Η εκπαίδευση του Αχιλλέα
Τα όσα ακούστηκαν για τον πρόεδρο του Ολυμπιακού Βόλου και οι συμπεριφορές του σαφώς και δεν διεκδικούν το αριστείο του “παράγοντα της χρονιάς”, αλλά όποιος κρίνει real τα γεγονότα θα πρέπει να ομολογήσει δύο πράγματα: ότι η ομάδα του Βόλου έπαιξε ποδόσφαιρο ποιότητας τέτοιας που άξιζε το χειροκρότημα και ότι ο πρόεδρος του δεν έκανε τίποτε περισσότερο απ’ ότι αναγράφεται στην παραγοντική Βίβλο του εγχώριου ποδοσφαίρου στο κεφάλαιο “διοίκηση ΠΑΕ”. Απλώς έφτασε στα όρια της υπερβολής.
Οι βολές που εκτοξεύονται κατά του πρόεδρου της ομάδας του Βόλου κατά την άποψη μου εμπεριέχουν το στοιχείο της υποκρισίας. Οι κανόνες του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα είναι γνωστοί εδώ και πολλά χρόνια. Οι χαμένοι τους καταδικάζουν και οι νικητές ή σιωπούν ή τους εξυμνούν γελώντας συγχρόνως κάτω από τα μουστάκια τους. Οι ρίζες της ανισονομίας είναι βαθιές και όσο περνούν τα χρόνια πηγαίνουν ακόμη βαθύτερα οπότε οι παράγοντες εκείνοι που μπορούν να φτάσουν την ομάδα τους ψηλά ακολουθώντας τους “νόμους της ποδοσφαιρικής αγοράς” το κάνουν με μεγάλη ευχαρίστηση. Οι υγιώς σκεπτόμενοι φίλαθλοι αποδοκιμάζουν παρόμοιες μεθόδους, αν και για να πω την αλήθεια δεν είμαι απολύτως σίγουρος ότι η τελική άποψη -ακόμη και αυτής της μερίδας των φίλων του ποδοσφαίρου- δεν επηρεάζεται από την ανάγκη να κερδίσει η ομάδα τους.
Από τη στιγμή που δεν υπάρχει Πανεπιστήμιο αθλητικών παραγόντων οι νεόκοποι στον χώρο κάνουν ότι και οι παλαιότεροι. Και όποιος ξεφυλλίσει την Βίβλο του παραγοντισμού σελίδα, σελίδα, θα βρει μέσα στα γραφόμενα της πολλές από τις συμπεριφορές του παράγοντα του Ολυμπιακού Β. Με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Και κυρίως ομάδων που κυριάρχησαν και κυριαρχούν στο Ελληνικό ποδόσφαιρο.
Προφανώς ο Αχιλλέας αυτό το βιβλίο ξεφύλλισε όταν πρωτοασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, αποστήθισε πέντε-έξι κεφάλαια και αυτά έκανε πράξη διοικώντας τον Πανιώνιο και τον Ολυμπιακό Β. Οπότε προς τι η γκρίνια από τους ομοτράπεζους του στη Super League; Αλλωστε οι εταίροι του, οι πρώτοι που θα έπρεπε να παλεύουν για τον εξαγνισμό του ποδοσφαίρου και την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας του, δεν είναι που πλειοψηφικά τον πρόκριναν για το δ.σ. της Ε.Π.Ο; Την ίδια ώρα μάλιστα που ασκήθηκε ποινική δίωξη για απόπειρα εκβίασης διαιτητή κατά του προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός Β. Από τη στιγμή που οι ομοτράπεζοι του στη Super League του “ανάβουν” πράσινο ξεπερνώντας το ηθικό ζήτημα που προέκυψε, εκτιμώ ότι το πλαίσιο που διαμορφώνει η πλειονότητα των ιδιοκτητών των ομάδων έχει μία ερμηνεία: εμείς να κερδίζουμε και οι άλλοι να πάνε να….”, κατά παράφραση της ρήσης του πατέρα Σπάθα.
Κυνική άποψη την οποία μεταφέρω χωρίς να την ασπάζομαι, αλλά συγχρόνως και η πραγματικότητα του επαγγελματικού μας ποδοσφαίρου. Επειδή όμως στο ποδόσφαιρο αξία έχει αυτό που κάνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές οι αθλητές τα τερτίπια του Μπέου δεν θα πρέπει να θολώνουν την αγωνιστική επιτυχία της ομάδας η οποία: πέτυχε εντυπωσιακά αποτελέσματα νικώντας δύο φορές την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό και κατακτώντας “διπλά” σε έδρες “φωτιά” όπως αυτές της Καβάλας, της Λάρισας και της Ν. Σμύρνης.
Οσο για τον Αρη δικαίως του μένει το παράπονο και ψάχνει για θεωρίες συνωμοσίας καθώς είχε ένα εντυπωσιακό φινάλε. Από τη στιγμή όμως που δεν κρατούσε εδώ και πολλούς μήνες τις τύχες στα χέρια του με αποκλειστικά δική του ευθύνη θα πρέπει να αντιμετωπίζει περισσότερο ψύχραιμα το τελικό αποτέλεσμα. Αλλωστε η ψυχραιμία θα του δώσει καθαρή σκέψη η οποία είναι αναγκαία για τη διαχείριση των νέων δεδομένων εν όψει της νέας αγωνιστικής περιόδου.
