GP Kαναδά: Μια παραγωγή-blockbuster

Τα σπορ και οι προκαταλήψεις δεν είναι για να συναντιούνται πουθενά. Δεν υπάρχουν… όμορφα και άσχημα αθλήματα, εκ προοιμίου. Μπορώ να κολλήσω στην TV με ο,τιδήποτε. Εάν είναι competitive. Έχω ξενυχτήσει, μ’ ένα μάτι μισάνοιχτο και το άλλο μισόκλειστο, γιατί δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τελικό χάντμπολ γυναικών σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Και κατάλαβα, τότε, γιατί το χάντμπολ γυναικών είναι top άθλημα στη Δανία. Πεθαίνω, εννοείται, για Νοβίτσκι, για ΛεΜπρον όχι, αυτόν τον έχω κατατάξει σαν το αντίστοιχο του Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά Νοβίτσκι, ναι, κι από πάντα, όχι επειδή τώρα έγινε πρωταθλητής στο ΝΒΑ. Ενας υπεραθληταράς που λάτρεψα τη διάρκειά του, τη σκυλίσια διάθεση να τα δίνει όλα against the odds, νοερά τον χειροκρότησα υποκλινόμενος όταν έπαιζε ένας-εναντίον-πέντε (Ελλήνων) στον τελικό του Βελιγραδίου το 2005, αφού στον ημιτελικό είχε πετάξει έξω, μονάχος, την Ισπανία. Κι ο προπονητής τον απέσυρε, σαν να έριχνε τη λευκή πετσέτα με μας, αν θυμάμαι καλά τρία με τέσσερα λεπτά πριν το φινάλε. Μπορώ, επίσης, να σας γράψω για την έκπληξη του καλού Κώστα (υιού Ανδρέα) Σταματιάδη όταν του είπα πως για Μπακαούκα, γενικώς για το έργο χάντμπολ-ΑΕΚ, ήξερα πολύ πριν πάρουν τα δεκαπέντε λεπτά τους στη δημοσιότητα εκείνη τη νύχτα που έκαναν παρέλαση, στο ποδοσφαιρικό παιγνίδι της Ενωσης, στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Με την F1, δεν έχω προκατάληψη. Παλαιότερα, έβλεπα. Πολύ, τις εποχές που σχολίαζε στην ΕΡΤ ο αγαπημένος μου Παύλος (Αλέπης). Εκείνο που έχω, ίσως… είχα, θα φανεί, είναι/ήταν η αρνητική διάθεση απ’ τη συνειδητοποίηση ότι δεν πρόκειται για ανταγωνισμό αθλητών, όσο μηχαν(ισμ)ών. Ότι δεν μετράει ποιός ξέρει να οδηγεί, αλλά ποιός έχει το καλύτερο εργοστάσιο. Αφού, λοιπόν, δεν ασχολούμαι με αυτοκίνητα, αφού το αυτοκίνητο για μένα δεν είναι παρά τέσσερις ρόδες που με πάνε εκεί που θέλω και τέλος, αφού όσα αυτοκίνητα έχω αποκτήσει τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής μου τα απέκτησα διαλέγοντας “στην τύχη” και κατόπιν δίλεπτης, μάξιμουμ, σκέψης, πολύ περισσότερο αφού δεν αντιλαμβάνομαι το αυτοκίνητο σαν προέκταση του πουλιού μου, δεν έβρισκα τον παραμικρό λόγο να ενδιαφέρομαι για τον ανταγωνισμό των εργοστασίων. Στην πραγματικότητα, όταν άκουγα τρελαμένους φίλους/γνωστούς να ‘ναι… Φεράρι ή ΜακΛάρεν, μου φαινόταν αρκετά πιο ανόητο κι απ’ το “είμαι Ολυμπιακός” ή “είμαι Παναθηναϊκός”. Το παρομοίαζα με μάλωμα, ποιοί φτιάχνουν τα καλύτερα ψυγεία ή τα καλύτερα κλιματιστικά. Τους έλεγα ότι θα έδινα χρόνο να δω ένα Γκραν Πρι, όταν θα υπήρχαν 12 (16, 20, 24…) ολόιδια αυτοκίνητα που θα τα οδηγούσαν οι 12 (16, 20, 24…) κορυφαίοι ραλίστες στον κόσμο και θα βλέπαμε, τότε, ποιός είν’ ο μεγαλύτερος μάστορας στη δουλειά.

Ήταν καθαρή σύμπτωση ότι την Κυριακή που μας πέρασε, πρώτον δεν δούλευα, δεύτερον ο μικρός στο σπίτι κόλλησε, στο ζάπινγκ επάνω, στον αγώνα του Καναδά που έδειχνε live ο Alpha, κι είπα να του κάνω το χατίρι να τον δούμε παρέα. Μια ολική ανατροπή, όσων ήξερα. ‘Η νόμιζα ότι ήξερα. Προφανώς το να “χάσουν” οι RedBull παραμένει, και μετά Μόντρεαλ, πιο… αδύνατον κι απ’ το να ηττηθεί στο ποδόσφαιρο η Μπαρτσελόνα. Αλλά το πρώτο, εδώ και κάμποσα χρόνια, Γκραν Πρι που είδα ολόκληρο, ήταν η “περίπτωση”. Η αποθέωση του ανθρώπινου παράγοντα για τον οποίον ενδιαφέρομαι, όχι του μηχανικού για τον οποίον αδιαφορώ. Ο ανθρώπινος παράγοντας περιλαμβάνει και τα δύο. Και το λάθος και την ικανότητα. Ένας αγώνας-ταινία. Μια παραγωγή-blockbuster. Με τρομερό σενάριο, με εκπληκτική σκηνοθεσία, με αδρούς χαρακτήρες, με ανατροπές, με τον έσχατο να τερματίζει πρώτος, με στιγμές. Η στιγμή που μπαίνει ο αφανής φουκαράς απ’ το πλάι, με κίνδυνο ζωής, να καθαρίσει την πίστα από σκόρπια εξαρτήματα κι αντικρύζει τα οχήματα να στρίβουν και να του ‘ρχονται καταπάνω, ο πανικόβλητος πήδος που δίνει για να σωθεί, το φρενάρισμα των οδηγών, έκοβε την ανάσα πιο απότομα κι απ’ το προσπέρασμα του τελευταίου γύρου. Ένα ολοκληρωμένο αριστούργημα. Σαν να πήγες τέσσερις ώρες σινεμά, οκτώ με δώδεκα το βράδι, και να βγαίνεις πλήρης. Συναισθημάτων, εντυπώσεων, σκέψεων. Απόλαυσης.

Δίχως να έχω δει τα υπόλοιπα Γκραν Πρι της σειράς, φυσικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορεί να είναι όλα έτσι. Ήταν, όμως, το ένα που (θα το μνημονεύουν οι φαν του είδους “εις τους αιώνες των αιώνων” και στο τέλος της ημέρας) “δικαιολογεί” το κόστος των τηλεοπτικών δικαιωμάτων… για όλα. Πότε, είπαμε, είναι το επόμενο;