Η εγκυκλοπαίδεια του Euro

Η πρώτη σπίθα δημιουργίας ενός τουρνουά που θα διέλυε τις αμφισβητήσεις προήλθε από τον Ανρί Ντελονέ, τον άνθρωπο που μαζί με τον Ζιλ Ριμέ είχε δουλέψει σκληρά ώστε το Παγκόσμιο Κύπελλο να γίνει πραγματικότητα. Από το 1927 έλεγε πως θα έπρεπε να θεσμοθετηθεί μία διοργάνωση για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, σε επίπεδο Εθνικών ομάδων.

Το όνειρό του Ντελονέ άργησε να γίνει πραγματικότητα. Η αρχή έγινε στα γήπεδα της Γαλλίας το 1960, με τα προκριματικά να αρχίζουν το 1958, τρία χρόνια μετά τον θάνατο της εξέχουσας γαλλικής προσωπικότητας.

Οι πρώτες πέντε διοργανώσεις (1960-1976) διεξήχθησαν με μόλις τέσσερις ομάδες να λαμβάνουν μέρος στα τελικά. Από τη στιγμή όμως που το ενδιαφέρον γινόταν όλο και πιο έντονο, το 1980, στα γήπεδα της Ιταλίας, παρατάχθηκαν οκτώ αντίπαλοι. Το τουρνουά έπαψε να αποκαλείται Κύπελλο Εθνών και το όνομα που του δόθηκε είναι Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Δεκαέξι χρόνια αργότερα, το 1996, η Ευρώπη έφτασε σε σημείο να αριθμεί πάνω από 50 χώρες μετά τη διάσπαση Σοβιετικής Ενωσης, Γιουγκοσλαβίας και Τσεχοσλοβακίας. Οι φωνές για ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή έγιναν εκκωφαντικές και στα γήπεδα της Αγγλίας παρατάχθηκαν 16 ομάδες, χωρισμένες σε τέσσερις ομίλους. Αυτό είναι το φορμάτ που ισχύει και στις μέρες μας.

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα έχει κάνει διαδρομή 48 ετών και το παρελθόν του γίνεται υπέρλαμπρη ιστορία. Από την εποχή του Λεβ Γιασίν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Η αδημονία του ποδοσφαιρικού κοινού όμως μένει αναλλοίωτη, κάθε τέσσερα χρόνια, τέτοια εποχή. Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό οδοιπορικό στις 12 διοργανώσεις που έχουν δώσει εννέα διαφορετικούς νικητές, με τελευταία, ποιαν άλλη, την Ελλάδα.