Η μπάλα δεν είναι πόρνη

Για κάποιο λόγο που ποτέ δεν κατάλαβα, οι Έλληνες τη λατρεύουν αυτή τη φράση, την έχουν αποδεχθεί ως θέσφατο. “Η μπάλα είναι πόρνη” είπε μια φορά που έχασε ο Όσιμ και πες-πες, το δεχθήκαμε ως την ενδεκάτη εντολή. Φυσικά κι είναι μία ακόμα μπαρούφα από τις πολλές.

Γιατί, ναι, συμβαίνει έτσι, αλλά ως εξαίρεση, όχι ως κανόνας. Το χορτάρι είναι δίκαιο όσο τίποτα. Μια στις τόσες, αδικεί, αλλά σε όλες τις υπόλοιπες δικαιώνει το σωστό κι απορρίπτει το λάθος.

Δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που ειπώθηκε στην εκπομπή, δεν έχει σημασία. Δεν γίνεται να δικαιωθείς όταν κατεβαίνεις με δίδυμο Ζιλμπέρτο και Φελίπε Μέλο. Δεν γίνεται να δικαιωθείς όταν κατεβαίνεις με αριστερό μπακ έναν αριστερό εξτρέμ και μάλιστα τον στέλνεις απέναντι στον Ρόμπεν. Δηλαδή, τι θα ήταν το λογικό; Να κρατήσει ο Μπάστος τον Ρόμπεν; Να υπερισχύσει ο Μέλο κι ο Ζιλμπέρτο των Ντε Γιονγκ, Φαν Μπόμπελ και Σνάιντερ;

Το καλό για τη Βραζιλία ήταν πως τραυματίστηκε ο Ελάνο και πήρε φανέλα βασικού για δύο ματς ο Ντάνι Άλβες, που σαφώς μπορούσε να δώσει περισσότερα και έφτιαχνε καλύτερο δίδυμο με τον παιχταρά Μαϊκόν. Το ακόμα καλύτερο ήταν πως στο ματς που πήρε φανέλα βασικού ο Ραμίρες ανέβασε επίπεδο την ομάδα του Ντούνγκα, ήταν τεράστια η διαφορά με τον βαρύ κι ασήκωτο Φελίπε Μέλο.

Εκτός κι αν πιστεύετε πως ο Ζε Ελίας του 2010 θα μπορούσε να κάνει την κούρσα που έκανε ο Ραμίρες στο τρίτο γκολ με την Χιλή πριν δώσει την ασίστ στον Ρομπίνιο.

Κακώς για τη Βραζιλία, καλώς για την Ολλανδία, ο Ραμίρες πήρε κίτρινη στον αγώνα με τη Χιλή, οπότε ο Μέλο επέστρεψε στο βασικό σχήμα. Ε, κάποια στιγμή θα φαινόταν πως δεν γίνεται ούτε αυτός με τον Ζιλμπέρτο να κρατήσουν το κέντρο, ούτε ο Μπάστος να κρατήσει τον Ρόμπεν, ειδικά χωρίς την κάλυψη του Ραμίρες. Το θέμα δεν είναι πως φάνηκαν όλα αυτά κι η Ολλανδία πήρε μια τεράστια πρόκριση. Είναι και τα υπόλοιπα που βγήκαν στο χορτάρι.

Η επιτομή του “δεν ξέρω να χάνω”. Νεύρα, χειρονομίες, διαμαρτυρίες σε κάθε κόντρα, σε κάθε τάκλιν. Η απόλυτη απεικόνιση της διαφοράς που έχει η αυτοπεποίθηση με την αλαζονεία. Όλοι έλεγαν πως η ομάδα του Ντούνγκα εκτός από ποιότητα και ταλέντο, σφύζει κι από την αυτοπεποίθηση του ανώτερου. Μόνο που αυτό αποδεικνύεται στα δύσκολα, όχι όταν όλα βαίνουν καλώς. Όταν το πράγμα στράβωσε, τίποτα τέτοιο δεν φάνηκε στο χορτάρι. Το μόνο που είδαμε είναι κάτι τύπους που έχουν νεύρα επειδή οι αντίπαλοι τολμούν να τους κοντράρουν, να προβάλουν αντίσταση.

Ο Φελίπε Μέλο δεν κλωτσάει μόνο από νεύρα, από την ένταση της στιγμής. Κλωτσάει τον Ρόμπεν γιατί δεν πιστεύει πως ο Ολλανδός παλεύει στα ίσια, γιατί έχει φορτώσει που είναι λίγος γι’ αυτό το επίπεδο και βρέθηκαν κάποιοι να του το δείξουν. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κάποτε κλώτσαγε όταν δεν μπορούσε ο Ζε Ελίας, γι’ αυτό και τον βάφτισα “Ζε Ελίας του 2010”.

Ό,τι κι αν συμβεί από εδώ και πέρα, τίποτα δεν αλλάζει το παράσημο των Ολλανδών. Μόνο αυτοί έχουν κοντράρει με τέτοια επιτυχία τους Βραζιλιάνους, το έλεγα κάθε βράδυ στην εκπομπή, και μόνο αυτοί είχαν τους παίκτες να το κάνουν και φέτος.

Το είχαν κάνει, χωρίς όμως να περάσουν και το 1994 και το 1998. Αυτή τη φορά η πρόκριση ήρθε και είναι κρίμα που δεν πέτυχαν κι άλλα γκολ. Το τι μπορούν να πετύχουν στη συνέχεια, θα το συζητήσουμε τις επόμενες μέρες.

Τέλος, δεν ξεχνάω φυσικά πως οι Γάλλοι έχουν κερδίσει τη Βραζιλία τρεις φορές. Απλώς, το 1986 χρειάστηκαν άστοχα πέναλτι, το 1998 η Βραζιλία δεν εμφανίστηκε ποτέ στο γήπεδο στον τελικό και το 2006 απλώς δεν μετράει. Πώς να μετρήσει, όταν η Σελεσάο κατέβηκε με εκείνο το 4-2-2-2, το ποιο γελοίο πράγμα που έχουμε δει ποτέ στο ποδόσφαιρο;