Η αργοπορημένη αντίδραση του Λίνεν έσωσε τους “πράσινους”

Ένα ντέρμπι πολύ κατώτερο των προσδοκιών και του ονόματος των δύο ομάδων έληξε αφήνοντας πικρή γεύση και στους δύο αντιπάλους, με τους πράσινους απλώς να ικανοποιούνται με την επιστροφή τους στις νίκες μετά από σχεδόν 2 μήνες αλλά την γενικότερη εικόνα τους να κινείται σε πολύ “ρηχά” νερά.

Οι κίτρινοι παρουσιάστηκαν αρκετά μαχητικοί και ίσως να μπορούσαν να διεκδικήσουν κάτι παραπάνω αν η ομάδα τους αποφάσιζε να πιέσει τον Παναθηναϊκό νωρίτερα. Χαρακτηριστικό της αναμέτρησης η παρουσία αρκετών γηγενών νεαρών ποδοσφαιριστών που –αδιαμφισβήτητα- αποτελούν το μέλλουν του… κουτσουρεμένου ποδοσφαίρου μας.

Το πλάνο Φερέιρα

Ο Πορτογάλος δεν εγκατέλειψε το 4-3-3 που μας έχει συνηθίσει. Με άμεσο σκοπό την πίεση στις μεσοαμυντικές γραμμές της ΑΕΚ, παρέταξε την ομάδα του με ένα μόνο καθαρόαιμο 6άρι (Βιτόλο), που είχε πολλές βοήθειες από τον Ζέκα, και ζήτησε από τους δύο εσωτερικούς μέσους να τοποθετούνται χαμηλά, κοντά στον Τοτσέ, με σκοπό τα συχνότερα πατήματα τους στην περιοχή του Κωνσταντόπουλου. Επιπλέον, η τακτική που επέλεξε ο Φερέιρα περιείχε:

* Συχνά ανεβάσματα των δύο ακραίων αμυντικών

* Πληθώρα συνεργασιών και εναλλαγές θέσεων των εσωτερικών μέσων (Ζέκα/ Φουρλάνος) με τους εξτρέμ της ομάδας (Σισοκό/ Λάζος)

* Ανάποδα πόδια στους εξτρέμ, χωρίς εναλλαγές πλευρών κατά τη διάρκεια του ματς, ώστε να ευνοηθούν οι συνεργασίες με τα 8άρια

* Συχνά βαθιά πατήματα του Τοτσέ με στόχο την “απεμπλοκή του” από τα στενά μαρκαρίσματα των στόπερ της Ένωσης και την απασχόληση των ανασταλτικών μέσων

Επιπλέον, ο Ζεσουάλδο Φερέιρα επιχείρησε να περάσει τη μπάλα μπροστά από τον άξονα αλλά η γενικότερη “εξαφάνιση” (επιθετικά) του Ζέκα και –κυρίως- του Φουρλάνου ανάγκασαν τον Πορτογάλο να εκτρέψει την επιθετική λειτουργία τις ομάδας του στις πλευρές με τους Χριστοδουλόπουλο και Σισοκό να επωμίζονται τις περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες, και να συνεργάζονται αρκετά συχνά με τους Σπυρόπουλο και Γιούρκα.

Η διαχείριση του 1-0

Η πεσμένη ψυχολογία που επικρατεί στο τριφύλλι φάνηκε από την τακτική συμπεριφορά της ομάδας από το γκολ του Τοτσέ και μετά. Ο… τρόμος τις ισοπαλίας “φρέναρε” τους πράσινους που φοβήθηκαν την αναμέτρηση και επέλεξαν να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού το γκολ του Ισπανού. Χαρακτηριστικό του παραπάνω είναι η σταδιακή οπισθοχώρηση της ομάδας με αποκορύφωμα το… μονότερμα της Ένωσης στο τελευταίο δεκάλεπτο του ματς.

