Η εποχή των “κόκκινων διαβόλων”

Κι όμως. Οπως πολλές φορές στο παρελθόν, έτσι και τώρα ο Σκοτσέζος τεχνικός διέψευσε τις «Κασσάνδρες» και 360 ημέρες αργότερα πανηγυρίζει ένα επίτευγμα που πιστώνεται πρώτα σε αυτόν και στη συνέχεια σε οποιονδήποτε άλλον, την κατάκτηση του τίτλου που ισοφαρίζει το ρεκόρ της «μισητής» Λίβερπουλ. Πριν είκοσι χρόνια η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανταγωνιζόταν με την Εβερτον (9) και την Αστον Βίλα (7) στα πρωταθλήματα Αγγλίας, έκανε ρεκόρ εισιτηρίων με 13.000 σε σπουδαίο ματς πρωταθλήματος κόντρα στην Τσέλσι το οποίο θα την έφερνε στην τέταρτη θέση (και το οποίο εκείνο τον μουντό Νοέμβριο του 1989 ήρθε ισόπαλο 0-0…) και δεν τολμούσε να ισχυριστεί ότι ήταν η μεγαλύτερη ομάδα του Νησιού.

Εν έτει 2009, έχοντας χτίσει μία μίνι αυτοκρατορία στην Premier League κατακτώντας τους 11 από τους 17 τίτλους και κυνηγώντας ένα τέταρτο κύπελλο πρωταθλητριών, μπορεί να αισθάνεται ίση μόνο με την κορυφαία ομάδα της χώρας, τη Λίβερπουλ. Το Λάνκασαϊρ, εξάλλου, αποτίναξε το γεωγραφικό βάρος του Μέρσεϊσαϊντ και του Ευρύτερου Μάντσεστερ το 1974. Θα ήταν αδύνατο και αθλητικά, πλέον, μία τέτοια περιοχή να «χωρέσει» τους δύο «γίγαντες» του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Ακυρη εκκίνηση

Η χρονιά άρχισε με ένα σωρό απογοητεύσεις, αλλά και μία πολύ θετική είδηση. Βρισκόμαστε στον Ιούνιο του 2008 και το saga της παραμονής του Κριστιάνο Ρονάλντο στο «Ολντ Τράφορντ» είχε μεγάλο μέλλον. Ο Φέργκιουσον αποφάσισε να ταξιδέψει αυτοπροσώπως στην γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας ώστε να πείσει τον Πορτογάλο να παραμείνει στην ομάδα και όπως αποδείχθηκε να μην κάνει το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας του. Η παραμονή του Κορυφαίου Παίκτη του 2008, όπως θα αναδεικνυόταν από κάθε φορέα τον Δεκέμβριο, ήταν ίσως το μόνο θετικό νέο του καλοκαιριού. Διότι τα υπόλοιπα ήταν η εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε ο Ρονάλντο και τον κράτησε τρεις μήνες εκτός δράσης, η αποχώρηση του δεξιού χεριού του Φέργκιουσον, Κάρλος Κεϊρόζ (για τον πάγκο της εθνικής Πορτογαλίας), η αμφιλεγόμενη απόκτηση του Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ έναντι 34,5 εκατομμύριων ευρώ, η ήττα στο Σούπερ Καπ Ευρώπης από την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και η πρεμιέρα με ισοπαλία απέναντι στη Νιούκαστλ στο «Ολντ Τράφορντ».

Η κληρωτίδα τα έφερε έτσι ώστε στην 3η και στην 4η αγωνιστική η Γιουνάιτεντ να αντιμετωπίσει εκτός έδρας τις δύο μεγάλες της αντιπάλους, τη Λίβερπουλ (ήττα) και την Τσέλσι (ισοπαλία) και έτσι το τέλος Σεπτεμβρίου τη βρήκε με μόλις μία νίκη στο πρωτάθλημα και αρκετά κουρασμένη. Η ουσιαστική έναρξη της σεζόν για τους «κόκκινους διαβόλους» πραγματοποιήθηκε με τη νίκη επί της Μπόλτον (2-0) στις 27 Σεπτεμβρίου, όπου ακολούθησαν τέσσερις νίκες και δύο ισοπαλίες. Στις 8 Νοεμβρίου αντιμετώπισε την Αρσεναλ στο Λονδίνο (στον πρώτο γύρο έπαιξε με τις επτά ομάδες που την ακολουθούν στη βαθμολογία εκτός έδρας) και ηττήθηκε με 2-1 και κάπου εκεί άρχισε να λειτουργεί η καρδιά του πρωταθλητή.

