Greek Mafia

Στρατηγό σε κάνουν. Πολέμαρχος γίνεσαι στο πεδίο της μάχης. Το πόσο ανόητο είναι να νομίζει μια διοίκηση ότι θα κάνει ένα παίκτη ηγέτη δίνοντας του τον τίτλο του αρχηγού, φάνηκε στην περίπτωση του Ντουντού στον Ολυμπιακό. Η διοίκηση τον έχρισε αρχηγό, στην ελπίδα ότι θα καλύψει το κενό του επιθετικού χαφ που άφησε η πώληση του Μπελούτσι. Ο Ντουντού περισσότερο ενδιαφέρθηκε να παίξει στο φιλικό του Δεκεμβρίου στο Ρίο, παρά να φροντίσει την υγεία του για να γίνει καλά και να παίξει στον Ολυμπιακό.

Ισχύει όμως και το αντίθετο. Παίκτες που να είναι στην ουσία αρχηγοί χωρίς ποτέ να φοράνε το περιβραχιόνιο. Οπως ο Τραϊανός Δέλλας που ο πολύς κόσμος πίστευε ότι είναι ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας ξεχνώντας ότι αρχηγός είναι ο Θόδωρος Ζαγοράκης. Επίσης, υπάρχει περίπτωση τον ρόλο του αρχηγού να παίζουν περισσότερο από ένα άτομο όπως στην ΑΕΚ του 2008 όταν οι μικροί παίκτες άκουγαν τι τους έλεγαν ο Λυμπερόπουλος, ο Δέλλας αλλά έπαιρναν παράδειγμα και από τον Ριβάλντο, που μπορεί να μην ασχολιόταν να δίνει συμβουλές, αλλά έδινε μαθήματα συμπεριφοράς.

Θα επαναλάβω ότι το «ηγέτης» δεν είναι τίτλος που απονέμεται, αλλά που κερδίζεται. Είναι, λοιπόν, δείγμα ποδοσφαιρικής απειρίας από πλευράς Σταύρου Αδαμίδη να λέγεται ότι ο Λυμπερόπουλος θα παίξει τον ρόλο του ηγέτη στην μελλοντική ΑΕΚ επειδή τον ρόλο μπόρεσε να τον παίξει στο παρελθόν. Άλλος ήταν ο ρόλος του σαν ένας από τους ηγέτες της Greek Mafia του Παναθηναϊκού, που έλεγε και ο Σόουζα, άλλος στην ΑΕΚ του συμπαίκτη του Ντέμη Νικολαίδη και κανένας δεν μπορεί να προδικάσει το αύριο. Απόδειξη ο φετινός Παναθηναϊκός που όλοι περίμεναν ότι ο Κατσουράνης θα γίνει ο ηγέτης στην γραμμή των χαφ, μόνο που με αυτές τις απροσδιόριστες ισορροπίες των αποδυτηρίων μπορεί να προσέφερε στην ομάδα, αλλά περισσότερες φορές βρέθηκε να τσακώνεται με συμπαίκτες του παρά να τους εμπνέει.

Μερικές φορές οι συνθήκες βγάζουν ηγετικά χαρακτηριστικά σε ανύποπτους ανθρώπους που σταματάνε να υφίστανται όταν οι συνθήκες εκλείψουν. Μια από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορία της Αγγλικής Αυτοκρατορίας ήταν του Rorke’s Drift στην Νότια Αφρική. Με την ιστορική φράση «Σε αφήνω επικεφαλής. Παρά το ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι», ο λοχαγός Henry Spalding είχε παραδώσει την διοίκηση μια ομάδας 139 άγγλων στρατιωτών, αρρώστων ή δεύτερης διαλογής στον ανθυπολοχαγό του μηχανικού John Rouse Merriot Chard. Το «δεν πρόκειται να συμβεί κάτι» που σε λίγες ώρες θα αντιμετώπιζε ο ασήμαντος στους συναδέλφους του Chard, ήταν η επίθεση ενός Zulu Impi των έξι χιλιάδων πολεμιστών που προέλαυνε μετά την νικηφόρο μάχη της Isandlwana. Μετά την επιτυχημένη αντίσταση που κράτησε σχεδόν ένα 24ωρο η κυβέρνηση της βασίλισσας Βικτόριας απένειμε 11 Victoria Crosses που είναι και ο μεγαλύτερος αριθμός του VC που ποτέ δόθηκαν. Ολοι περίμεναν από τον Chard να εκμεταλλευθεί την διασημότητα του κάνοντας ένα θριαμβευτικό τουρ στην Βρετανία και δίνοντας ώθηση στην στρατιωτική του καριέρα. Προτίμησε να επιστρέψει στην ανωνυμία, παρά τα προξενιά που του έγιναν μένοντας ανύπαντρος και έχοντας σαν μοναδική απόλαυση το κάπνισμα της αγαπημένης του πίπας.

Οσο για τους έλληνες στρατιωτικούς ηγέτες το μέγα βραβείο σύγχρονου πολέμαρχου, κατά Πανούτσο, παίρνει ο Νικόλαος Πλαστήρας. Το 5/42 σύνταγμα των ευζώνων στο οποίο ήταν επικεφαλής, ήταν η μόνη μονάδα που διατήρησε την συνοχή της μετά την κατάρρευση του μετώπου στον Σαγγάριο υποχωρώντας τακτικά και δίνοντας την ευκαιρία στους μικρασιάτες πολίτες να διαφύγουν προς τα παράλια από τους Τούρκους σώζοντας τις ζωές τους. Ήταν και η μεγάλη στιγμή της ζωής του Πλαστήρα. Η πολιτική του καριέρα ήταν μια καταστροφή για να δικαιωθεί ο George Clemenceau που είχε πει το «Ο πόλεμος είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός για να αφήνεται στους στρατηγούς». Πολύ περισσότερο η ειρήνη…