Η επινόηση του πιεσμένου
Αυτό που διδάσκει ο Βαλβέρδε τον Ολυμπιακό να παίζει, είναι ωραίο ποδόσφαιρο, τελεία. Το βλέπουμε, ακόμη σε «μικρές δόσεις» στη ροή του ενενηντάλεπτου προς το παρόν, μπορούμε να το φανταστούμε και σε μεγαλύτερες συν τω χρόνω, μας αρέσει, το εκτιμάμε. Αλλ’ αυτό που διδάσκει το ελληνικό πρωτάθλημα τον Βαλβέρδε να σκεφτεί στα σοβαρά, είναι πως οι αντίπαλοι δεν υπάρχουν στο γήπεδο για ν’ απολαμβάνουν το ωραίο ποδόσφαιρο του Ολυμπιακού και να το χειροκροτούν. Οι αντίπαλοι δεν ευρίσκονται εκεί, για να δίνουν βραβεία. Οι αντίπαλοι είναι αντίπαλοι.
Ολοι. Κι ο Παναθηναϊκός, πρώτος μεταξύ όλων. Πράγμα, η πρωτιά του Παναθηναϊκού σε τούτη τη λίστα, που δεν χρειάζεται ανάλυση. «Ετσι είναι» και τελειώνει. Ηταν τόσο επιμελής η καλλιγραφία του πανό στο σκληροπυρηνικό πράσινο πέταλο που, άμα δεν ξέρεις ελληνικά, δεν γίνεται να σκεφτείς πως έγραφε ό,τι έγραφε. Κι όμως, παρακινούσε «Παίξτε Μπάλα Με Των Γαύρων Τα Κεφάλια». Ένας, κάθε άλλο από εστέτ, βαρβαρισμός. «Ετσι είναι», όμως.
Ο Μαρινάκης, όσο το ταμπλό έγραφε 0-1, περνούσε ζάχαρη και την εύρισκε στα επίσημα. Μόλις γύρισε τούμπα η πλοκή, 2-1, του το ‘καναν γύρω-γύρω αδύνατον να μείνει στη θέση του. Εφυγε, στο μπουθ. Και πάλι, έστω ως τότε, για τα μέτρα μας το πολιτισμικό όριο ήταν υπέρβαση. ‘Η, στο τέλος. Η κερκίδα δεν ένιωσε την ανάγκη να χειροκροτήσει τον νικητή Νιόπλια. Οδηγήθηκε απ’ το ένστικτο ν’ «αποθεώσει» τον ηττημένο Βαλβέρδε. Αυτό είναι αντίπαλοι.
Ολοι, λοιπόν. Ο Ηρακλής, όχι λιγότερο. Η ιστορία της 8ης αγωνιστικής στο Μαρούσι ήταν, απ’ την οπτική γωνία του Ολυμπιακού, η επανάληψη της ιστορίας της 1ης αγωνιστικής στο Καυτανζόγλειο. Το 0-1 που αίφνης, κόντρα στη λογική της ποιότητας του ποδοσφαίρου, αναποδογυρίζει ολότελα και γίνεται 2-1. Ο άπιαστος Σολτανί του Καυτανζογλείου ήταν, το Σαββατόβραδο, ο Χριστοδουλόπουλος.
Ο Βαλβέρδε, απ’ το ΟΑΚΑ, είναι καθαρό ότι πήρε δουλειά «για το σπίτι». Την αμέσως προηγούμενη φορά του στο Ολυμπιακό Στάδιο, ο ίδιος Βαλβέρδε, πρώτη χρονιά στους Κόκκινους, είχε φτάσει ως την απέναντι άκρη. Ένα απολύτως πιστό στη σκοπιμότητα των βαθμολογικών συσχετισμών 0-0, αντιτουριστικό αλλ’ «έκανε τη δουλειά του», δηλαδή να κρατήσει τον ανταγωνισμό σε απόσταση. Τούτη τη φορά, η άλλη άκρη, προσοχή, δεν ήταν ότι βγήκε η ομάδα του κι έπαιξε ποδόσφαιρο «μισού γηπέδου», κυριαρχίας, άρα και με πολλούς αδειανούς χώρους στην πλάτη της.
Η άλλη άκρη είναι ότι, ενώ τα ‘κανε (και πολύ καλώς τα έκανε) αυτά κι άνοιξε το σκορ και μπράβο τους, ωστόσο μετά δεν προέκυψε η στοιχειώδης πρόνοια αυτοπροστασίας. Οι αδειανοί χώροι εκθέτουν, ιδίως όταν έρχεται και η φυσική κόπωση, όσους πασχίζουν να τους καλύψουν. Στον πάγκο καθόταν ο Μοϊσές. Για να ‘ναι επιλογή πάγκου, αυτομάτως σημαίνει ότι ήταν εις θέσιν να συνεισφέρει. Για 45 λεπτά, μόνον; Μα, τόσο χρειαζόταν. Η έξυπνη κίνηση, στην ανάπαυλα, ήταν η προφανής.