Μηδενικό παθητικό

Οι φωνές του Φέργκιουσον έπιασαν τόπο, η επιστροφή του Ρονάλντο στην ενεργό δράση είχε αντίκτυπο, η άμυνα «έδεσε» (μιας και αρκετά συχνά χρειάστηκαν να συνεισφέρουν αναπληρωματικοί ποδοσφαιριστές) και η Γιουνάιτεντ άρχισε ένα εκπληκτικό σερί αγώνων δίχως να δεχθεί γκολ. Από το τέρμα του Σαμίρ Νασρί στο 48ο λεπτό του αγώνα στο «Εμιρεϊτς» μέχρι αυτό του Ρόκε Σάντα Κρουζ στο 32’ της νίκης επί της Μπλάκμπερν (2-1) στις 21 Φεβρουαρίου πέρασαν 1.334 λεπτά (το τέρμα το δέχθηκε ο Τόμας Κούστσακ), με τον Εντβιν φαν ντερ Σαρ να διατηρεί ανέπαφη την εστία του για 1.311 λεπτά.

Οι συνεχείς αγωνιστικές υποχρεώσεις σε πέντε επίπεδα ανάγκασαν τον Φέργκιουσον και τους συνεργάτες του να περάσουν αρκετές ώρες μπροστά στον υπολογιστή ψάχνοντας τον τρόπο ώστε η ομάδα να παραμείνει στη διεκδίκηση όσο των δυνατών περισσοτέρων τροπαίων. Τα κατάφεραν σχεδόν στον απόλυτο βαθμό, αρχής γενομένης από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που προστέθηκε τον Δεκέμβριο στις προθήκες του «Ολντ Τράφορντ». Η διοργάνωση αυτή αλλοίωσε το πρόγραμμα του πρωταθλήματος, με τη Γιουνάιτεντ να μένει δύο ματς πίσω και χάρη στο σερί της να βλέπει τη διαφορά από την κορυφή (Λίβερπουλ) και τη δεύτερη θέση (Τσέλσι) να μειώνεται στους 5 και 1 βαθμούς.

Οσο χρειαζόταν…

Φυσικά το σερί από μόνο του δεν αποδίδει την πραγματική εικόνα της Γιουνάιτεντ. Οι νίκες με 1-0 έγιναν σήμα κατατεθέν του συλλόγου, και μάλιστα με αντιπάλους χαμηλής δυναμικότητας που η περσινή ομάδα θα συνέτριβε. Δεν ήταν λίγοι οι αγώνες όπου η ροή έδειχνε πως το ματς θα κυλούσε στην ισοπαλία, ωστόσο με κάποιο «μαγικό» τρόπο οι πάντες ήταν πεπεισμένοι ότι οι πρωταθλητές Αγγλίας θα έβρισκαν τον τρόπο να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα και να αρπάξουν ακόμα ένα «τρίποντο» για το σακούλι τους.

Μόνο έτσι θα μπορούσε να ανταπεξέρθει στις απαιτήσεις η Γιουνάιτεντ, μιας και επιθετικά δεν ήταν σε θέση να σκοράρει κατά ριπάς. Το συντηρητικό 4-2-3-1 με το οποίο άρχιζε στα παιχνίδια ο Σκοτσέζος τεχνικός έφερνε τον Μπερμπάτοφ στην περιοχή, αλλά με τον Βούλγαρο επιθετικό να αναλαμβάνει ρόλο οργανωτή. Ο Ρούνεϊ που κινούνταν πιο περιφερειακά και άλλαζε συχνά θέσεις με τον Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν οι κύριοι «εκτελεστές», όπως και ο Τέβεζ όποτε αγωνιζόταν.

Με αυτόν τον τρόπο ο αντίπαλος μπορεί να αποπροσανατολιζόταν όσον αφορά τα μαρκαρίσματα, αλλά δυσκολευόταν και η ίδια η Γιουνάιτεντ, η οποία, όμως, χρειαζόταν να ξεκουράσει ποδοσφαιριστές μέσα στη χρονιά μιας και η φετινή σεζόν θα κατέληγε με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να συμμετέχει σε 66 παιχνίδια μέσα σε 290 ημέρες και να γίνεται η πρώτη βρετανική ομάδα με τέτοιο αριθμό αγώνων μετά τη Λίβερπουλ του 1983-84 (με 67 και 13 ματς στο Λιγκ Καπ).