Το πλάνο Λίνεν

Ο Γερμανός κόουτς της Ένωσης μετά από ελάχιστες μέρες στους Θρακομακεδόνες άφησε ήδη τα δείγματα γραφής του. Η ΑΕΚ εμφανίστηκε σαφώς πιο σοβαρή, βελτιωμένη και –το κυριότερο- με σαφές αγωνιστικό και τακτικό πλάνο στο γήπεδο. Οι κίτρινοι κατέβηκαν στο ΟΑΚΑ με σαφής αμυντικογενής προσανατολισμούς. Το 4-4-1-1 του Λίνεν είχε ξεκάθαρο στόχο το μπλοκάρισμα του άξονα με επιθετικό σημείο αναφοράς τον Ρότζερ Γκερέιρο. Ο Βραζιλιάνος εκμεταλλεύτηκε όλο το πλάτος του γηπέδου και τοποθετήθηκε σε ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ μεσαίας γραμμής και Φουρτάδο. Το πλάνο του Λίνεν περιελάμβανε:

* Συχνές αναπτύξεις του Κοντοέ, που αγωνιζόμενος ως αριστερός μπακ ανέβηκε αρκετές φορές και δημιούργησε προϋποθέσεις για επιπλέον παίκτη στην πλευρά του

* Τριπλή ζώνη άμυνας με προσαρμογές στους εσωτερικούς μέσους του ΠΑΟ (Η ΑΕΚ ξεκινούσε οργανωμένη άμυνα με ένα ιδιότυπο 4-4-2 και τους Γκερέιρο/ Φουρτάδο να τοποθετούνται δίπλα- δίπλα. Επιπλέον, ο ένας εκ των δύο αμυντικών χαφ ακολουθούσε το 8άρι του ΠΑΟ που πατούσε πιο κοντά στον Τοτσέ σε ένα «εναλλακτικό» man to man, σε συγκεκριμένα σημεία του γηπέδου)

* Περιορισμένες επιθετικές πρωτοβουλίες στους δύο ανασταλτικούς μέσους της ομάδας (Κορδέρο/ Φέτσης)

Το αργοπορημένο ανέβασμα της Ένωσης

Ο Λίνεν βλέποντας την περιορισμένη επιθετικότητα της ομάδας και με το σκορ ήδη διαμορφωμένο στο 1-0, αποφάσισε να ανεβάσει τις γραμμές τη ομάδας του. Η σταδιακή επιθετικότητα που επέδειξε η Ένωση, έκλεισε τον Παναθηναϊκό στην περιοχή του Καρνέζη και τα χαφ της Ένωσης κέρδιζαν συνεχώς μέτρα στο γήπεδο. Η “τελευταία ζαριά” του Λίνεν όμως ήρθε σχετικά καθυστερημένα και οι “καθαρές” ευκαιρίες για γκολ ήρθαν σχετικά αργά για την Ένωση, σχεδόν με τη λήξη της αναμέτρησης.

Συμπέρασμα

Δύο σαφώς προβληματικές ομάδες ταλαιπώρησαν το άθλημα αφήνοντας την έννοια “ντέρμπι” σε δεύτερη μοίρα. Η μειωμένη επιθετικότητα της Ένωσης συνδυασμένη με τον φόβο της για τον αντίπαλο (κυρίως λόγω βαθμολογικής θέσης), έδωσαν στον ΠΑΟ 3 βαθμούς που πιθανότατα δεν θα έπαιρνε αν ο Λίνεν ρίσκαρε περισσότερο και νωρίτερα. Η σαφώς μειωμένη ποιότητα των κίτρινων φρενάρει τον Γερμανό κόουτς που έδειξε την προπονητική του ποιότητα βελτιώνοντας με το “καλημέρα” την εικόνα της ομάδας.

Ο Φερέιρα παίζει κάθε Κυριακή “με το μαχαίρι” στο λαιμό. Ο υπερβολικός φόβος, το άγχος του κόουτς και η ανάγκη νικών και βαθμών υποβαθμίζει τον Παναθηναϊκό που δυσκολεύεται να απελευθερωθεί αγωνιστικά- στο βαθμό του εφικτού. Ο Τοτσέ αποδεικνύει με τον πιο πειστικό τρόπο τη σημασία της ψυχολογίας στο ποδόσφαιρο, και ο Φερέιρα χρωστάει πολλά –πλέον- στον καλύτερο Έλληνα τερματοφύλακα αυτή τη στιγμή, Ορέστη Καρνέζη, και vise versa φυσικά…