πως το γκρουπ έχει ανάγκη από μαστίγιο όσο και από καρότο. Υπ’αυτό το πρίσμα, καλύτερα που ήρθε τώρα το άσχημο μικρό σερί, για να αλλάξει λίγο η ρόττα, να ανέβει λίγο η ένταση και να παρουσιαστεί καλύτερος ο Παναθηναϊκός.

Προσθήκες και αλλαγή

Για την βελτίωση μπορεί να ελπίζει και στις νέες προσθήκες. Ο Αντζαγκούν είναι έτοιμος για βασικός, ο Κλωναρίδης μπορεί να μπει στην αποστολή, ο Φιγκερόα θα περιμένει την διακοπή του Οκτωβρίου. Το χορτάρι θα είναι ο καθρέφτης του τι μπορούν να δώσουν, αλλά όταν μια ομάδα έχει δεδομένα περιορισμένα “μπορώ”, κάθε προσεκτική προσθήκη είναι ευπρόσδεκτη.

(Εκτός κι αν μιλάμε για τις απίθανες περιπτώσεις που φόρτωσε πέρσι στον Παναθηναϊκό το δίδυμο Φερέιρα-Βαρέλα, υπό την ανοχή του Αλαφούζου. Εκεί ισχύει το “καλύτερα να μην ερχόταν κανένας και να έπαιζε το εφηβικό”.)

Ανεξαρτήτως του τι θα προσφέρει άμεσα ο Αντζαγκούν, για τον οποίο ακούγονται τα καλύτερα λόγια, είναι ενδιαφέρον να δούμε κόντρα στον Πλατανιά αν η αλλαγή ρότας απ’τον Αναστασίου θα επεκταθεί και στο χορτάρι, εκτός από τις δηλώσεις. Δεν υποστηρίζω πως ο προπονητής του Παναθηναϊκού έχει κάνει τίποτα τρομερά λάθη ή πως φέρει κάποια τεράστια ευθύνη.

Λίγο

Απλώς, η ομάδα μοιάζει μέχρι στιγμής να προσπαθεί για πράγματα που δεν είναι κοντά στα “μπορώ” του. Δεν είναι λάθος ούτε η πίεση ψηλά, ούτε η “επιθετική” συμπεριφορά της αμυντικής γραμμής που ανεβαίνει αρκετά στο γήπεδο, ούτε το ελευθέρας στον Κουτρουμπή να προωθείται από πίσω, ως έξτρα παίκτης. Το ζήτημα είναι πως το ρόστερ δεν μοιάζει κατάλληλο ή έστω έτοιμο να τα υπηρετήσει όλα αυτά σ’όλην την διάρκεια ενός αγώνα.

Ούτε προτείνω, ούτε αναμένω μια πλήρη αλλαγή πλεύσης απ’τον Αναστασίου. Οι ομάδες μπορούν να αλλάζουν τακτική από αγώνα σε αγώνα (ή ακόμα και μέσα στην ίδια αναμέτρηση), αλλά καμία ομάδα δεν περπάτησε αλλάζοντας την γενική φιλοσοφία της. Αυτήν δεν (πρέπει να) αλλοιώνεται.

Δεν λέω πως ο Αναστασίου πρέπει να σκίσει το πλάνο που δούλεψε και δουλεύει και να βρει καινούργιο: λέω πως λίγο νερό στο κρασί δεν θα βλάψει, ειδικά τώρα που τώρα που είναι ακόμα νωρίς και τα αποτελέσματα (καλώς ή κακώς) είναι αυτά που αγοράζουν τον χρόνο που απαιτείται για να βελτιωθεί η εικόνα μέσω της δουλειάς. Ο μακροπρόθεσμος στόχος για το ποδόσφαιρο που θέλει να δει απ’τον Παναθηναϊκό να παραμείνει ο ίδιος. Απλώς, ας σκληρύνει λίγο την ομάδα και την λογική της στο χορτάρι, ας προστεθεί λίγος αγωνιστικός κυνισμός, μια πιο συντηρητική αγωνιστική προσέγγιση.

Καπίνο

Θα κλείσουμε με μια αναφορά και στον Καπίνο, που την είχα υποσχεθεί από το προηγούμενο κείμενο και τη χρωστάω. Έγραψα τότε πως ένα φετινό ζήτημα είναι πως ο Καπίνο αντιμετωπίζεται με “πρίσμα Καρνέζη” κι ήρθε η ώρα να το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Ο Καπίνο μπήκε στην ποδοσφαιρική ζωή μας πριν από δύο χρόνια: τέτοιες μέρες ήταν όταν πήρε στο πέμπτο λεπτό τη θέση του Καρνέζη σ’εκείνο το παιχνίδι με τον Ατρόμητο. Ήταν η εποχή που ο Καρνέζης έμοιαζε καταδικασμένος να μην παίξει ποτέ στον Παναθηναϊκό, αφού η αποβολή στο Περιστέρι είχε έρθει να δέσει με το γκολ στον αγώνα Κυπέλλου με την ΑΕΚ.

Ο 17χρονος είχε εντυπωσιάσει τότε με τα προσόντα του και η εμφάνισή του στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο σκόρπισε ενθουσιασμό για το πρόσωπό του και έμεινε ήδη στην ιστορία των αναμετρήσεων των αιωνίων. Ακολούθησαν κι άλλα ματς μέχρι το τέλος της χρονιάς κι ο κόσμος του Παναθηναϊκού έμεινε απολύτως ικανοποιημένος από τον μικρό.