Ουδείς χρειαζόταν ξεσπάσματα στα μέσα της χρονιάς και έτσι η άμυνα των Νεμάνια Βίντιτς και Ρίο Φέρντιναντ κατά πρώτο λόγο έγινε το εφαλτήριο της επιτυχίας. Από κοντά ο κορυφαίος αριστερός μπακ της Ευρώπης για φέτος, Πατρίς Εβρά, με μοναδικό «μελανό» σημείο την δεξιά πλευρά, όπου Ράφαελ ντα Σίλβα, Τζον Ο’ Σέι και Γκάρι Νέβιλ δεν μπορούσαν να φτάσουν το επίπεδο των συμπαικτών τους. Ακόμα και μία σειρά τραυματισμών που έπληξε την αμυντική γραμμή δεν ήταν αρκετή για να την διασπάσει, με συνέπεια η ομάδα να φτάσει στον Μάρτιο για την τελική ευθεία με την καλύτερη δυνατή ψυχολογία.

Το ηχηρό χαστούκι

Πρώτη Μαρτίου και μετά από μία εκτός έδρας ισοπαλία με την Ιντερ του Ζοζέ Μουρίνιο για τους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ η Γιουνάιτεντ κατακτά τον δεύτερο τίτλο της σεζόν, το λιγκ καπ. Ο «ήρωας» προήλθε και πάλι από την οπισθοφυλακή, μιας και έκαμψε την αντίσταση της Τότεναμ στα πέναλτι, χάρη στις δύο επεμβάσεις του τρίτου τερματοφύλακά της, Μπεν Φόστερ. Ούτε σε ένα τόσο σημαντικό ματς ο Φέργκιουσον παρέταξε την βασική ενδεκάδα, όπως συνηθίζει εξάλλου σε παιχνίδια κυπέλλου ή λιγκ καπ.

Λίγο αργότερα, όμως, ήρθαν τα προβλήματα. Μετά από μία όχι τόσο εύκολη όσο δείχνει το τελικό 2-0 πρόκριση επί της Ιντερ, η Γιουνάιτεντ υποδεχόταν τη Λίβερπουλ, με στόχο να λύσει μια για πάντα τις φετινές διαφορές της. Το παιχνίδι είχε τη χειρότερη δυνατή εξέλιξη, με την ομάδα του Μέρσεϊσαϊντ να συντρίβει τους «κόκκινους διαβόλους» με 4-1 και τον Ράφα Μπενίτεθ να βγαίνει -προς στιγμήν- θριαμβευτής στην προσωπική μονομαχία που άνοιξε με τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον τον Ιανουάριο, κατηγορώντας τον για εύνοια από τη διαιτησία και από το πρόγραμμα.

Το άνευ προηγουμένου ξέσπασμα του Ισπανού τεχνικού φαινόταν πλέον πως είχε αντίκρισμα, με τη Γιουνάιτεντ να χάνει και στο επόμενο παιχνίδι πρωταθλήματος, στο εξ αναβολής ματς με τη Φούλαμ στο «Κρέιβεν Κότατζ» (όπου μάλιστα είχε εξαιρετική παράδοση). Σαν να μην έφταναν αυτές οι δύο ήττες που την άφησαν πίσω στη μάχη του τίτλου, ήρθε και η εντός έδρας ισοπαλία με 2-2 κόντρα στην Πόρτο για το Τσάμπιονς Λιγκ που την έριχνε στο καναβάτσο στις δύο πιο σημαντικέ διοργανώσεις που συμμετείχε από την αρχή της χρονιάς.

