Η μπάλα δεν είναι talent show

Αυτά έλεγε το υστερόγραφο του κειμένου που ανέβηκε στο site του SUPER BALL, ως συνέχεια της κουβέντας που άνοιξε με τα σχόλια στο liveblog της εκπομπής το βράδυ της Κυριακής.

Ένα από τα πολλά που διάβασα για τον Τάτο μετά το ματς στο “Κλεάνθης Βικελίδης” είναι πως δεν άρπαξε την ευκαιρία, σε αντίθεση με τον Μανιάτη, που πέρσι ο Βαλβέρδε τον πέταξε στα βαθιά κι αυτός κολύμπησε αμέσως. Χωρίς καμία διάθεση αντιπαράθεσης με το συγκεκριμένο σχόλιο, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του Μανιάτη για να δούμε πως πέρσι ο Μανιάτης όντως πήρε ευκαιρίες με το σωστό τρόπο, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για Τάτο και Βλαχοδήμο.

Ο Μανιάτης έπαιξε για πρώτη φορά στον άξονα στο νικηφόρο 1-0 επί της Μαρσέιγ στη Μασσαλία. Ο 26χρονος είχε δώσει πολλά στην πίεση στην μπάλα που ήθελε ο Βαλβέρδε σ’εκείνο το παιχνίδι, ήταν από τους διακριθέντες κι αποθεώθηκε από τον Τύπο, όπως συνηθίζεται σε μεγάλες νίκες.

Μερικές ημέρες αργότερα ο Βαλβέρδε τον έβαλε για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι στο κέντρο, στην ήττα με 2-0 στην Τρίπολη κόντρα στον Αστέρα. Όπως ήταν αναμενόμενο, προπονητής και παίκτης βρέθηκαν στο στόχαστρο, ο ένας για την “ατυχή έμπνευση”, ο άλλος για την “κακή απόδοση”. Στη νίκη μιλάμε για σοφή επιλογή και μεγάλο ματς, στην ήττα για ατυχή πειράματα και μέτρια απόδοση.

Τη συνέχεια υποθέτω τη θυμάστε. Ο Βαλβέρδε συνέχισε να βάζει συστηματικά τον Μανιάτη στο κέντρο, ακόμα και όταν επέστρεψε από τραυματισμό ο Μακούν. Ο ποδοσφαιριστής έπαιζε ολοένα και καλύτερα, ανταποκρινόταν ακόμα και σε αγώνες που ο Ολυμπιακός είχε κατοχή και πρωτοβουλία, κι όχι μόνο σε ειδικές συνθήκες σαν αυτές της Μασσαλίας, δικαιώνοντας τον Βαλβέρδε που σε συνέντευξη μετά την ήττα από την Δόξα είχε πει πως “έχει το σπάνιο χάρισμα να είναι καλός και στο κομμάτι χωρίς την μπάλα και στο κομμάτι της κατοχής”.

Το κλειδί στην ιστορία του Μανιάτη, αυτό που πρέπει να προσέξουμε, είναι το διάστημα πριν από την “πρώτη ευκαιρία στα βαθιά” και αυτό που ακολούθησε αμέσως μετά. Μπορεί όντως στη Μασσαλία ο παίκτης του Ολυμπιακού να είχε παίξει για πρώτη φορά στο κέντρο και σε αγώνα υψηλών απαιτήσεων, αλλά μέχρι τότε δεν ήταν 100% ανενεργός.

Το ματς στη Γαλλία έγινε στις 23 Νοεμβρίου. Ο Μανιάτης ήταν τραυματίας από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Οκτώβριο, αλλά πριν από το Μαρσέιγ-Ολυμπιακός είχε ήδη παίξει δύο 90λεπτα στην Super League ως δεξί μπακ, στο 2-2 με τον ΟΦΗ και στο 3-0 στην Ν. Σμύρνη, ενώ είχε μπει αλλαγή στο 73′ του αγώνα με την Ντόρτμουντ. Επιπλέον, είχε αγωνιστεί 90 λεπτά και στο φιλικό αγώνα της Εθνικής με τη Ρουμανία, μια εβδομάδα πριν από τη μάχη με τη Μαρσέιγ.

Δεν είχε 15 αγώνες στα πόδια του, αλλά δεν ήταν κι ένας παίκτης που κλωτσούσε μπάλα μόνο στις προπονήσεις και ξαφνικά βρέθηκε να παίζει βασικός. Επιπλέον, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ήταν από τον περασμένο Ιανουάριο στην ομάδα, είχε μεγαλύτερο διάστημα προσαρμογής στο νέο περιβάλλον.

Αφενός, λοιπόν, είχε πάρει παιχνίδια στα πόδια του, αφετέρου συνέχισε να παίρνει. Και δεν είναι πως καθιερώθηκε επειδή η ομάδα νίκησε στην Μασσαλία, αφού αμέσως μετά έχασε με 2-0 στην Τρίπολή. Εύκολα θα μπορούσε να επιστρέψει στον πάγκο ή να αγωνίζεται μόνο ως μπακ-απ του Τοροσίδη. Δεν συνέβη τίποτα από τα δύο, ο Βαλβέρδε συνέχισε να τον χρησιμοποιεί, δυο μήνες αργότερα όλοι μιλούσαν για τον Μανιάτη και πλέον ο παίκτης είναι πολύτιμη μονάδα του συλλόγου, αλλά και της Εθνικής.

