Η άναρχη ΑΕΚ του Μπάγεβιτς
Με τον Μπάγεβιτς, η μοναδική σφραγίδα που μπήκε είναι ότι τα παιγνίδια της
ΑΕΚ έγιναν, όλα, όσα πάνε κι όσα έρθουν. Άναρχα. Βάζω, τρώω, ό,τι βρέξει,ας κατεβάσει.
Η ΑΕΚ, στις αγωνιστικές απ’ την 1η έως την 4η, κληρώθηκε ν’ αντιμετωπίσει τους τρεις νεοπροβιβασθέντες στη Σούπερ Λιγκ. Και τον Αστέρα Τρίπολης. Εκτός έδρας τους δύο, την Κέρκυρα και τον Ολυμπιακό Βόλου, αλλ’ επί της ουσίας… εντός, σε ανοιχτά γήπεδα, όχι στρούγκες, έδρες-εκκλησίες, Παμπελοποννησιακό, Πανθεσσαλικό, και με τον (πολύν) κόσμο δικό της.
Ο,τιδήποτε λιγότερο από 4Χ3=12, θα ‘ταν αποτυχία. Μετά από τέσσερις αγωνιστικές, απ’ τους διαθέσιμους 12 πόντους πήρε 4, έχασε 8, και μόνον ο Πανσερραϊκός έχει φάει πιο πολλά, για την ακρίβεια “συν ένα”, γκολ.
Ο Κουκουλάκης δυστυχώς, κι ακόμη περισσότερο εκείνος ο Αμπάρκιολης που ακόμη ψάχνει να βρει τι κακό τους έκανε, θα βόλευε μεν, δεν γίνεται να εμφανίζεται για να φταίει πάντοτε δε. Ισχύει και για τον Πιλάβιο. Επίσης, δεν γίνεται να φταίει ο Μπέος που στα τρία τους είπε ότι θα σταματήσει, να μη λένε μετά πως δεν τους το ‘πε, στα τρία όντως σταμάτησε. Ο Μπάγεβιτς, εδώ και δύο χρόνια, στην ΑΕΚ κάνει ό,τι έκανε επί δύο μήνες ο Δώνης κι έφυγε, ή ό,τι κάνει επί δύο μήνες στον ΠΑΟΚ ο Δερμιτζάκης κι είναι για να φεύγει. Επειδή όμως είναι ο Μπάγεβιτς, αντί δύο μήνες, έμεινε δύο χρόνια. Τόσο το χειρότερο δηλαδή, σε χαμένο χρόνο, για την ΑΕΚ.
Αυτά τα δύο χρόνια, ήταν τόσο σπάνιο να βγει η ΑΕΚ εκτός Αττικής και να επιστρέψει νικήτρια που, όποτε συνέβαινε, ο Μπουρουτζίκας με τον Πανταζή σημαιοστόλιζαν τους Θρακομακεδόνες κι η Αγγελική εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας. Στον Βόλο ή στην Πάτρα, στην πραγματικότητα, δεν συνέβη κάτι κοντινό σε είδηση. Είδηση θα ήταν η νίκη της ΑΕΚ. Ακόμη και τούτη τη σεζόν που η ομάδα εξελληνίστηκε, που ζιζάνια δεν υπάρχουν, που ως και με τον Τζεμπούρ φίλιωσαν, που το ρόστερ γέμισε παιδιά του προπονητή. Πάλι όμως, ενώ με τον ήλιο τα βγάζει, τα έρμα του ψοφούν.
Ο Μπάγεβιτς προφανώς και είναι μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της ΑΕΚ, όπως φέρεται να του είπε τη νύχτα της Κυριακής στη Θεσσαλία, για να τον μεταπείσει, ο Αδαμίδης. Όπως είναι μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της Γιουβέντους ο Τραπατόνι, ή της Ρεάλ ο Ντελ Μπόσκε. Κεφάλαιο της ΑΕΚ είναι, προπονητής για την ΑΕΚ-2010 δεν είναι. Δεν ήταν, καν, για την ΑΕΚ-2008. Τότε που τον έφεραν πίσω. Τι, σε σφραγίδα που λένε, έχει βάλει επάνω στην ομάδα αυτή τη διετία; Ο Φερνάντο Σάντος στον ΠΑΟΚ (όπως και, παλαιότερα, στην ΑΕΚ) έβαλε, ο Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό έβαλε, ο Κούπερ στον Αρη βάζει, ο Καραγεωργίου στον Εργοτέλη έβαλε, ο Εμίλιο Φερέρα στον Πανθρακικό έβαλε, ο Δώνης στην ΑΕΛ έβαλε.
Με τον Μπάγεβιτς, η μοναδική σφραγίδα που μπήκε είναι ότι τα παιγνίδια της ΑΕΚ έγιναν, όλα, όσα πάνε κι όσα έρθουν. Άναρχα. Βάζω, τρώω, ό,τι βρέξει, θα κατεβάσει. Καμία λογική, καμία ισορροπία, κανένα πλάνο, κανένα transition, ουδείς αυτοματισμός, έμπαιναν παίκτες, έβγαιναν παίκτες, ένα και το αυτό, ο χρόνος να κυλά, δίχως σκοπό, δίχως προσανατολισμό, δίχως προορισμό. Και τους όποιους παίκτες παρέλαβε, απ’ τον Καράμπελα και τον Γιάχιτς ως τον Λεονάρντο και τον Μάκο, χειρότερους τους έκανε. Το καλοκαίρι, αυτό το καλοκαίρι, έλεγε πως η ομάδα θα ξαναπαίξει όπως παλιά. Αλλά αυτό το καλοκαίρι και ο Ζαγοράκης είπε “πάμε για το πρωτάθλημα”. Το καλοκαίρι, γενικώς, είναι για να λέμε…
Εννοείται ότι εδώ τα γράφουμε αυτά επειδή είμαστε φίλοι “του Ντέμη”, όπως ακόμη λένε, ακούραστοι στην ανοησία τους δύο χρόνια τώρα, διάφοροι ελαφρείς τύποι που στελεχώνουν το περιβάλλον Μπάγεβιτς. Μα κι οι δικοί του φίλοι, που θα είχαν κάθε λόγο να προπαγανδίζουν το παραμικρό, δεν είδα όλον αυτόν τον καιρό ν’ αναδεικνύουν κάτι καλό που έκανε ο Μπάγεβιτς στην ΑΕΚ και που εμάς δεν μας άφηνε ο Ντέμης να το δούμε. Το πιο κολακευτικό για τον άνθρωπό τους, ήταν όχι ένα καλό που έκανε, αλλά μόνον δικαιολογίες, τα ίδια και τα ίδια, γιατί δεν μπορούσε να κάνει καλό. Συμφωνούμε, στο τέλος, πάντως. Ότι καλό δεν μπορούσε να κάνει. Γι’ αυτό και το ‘κανε, το ένα και μοναδικό, την Κυριακή. Απεγκλώβισε την ΑΕΚ απ’ την παρουσία του. Σώθηκαν όλοι.