Η αρχή του (πετυχημένου) τέλους

Κάπου εκεί, όμως, πληγώθηκε το γόητρο των πρωταθλητών Αγγλίας, Ευρώπης και κόσμου. Η «κοιλιά» είχε γίνει και το μόνο που έμενε ήταν να έρθει και η ανάκαμψη. Σε αυτήν βοήθησε το «άστρο» του Φέργκιουσον, που ακούει στο όνομα του Φεντερίκο Μακέντα. Ο 17χρονος Ιταλός επιθετικός σημείωσε τα νικητήρια γκολ στα ματς με Αστον Βίλα και Σάντερλαντ και έδωσε τη Γιουνάιτεντ στο πρωτάθλημα. Λίγο αργότερα, οι «κόκκινοι διάβολοι» έγιναν ο πρώτος αγγλικός σύλλογος που πέρασε νικηφόρα από το Πόρτο, εξασφαλίζοντας την πρόκριση στα ημιτελικά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.

Ο ημιτελικός του κυπέλλου Αγγλίας μάλλον θα ξεχαστεί γρήγορα, αφού η Γιουνάιτεντ αποκλείστηκε στα πέναλτι σε έναν αγώνα όπου παρατάχθηκε μόλις με τρεις βασικούς. Ούτως ή άλλως, δεν ήταν αυτός ο μεγάλος στόχος της… πρώτης ομάδας. Εξάλλου, από αυτό το ματς μέχρι και τον αγώνα πρωταθλήματος με την Αρσεναλ, οι «άντρες» του Φέργκιουσον έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Επαγγελματικές νίκες απέναντι σε Πόρτσμουθ, Μίντλεσμπρο, Μάντσεστερ Σίτι και Γουίγκαν, ανατροπή τίτλου απέναντι στην Τότεναμ και δύο νίκες επίδειξη-δύναμης απέναντι στην Αρσεναλ στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Απόλυτη επιτυχία στην τελική ευθεία, για μία ομάδα η οποία από το Πάσχα των Καθολικών στα τέλη Μαρτίου αγωνιζόταν κάθε τρεις ημέρες…

Αισίως, αυτή η αρμάδα νικητών έφτασε στις 16 Μαΐου, στο «Ολντ Τράφορντ». Το match program προϊδέαζε τους φιλάθλους για το τι θα ακολουθούσε. Αλλωστε, χρειάζονταν μόλις ένα βαθμό στο παιχνίδι κόντρα στους «κανονιέρηδες» για να εξασφαλίσουν και τυπικά το τρίτο σερί πρωτάθλημα. Η Στρέτφορντ Εντ κατάμεστη, όπως και το υπόλοιπο Ολντ Τράφορντ» για τη φιέστα απέναντι στον πάλαι ποτέ βασικό ανταγωνιστή στην Premier League. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Μία ιστορία που αναθεωρεί τα συμπεράσματά της.

Από τη μία υπάρχει το κεφάλαιο καλύτερη ομάδα που τίθεται σε αμφισβήτηση (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ). Από την άλλη υπάρχει το κεφάλαιο καλύτερος προπονητής (σερ Αλεξ Φέργκιουσον). Σε αυτά προστίθενται το πώς ένας παίκτης που ξεκινά ως μέσος στα χαρτιά αναδεικνύεται (πιθανότατα) για δεύτερη σερί σεζόν πρώτος σκόρερ (Κριστιάνο Ρονάλντο). Επίσης, πως έναν παίκτης είναι δυνατόν στα 35 του να κατακτά το βραβείο του Κορυφαίου Παίκτη της σεζόν, έχοντας ξεκινήσει ως βασικός σε 14 ματς, αν και σε πολλά από αυτά έχει γίνει αλλαγή. Επίσης, πως ο ίδιος παίκτης αντέχει σε τόσο υψηλό επίπεδο, συμπληρώνοντας 800 ματς με τη φανέλα του συλλόγου (Ράιαν Γκιγκς). Επιπροσθέτως, πως ένα ατίθασο θηρίο, γεμάτο οργή και δίχως ψήγμα συλλογιστικής προσπάθειας όταν η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο, έγινε υπόδειγμα ποδοσφαιριστή, έλλογου πιστού στρατιώτη μπροστά στις εντολές του προϊσταμένου, αγωνιζόμενος από «φουνταριστός» μέχρι και αμυντικό χαφ σε κάποια κρίσιμα σημεία αγώνων (Γουέιν Ρούνεϊ).