Πάμε και στο τώρα. Ο Τάτος κι ο Βλαχοδήμος πήραν, λέει, ευκαιρίες απέναντι σε Άρη και Ξάνθη αντίστοιχα. Ναι, έπαιξαν, ο ένας βασικός κι ο άλλος ως αλλαγή, αλλά σε τι βαθμό ετοιμότητας ήταν; Και οι δύο είχαν παίξει για τελευταία φορά σε επίσημο παιχνίδι στο φινάλε της περυσινής Super League, στις 22 Απριλίου. Έξι μήνες αποχής από επίσημο αγώνα δεν είναι ετοιμότητα, είναι σχεδόν σαν να επιστρέφεις από τραυματισμό.

Εν πάση περιπτώσει, έπαιξαν, έστω και μετά από έξι μήνες. Μετά; Ο Τάτος έπαιξε 68′ ως βασικός στη Θεσσαλονίκη και απέναντι στον ΟΦΗ όχι μόνο δεν θα ξεκινήσει, αλλά έμεινε και εκτός αποστολής. Ο Βλαχοδήμος πήρε λίγο πάνω από ένα δεκάλεπτο με την Ξάνθη, ενώ θα μπορούσε να παίξει πολύ περισσότερο, αλλά στο “Κλεάνθης Βικελίδης” δεν αγωνίστηκε καθόλου. Δεν πάτησε χορτάρι έτσι ώστε να κάνει τουλάχιστον μια δεύτερη σερί συμμετοχή από τον πάγκο και τώρα τα ρεπορτάζ λένε πως με τον ΟΦΗ θα παίξει ή αυτός ή ο Φετφατζίδης.

Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του για τους παίκτες. Κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν ως απαραίτητους, κάποιοι ως καλές λύσεις για τον πάγκο, ενώ π.χ ο Τάτος μπορεί στα μάτια μερικών να είναι περιττός από τη στιγμή που παίζει στην ίδια θέση με Ιμπαγάσα και Μασάντο. Ανεξαρτήτως των ατομικών κρίσεων, είναι νομίζω σαφές πως “έτσι” ούτε πραγματικές ευκαιρίες παίρνουν, ούτε πρόκειται να κερδίσει παίκτες ο Ολυμπιακός και να μεγαλώσει το ενεργό ρόστερ του.

Ο τρόπος είναι αυτός με τον οποίο ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Μανιάτη ή ακόμα και τον Αμπντούν, του οποίου το παράδειγμα δεν χρησιμοποίησα στην αρχή του κειμένου. Ο Αλγερινός απογοήτευε στην αρχή, ο Βαλβέρδε συνέχισε να προσπαθεί να πάρει κάτι απ’αυτόν παρότι είχε απέναντι του το κοινό του “Καραϊσκάκης” και τον Τύπο, και στο δεύτερο μισό της σεζόν δικαιώθηκαν και οι δύο. Ο Βαλβέρδε αποχώρησε, αλλά ο παίκτης όχι μόνο έμεινε, αλλά είναι ένας από τους καλύτερους φέτος στην ομάδα.

Ο Ζαρντίμ έχει κάθε δικαίωμα να μην πιστεύει τον Βλαχοδήμο, τον Φετφατζίδη, τον Τάτο ή όποιον άλλον. Αποφασίζει, πράττει και κρίνεται για τις επιλογές του. Δικαίωμα του να πιστεύει πως δεν του κάνει ο Βλαχοδήμος, παρά τα προσόντα του και παρά το γεγονός πως είναι ο μοναδικός ακραίος πλην του Αμπντούν. Όμως, η διαχείριση που έχει γίνει μέχρι στιγμής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τέτοια που να λέμε πως “οι παίκτες πήραν ευκαιρίες”.

Αν ο Ζαρντίμ όντως ενδιαφέρεται να πάρει πράγματα απ’ αυτούς και να τους έχει ενεργούς στο ροτέισον της ομάδας, τότε προφανώς θα πρέπει να τους χειριστεί διαφορετικά. Αν τους βάζει μόνο και μόνο για την γκρίνια της κερκίδας και του Τύπου κι είναι έτοιμος να τους ξεχάσει επειδή δεν έβγαλαν μάτια στην μία και μοναδική ευκαιρία που πήραν, τότε απλώς κάνει δημόσιες σχέσεις και δεν χρειάζεται να τους ταλαιπωρεί.

Ειδικά τον Βλαχοδήμο, που το χορτάρι “φωνάζει” πως η ομάδα τον χρειάζεται. Ο παίκτης δεν γίνεται να πάρει πίσω τα ματς που έχει χάσει από τον Σεπτέμβριο μέχρι τώρα, ας τύχει τουλάχιστον διαφορετικής μεταχείρισης από εδώ και πέρα. Είτε αποδώσει αμέσως είτε όχι. Η μπάλα δεν είναι talent show, να σου λένε πες ένα τραγούδι και να αποφασίζουν με βάση αυτή τη μία και μοναδική φορά.