Φετφατζίδης έξω, Ντουντού-Μοϊσές στον άξονα, Ιμπαγάσα δεκάρι, στα άκρα Ριέρα και Μιραλάς, σέντερ-φορ είτε ο «σκιώδης» σ’ αυτόν τον ρόλο Φουστέρ είτε κάποιος άλλος απ’ τον πάγκο, π.χ. ο πιο «ορθόδοξος» Μήτρογλου. ‘Η, ακόμη καλύτερα, πάντα σέντερ-φορ ο Μιραλάς. Και, με αντικατάσταση του Φουστέρ, έξω δεξιά ο Ρόμενταλ ή ο Ζαϊρί. Ο Ολυμπιακός, με νωπή στο μυαλό την εικόνα της άτακτης υποχώρησης του στρεβλού πράσινου μηχανισμού, εγκαταλείφθηκε στη νιρβάνα του. Μόλις ο μηχανισμός του Παναθηναϊκού ίσιωσε, ενός Παναθηναϊκού που έπαιζε επιβίωση και δεν μπορεί παρά να έβγαζε κάποια στιγμή αντίδραση, το πρώτο που κατευθείαν έκαναν ήταν το φυσιολογικό. Να ορμήσουν, στους χώρους. Όχι, θα τους άφηναν…
Ο Βαλβέρδε έχει ένα ατού, σε σχέση με τον Νιόπλια, σε σχέση με τον Χιμένεθ, σε σχέση με τον Κούπερ, σε σχέση με τον όποιον κάθεται κάθε φορά στον πάγκο του ΠΑΟΚ, τώρα τον Χάβο. Τον πολύν χρόνο στη διάθεσή του. Απλετο χρόνο, για post-game αναλύσεις. Και για επαναλήψεις, εν συνεχεία, στην ήρεμη καθημερινότητα του προπονητηρίου. Οι συνάδελφοί του παίρνουν μια ανάσα τη νύχτα μετά το ματς, κι απ’ το επόμενο κιόλας πρωινό έχουν ν’ ασχοληθούν με άλλα πράγματα. Αποκατάσταση, μελέτη αντιπάλου Τσάμπιονς Λιγκ ή Γιουρόπα Λιγκ, ταξίδι, rotation κ.λπ.
Ο Νιόπλιας, ο Χιμένεθ, ο Κούπερ, ο Χάβος έχουν ανάγκη να «επινοήσουν» τον χρόνο που ο Βαλβέρδε εν αφθονία διαθέτει. Η πίεση της ανάγκης γεννά ιδέες, άλλες ωφέλιμες, άλλες κακές. Ο Νιόπλιας έχει βρει και φαεινές ιδέες, έχει βρει και…απ’ τις άλλες. Ένα μυστήριο πράγμα είναι, πώς το καταφέρνει να εμμένει στις «άλλες». Αν ο Κατσουράνης εκτίει αιώνια ποινή να μη παίζει ποτέ στη θέση του, τότε είναι τουλάχιστον προτιμότερο να παίζει τεσσάρι παρά δεκάρι. Τεσσάρι, πέρυσι, «έκανε στόπερ» τον Καντέ. Με τον Ολυμπιακό, όπως και με την ΑΕΚ προτού τον γυρίσουν στο τέλος τεσσάρι, άλλη μία φορά «καταδικάστηκε» να παίζει δεκάρι. Με τον οποίον Ολυμπιακό, καλώς ή κακώς «δεν υπάρχει» το να μη παίζει ο Καραγκούνης.
Με την ΑΕΚ, εξάλλου, ο Νιόπλιας «πέτυχε» στο τελευταίο εικοσάλεπτο τους τρεις πίσω απ’ τον Σισέ. Δεκάρι Λάζαρος, έξω αριστερά Λούις Γκαρσία, έξω δεξιά Μαυρίας. Που, αντί του Μαυρία, με τον Ολυμπιακό θα μπορούσε να είναι, όπως και ήταν, ο Γκοβού ή ο Μαρίνος. ‘Η, ακόμη, ο Δημούτσος. Με την ΑΕΚ τους πέτυχε, με τον Ολυμπιακό τους «έχασε» πάλι. Κι εκεί που ήταν τα πράγματα χύμα με τον Σιμάο, ήρθαν από πάνω και τα τσουβαλάτα με τον «δεύτερο Σιμάο», τον Πλεσί…