Πώς ένας ποδοσφαιριστής γίνεται να είναι τόσο αθόρυβος στη διάρκεια ενός αγώνα, να μη γεμίζει το μάτι των φιλάθλων με την απόδοσή του, να μην είναι αμυντικός μέσος -που η κοινή λογική περιθωριοποιεί όταν καταρτίζονται οι λίστες των διακριθέντων-, αλλά ο βασικός επιθετικός της ομάδας, και ο προπονητής να τον λατρεύει για τη δουλειά που κάνει μέσα στο γήπεδο (Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ). Πως μία αλλαγή δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ όποτε μπαίνει να βοηθά αφάνταστα την ομάδα με γκολ από το πουθενά, αλλά όποτε παίζει βασικός να μην έχει τον ίδιο αντίκτυπο (Κάρλος Τέβεζ). Από πού εμπνεύστηκε την είσοδο του Φερνάντο Μακέντα στα δύο κρίσιμα παιχνίδια πρωταθλήματος του Απριλίου ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον, αντί των υπολοίπων επιθετικών που είχε στον πάγκο. Πως γίνεται ένας τερματοφύλακας στα 38 του χρόνια να καταρρίπτει το ρεκόρ «καθαρής» εστίας όλων των εποχών στο Νησί (Εντβιν φαν ντερ Σαρ), αλλά ο τρίτος τερματοφύλακας της ίδιας ομάδας να είναι ο άνθρωπος που της έδωσε ένα τρόπαιο (Μπεν Φόστερ).

Τα κεφάλαια που χρήζουν επανεξέτασης μπορούν να συνεχίζουν επί μακρώ, οι απαντήσεις τους, όμως, είναι αυτές που ενδιαφέρουν. Και είναι αυτές που έφεραν την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ νικήτρια στην πιο δύσκολη πρόκληση της σύγχρονης ιστορίας της. Διότι κατάφερε να φέρει εις πέρας μία αποστολή που ουδείς έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια στο αγγλικό ποδόσφαιρο, ήτοι να παραμείνει στην κορυφή. Στην Premiership, ο πίνακας της βαθμολογίας τη βρίσκει στη θετική άκρη για τρίτη σερί σεζόν. Στο Τσάμπιονς Λιγκ έφτασε στον τελικό και ακόμα κι αν ηττηθεί από την Μπαρτσελόνα, θα έχει χάσει από μία ομάδα που δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό της ασυναγώνιστης κι έτσι και πάλι η Γιουνάιτεντ έχει πιάσει το ζενίθ. Μέχρι του χρόνου…

MVP

Η περσινή Γιουνάιτεντ ήταν η ομάδα του Κριστιάνο Ρονάλντο, του Γουέιν Ρούνεϊ και, του Κάρλος Τέβεζ και των άλλων επιθετικογενών ποδοσφαιριστών. Η φετινή Γιουνάιτεντ, όμως, είναι ένα τελείως διαφορετικό έργο. Είναι η ομάδα του Νεμάνια Βίντιτς, του Ρίο Φέρντιναντ, του Εντβιν φαν ντερ Σαρ, ακόμα ακόμα και του Τζον Ο’ Σέι. Η αμυντική λειτουργία την έφερε στην κορυφή του πίνακα της βαθμολογίας και την έσωσε από πολλές αγωνιστικές κακοτοπιές. Το σερί 14 αγώνων δίχως να δεχθεί γκολ της έδωσε την απαραίτητη ώθηση να φτάσει στην κορυφή, να προσπεράσει τη Λίβερπουλ και εν συνεχεία να κρατηθεί σε θέση ισχύος. Ως εκ τούτου, η πολυτιμότερη μονάδα των φετινών «κόκκινων διαβόλων» προκύπτει από την οπισθοφυλακή και συγκεκριμένα από το καλύτερο αμυντικών δίδυμο του κόσμου τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό των Βίντιτς-Φέρντιναντ. Παρότι ο Σέρβος δεν απέδιδε στα ίδια επίπεδα δίχως το ταίρι του στα μετόπισθεν, αγωνίστηκε σε περισσότερα παιχνίδια, σημείωσε ορισμένα κρίσιμα γκολ και γενικά είχε μεγαλύτερη προσφορά από τον Αγγλο στόπερ.