Προσδοκίες

Πέρσι ο Καρνέζης έβγαλε μάτια. Η σεζόν του ήταν η καλύτερη που μπορώ να θυμηθώ από τερματοφύλακα σε μεγάλη ομάδα. Συνήθως οι καλές χρονιές κάτω απ’τα γκολποστ μεγάλου συλλόγου συνοδεύονται κι από καλή σεζόν της ομάδας. Ο Καρνέζης υπερασπίστηκε την εστία του χειρότερου Παναθηναϊκού και όχι μόνο στάθηκε αξιοπρεπώς σ’όλη την χρονιά, αλλά παρουσίασε μια σταθερότητα που άγγιζε τα όρια του ηρωισμού, βγαλμένη από σελίδες κόμικ.

Με τα όργια του Καρνέζη και την παρουσία του Καπίνο ως μπακ-απ, δημιουργήθηκε η αίσθηση πως ο Παναθηναϊκός έχει τρομερή ποιότητα στη θέση και ισάξιες λύσεις. Ναι, αλλά όχι. Είναι άλλο πράγμα να λες πως ο Καρνέζης είναι τρομερός και υπάρχει πάντα και ο Καπίνο, κι άλλο πράγμα η προσδοκία πως ο Καπίνο θα αντικαταστήσει τον προκάτοχό του στο 100%.

Μικρός και άπειρος

Μιλάμε για έναν τερματοφύλακα 19 χρόνων. Πιτσιρίκι σε μια θέση που ακόμα και στα 23 μπορεί να θεωρείσαι ανέτοιμος για μεγάλη ομάδα, όποια κι αν είναι τα προσόντα σου. Τον Ντε Χέα πήρε ο Φέργκιουσον στα 20 και στις δύο πρώτες σεζόν ο μικρός έφαγε αρκετό πάγκο κι ο Σκοτσέζος δέχθηκε πολλή κριτική για την επιλογή του.

Προφανώς και στα 19 ο Καπίνο έχει προσόντα. Αλίμονο, όμως, αν θεωρηθεί 100% έτοιμος και πλήρης γκολκίπερ. Τα προσόντα μπορούν να σε κάνουν βασικό επιθετικό και στα 17. Στην άμυνα και ειδικά στο τέρμα ο δρόμος είναι πιο μακρύς, το πακέτο που πρέπει να έχεις είναι μεγάλο, πρέπει να αποκτήσεις πολλά. Ειδικά όταν μιλάμε για κάποιον που όχι μόνο είναι μικρός, αλλά έχει ακόμα πολύ λίγες παραστάσεις.

Επειδή η σεζόν που έπαιξε είναι πριν από δύο χρόνια, πολλοί έχουν μείνει με την εντύπωση πως ο Καπίνο έχει αγωνιστεί αρκετά. Σε δώδεκα ματς πρωταθλήματος έπαιξε εκείνη την χρονιά και κράτησε το μηδέν μόνο σε δύο απ’αυτά. Και πέρσι έπαιξε μόνο στο ματς Κυπέλλου με τον Πλατανιά (όπου φταίει στο γκολ) και περίμενε μέχρι τον Απρίλιο για να παίξει και στο πρωτάθλημα, στο 3-2 επί της Βέροιας (όπου και πάλι φέρει ευθύνη).

Ρίσκο

Σε καμία περίπτωση δεν απαξιώνω τον Καπίνο. Απλώς έχω την αίσθηση πως υπάρχουν υψηλές απαιτήσεις από έναν τερματοφύλακα του οποίου τα προσόντα δεν αναιρούν το γεγονός πως είναι ακόμα μικρός, άπειρος, άγουρος και χωρίς πολλά παιχνίδια κάτω απ’τα γκολπόστ. Κάτι περισσότερο από μια ντουζίνα ματς με τον Παναθηναϊκό κι αυτά τα λίγα με τις μικρές Εθνικές είναι οι επίσημοι αγώνες του, ενώ πέρσι “σκούριασε”, με μόλις έξι επίσημα ματς.

Είναι δεδομένο πως αν ήταν στο χέρι τους, Αναστασίου και Νταμπίζας δεν θα ήθελαν με τίποτα να πωληθεί ο Καρνέζης. Ήταν αναγκαίο και πιστεύω πως, ακόμα και κάποιον ξένο να μπορούσαν να αγοράσουν, αποκλείεται αυτός να επαναλάμβανε τα περσινά κατορθώματα του Καρνέζη.

Είναι ουτοπικό να περιμένει ο κόσμος, αλλά και ο Τύπος, πως ο Καπίνο θα “κάνει Καρνέζη” και θα γεμίσει τα παπούτσια του προκατόχου του απ’την πρώτη του χρονιά ως βασικός. Αφού η ομάδα ήθελε να πουλήσει τον Καρνέζη και να πορευτεί με τον μικρό, τότε αυτός στα 19 του θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα υπολογισμένο και αναγκαίο ρίσκο, αλλά όχι ως σίγουρη και δεδομένη λύση.

Παράλογες απαιτήσεις θα τον αδικήσουν. Κι αν ο Καπίνο στην πορεία δείξει πως ακόμα δεν είναι έτοιμος για το βάρος της αποστολής, τότε από το να “καεί” απ’την γκρίνια κόσμου και Τύπου, θα είναι καλύτερα να κάτσει στον πάγκο και να επανέλθει λίγο αργότερα, βελτιωμένος. Στον Ντε Χέα πάντως έκανε καλό.