Γράμμα στον Ερνέστο
Ερνέστο Βαλβέρδε, καλώς ήλθες. Καλώς μας βρίσκεις για δεύτερη φορά, σε καλωσορίζω και πάλι στον ελληνικό ποδόσφαιρο και στον πάγκο του Ολυμπιακού. Μιας και πήρες τελικώς την απόφαση να επιστρέψεις, είπα να σε υποδεχθώ κι εγώ, σε προσωπικό τόνο. Να σου γράψω μερικές λέξεις για όσα βρίσκεις στη δεύτερή σου παρουσία, γι’ αυτά που έχουν αλλάξει κι αυτά που μένουν ίδια.
Όπως ήδη θα γνωρίζεις, τα πράγματα στον Ολυμπιακό δεν είναι ακριβώς ρόδινα. Και δεν μιλάω φυσικά για τον αποκλεισμό από το Europa League, αλλά για το έμψυχο δυναμικό της ομάδας και κυρίως για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Έφτασε πολύ χαμηλά πέρσι ο Ολυμπιακός και πέρα από την ενίσχυση που έχει ήδη κάνει κι αυτήν που θα γίνει με εσένα στο τιμόνι, το πιο ανησυχητικό είναι η κατάσταση των παικτών.
Για παράδειγμα, και τότε είχες Ντιόγο και Ντούντου, και τώρα τους έχεις. Τότε είχαν έρθει το ίδιο καλοκαίρι μ’ εσένα στον Ολυμπιακό κι ήταν ενεργοί ποδοσφαιριστές. Καλοί, κακοί, μέτριοι, ο,τι κι αν ήταν, ήταν ποδοσφαιριστές. Στην επιστροφή σου βρίσκεις τον έναν να έχει πάψει να θυμίζει ποδοσφαιριστή εδώ και ένα χρόνο. Ο άλλος, πέρσι έπαιξε τραυματίας σε φιλικό, έχασε στην ουσία όλη τη σεζόν και τώρα προσπαθεί ακόμα να επανέλθει σε πιο ικανοποιητικά επίπεδα.
Ο Νικοπολίδης που τόσο εκτιμούσες κι εκτιμάς ακόμα πολύ, είναι επίσης εδώ. Μόνο που είναι ενάμιση χρόνο μεγαλύτερος, μεγάλο διάστημα για την ηλικία στην οποία βρίσκεται. Κι αν η περσινή χρονιά “έκαψε” και διέλυσε νέους ποδοσφαιριστές, φαντάσου, αγαπητέ Ερνέστο, τι έκανε στο κορμί του ούτως ή άλλως γερασμένου Νικοπολίδη. Τον έκανε να σταματήσει και τελικώς να πειστεί να αλλάξει γνώμη. Το αν θα συνεχίσει, το αν θα πρέπει να συνεχίσει, είναι κάτι που μόνο οι δυο σας ξέρετε και θα (συν)αποφασίσετε. Ο κακός Νικοπολίδης θα είναι πρόβλημα. Η άμεση αντικατάσταση, σχεδόν αδύνατη. Δίκοπο μαχαίρι, δύσκολη επιλογή. Ακριβώς όπως έχει συμβεί στο παρελθόν και πάντα θα συμβαίνει στο μέλλον με τους μεγάλους κίπερ στις μεγάλες ομάδες.
Όλα αυτά μοιάζουν ίδια, Ερνέστο, αλλά έχουν αλλάξει πολύ και το έχεις δει ήδη. Κάποια άλλα, όμως, μοιάζουν αλλαγμένα, ενώ δεν είναι. Θα πρόσεξες την αποθέωση που έχεις τύχει από μεγάλη μερίδα του Τύπου. Δεν άλλαξαν, μη γελιέσαι. Είναι οι ίδιοι που όταν έδωσε το σύνθημα ο Σωκράτης, σ’ είχαν ξεσκίσει για πλάκα. Έγραφαν πως μαζί σου ο Ολυμπιακός δεν σκόραρε, πως είσαι κολλημένος, πως έπαιζες μ’ ένα σέντερ φορ κι ο Θρασύβουλος με δύο, πως φταις για τον Λέτο, πως δεν αξιοποίησες τους νέους.
Για αξιοποίηση των νέων μιλούσαν οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα θεωρούν τελειωμένους και λίγους τον Μήτρογλου και τον Γιάννη Παπαδόπουλο. Όλα αυτά για τον Ολυμπιακό που έδωσε τον Κυριάκο Παπαδόπουλο στη Σάλκε, γιατί δεν ήξερε τι να τον κάνει. Τέτοια παράδοση έχει ο Ολυμπιακός στην ενσωμάτωση μικρών Ελλήνων ποδοσφαιριστών, που σε κατηγορούσαν που δεν τη συνέχισες.
Οι ίδιοι είναι, αυτοί που σε ξέσκιζαν μετά τα τρία γκολ με την Ανόρθωση κι απαιτούσαν να βάλεις τον Ντούντου, που είχε αποκτηθεί μερικές μέρες πριν το ματς στην Κύπρο. Οι ίδιοι που σε ανέβαζαν στα ουράνια όταν ο Ολυμπιακός πήγαινε καλά το χειμώνα και επέστρεψαν στο ξέσκισμα την άνοιξη, όταν κατάλαβαν πως τελειώνει η θητεία σου. Μην τρέφεις αυταπάτες, φίλε Ερνέστο, η τωρινή αποθεωτική σου υποδοχή στον πάγκο του Ολυμπιακού δεν λέει απολύτως τίποτα.
Όταν επιστρέψεις σε σχετική “δυσμένεια” θα επιστρέψουν τα ίδια επιχειρήματα. “Απέτυχε στη Βιγιαρεάλ, τσακώνεται με τις βεντέτες, μαζί του ο Ολυμπιακός πέτυχε μόνο 50 γκολ, και σιγά την μπάλα που παίξαμε, άσε που είναι ο μοναδικός προπονητής που δεν κέρδισε τον Παναθηναϊκό και δεν του έβαλε ούτε γκολ, κτλ”. Αυτά θα ξαναδιαβάσεις, συν αυτά που θα “προκύψουν” από εδώ και πέρα.
Θα μου πεις, αγαπητέ Ερνέστο, τί σε νοιάζουν εσένα όλα αυτά; Τους δημοσιογράφους αφορούν, όχι την ομάδα. Ξέρεις καλά πως δεν είναι ακριβώς έτσι. Το έμαθες, είμαι βέβαιος, στο πρώτο πέρασμά σου, πως δεν λειτουργούν έτσι μόνο μερικοί δημοσιογράφοι, αλλά και ο ίδιος, ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός. Κι αυτή η άρρωστη συμπεριφορά φυσικά και δεν άλλαξε από τότε που γύρισες στην Ισπανία. Απλώς, έφυγε ο Σωκράτης, πράγμα που σου δίνει το δικαίωμα να ελπίζεις σε μια κάποια καλυτέρευση, υπό την διακυβέρνηση Μαρινάκη. Μέχρι να την δεις, ξέρεις πολύ καλά πόσο μη ποδοσφαιρική μπορεί να γίνει πολλές φορές η λειτουργία του Ολυμπιακού.
Θα τα ξαναπούμε, για πιο αγωνιστικά θέματα, για το πόσο θα σου λείψουν ή όχι τα αγωνιστικά προσόντα του Μπελούτσι κι αυτά του Γκαλέτι.