Απογοήτευση

Αφήνοντας εκτός προεπιλογής παίκτες στους οποίους δεν θα στηρίζονταν το φετινό οικοδόμημα της Γιουνάιτεντ, ο παίκτης ο οποίος δέχθηκε τα μεγαλύτερα «πυρά» από τον κόσμο για τις εμφανίσεις του ήταν ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ. Παρ’ όλα αυτά, δεν αποκτήθηκε για να σημειώσει 20 και 30 γκολ, αγωνίστηκε ευνοώντας την καλύτερη ανάπτυξη του παιχνιδιού της Γιουνάιτεντ ειδικά στα εκτός έδρας ματς, σκόραρε εννέα φορές και έβγαλε δέκα ασίστ και έκανε ό,τι ακριβώς του ζητούσε ο Φέργκιουσον. Αντιθέτως, ο Κριστιάνο Ρονάλντο σε σχέση με τις δυνατότητές του και κυρίως την περσινή καταπληκτική χρονιά του, έμοιαζε με «σκιά» του εαυτού του. Δικαιολογίες υπάρχουν αφού συμμετείχε στο Euro 2008 τον Ιούνιο, τραυματίστηκε κι έμεινε εκτός για τρεις μήνες στην αρχή της σεζόν, ωστόσο από τη στιγμή που άρχισε ουσιαστικά η σεζόν γι’ αυτόν, περιορίστηκε σε πολλά από τα ανούσια κόλπα που πλέον δεν έπιαναν, σε απευθείας εκτελέσεις φάουλ που σπαταλούσαν επιθέσεις αντί να βοηθούν και σε θετικές παρουσίες μόνο στο «Ολντ Τράφορντ», όσον αφορά στο πρωτάθλημα. Με 18 γκολ είναι ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, αλλά έχοντας πετύχει πέντε τέρματα με πέναλτι και μόλις δύο εκτός έδρας, στο 5-0 επί της Γουέστ Μπρόμιτς. Σίγουρα όχι ότι περίμενε ο Φέργκιουσον που έδωσε ολόκληρη μάχη για να τον κρατήσει στην Αγγλία, με τον Πορτογάλο να τον… ξεπληρώνει αντιδρώντας ανάρμοστα σε (λογική) αντικατάστασή του στο ματς με τη Μάντσεστερ Σίτι.

Προπονητής

Είκοσι δύο χρόνια συμπλήρωσε στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τη φετινή σεζόν ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον. Και ετοιμάζεται για το σημαντικότερο κατόρθωμα σε αυτήν την περίοδο. Να κατακτήσει για δεύτερη σερί σεζόν το μεγάλο νταμπλ, το πρωτάθλημα Αγγλίας με το πρωτάθλημα Ευρώπης. Εάν καταστήσει τους «κόκκινους διαβόλους» πρώτη ομάδα που κατακτά σερί Τσάμπιονς Λιγκ, θα φτάσει τα τρία τρόπαια στο θεσμό και θα ισοφαρίσει το σχετικό ρεκόρ του Μπομπ Πέισλι. Ο τίτλος του κορυφαίου προπονητή όλων των εποχών επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων και σίγουρα η «καλύτερη ομάδα» που έχει φτιάξει ποτέ, κατά δήλωσή του, τον δικαιώνει στα μάτια όλων. Φέτος, όπως και πέρυσι, η Γιουνάιτεντ δεν άρχισε καλά. Ο 67χρονος Σκοτσέζος βρήκε τους τρόπους, όμως, να ανταπεξέρθει. Εντόπισε γρήγορα τα προβλήματα, δεν «κόλλησε» στο πώς να χωρέσει Γουέιν Ρούνεϊ, Κριστιάνο Ρονάλντο, Κάρλος Τέβεζ και Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ στην ίδια ενδεκάδα, έριξε το βάρος στην άμυνα όταν χρειάστηκε, έκανε ιδανική κατανομή αγώνων στους παίκτες του με συνέπεια ο Ράιαν Γκιγκς να αναδειχθεί Κορυφαίος Παίκτης της Premiership χωρίς να λογίζεται ως βασικός, δεν δίστασε να τα βάλει ακόμα και με παίκτες που ο ίδιος τους έφερε και τους πίστεψε (Λουίς Νάνι). Κυρίως, όμως, χρησιμοποίησε με απόλυτα αποτελεσματικό τρόπο αρκετές φορές φέτος το περίφημο «hairdryer», ήτοι τις φωνές σε απόσταση… χιλιοστών από τα πρόσωπα των παικτών του στο ημίχρονο αγώνων που η Γιουνάιτεντ δεν πήγαινε καλά.

---