Η Ιντερ απενοχοποιείται

Χθες το απόγευμα είχα πάει στην παρουσίαση ενός βιβλίου και μετά για φαΐ. Και για τα δύο θα σας μιλήσω αργότερα. Τώρα θα ήθελα να αναφερθώ στα δύο ματς που έχασα χθες βράδυ και τα είδα σε DVD μετά στο σπίτι. Για την ακρίβεια για το ένα από τα δύο ματς αφού το δεύτερο είναι εύκολο να αναλυθεί. Η Ιντερ δεν τρώει το γκολ όταν η Μπαρτσελόνα την έχει κλείσει στο πρώτο μισάωρο, απενοχοποιείται να παίζει όπως θέλει άμυνα όταν μένει με 10 παίκτες και δεν χάνει την ψυχραιμία της ακόμα και μετά το – μάλλον – οφσάιντ γκολ.

Ομάδα που πειθαρχεί και δεν τα χάνει ούτε όταν νοιώθει αδικημένη πάει να πει ότι έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της, ότι κάποιος της έχει μάθει πώς να αντιδρά και να μην γίνομαι βαρετός το όνομα του κάποιου είναι ο Σπέσιαλ Ουάν.

Για το άλλο ματς κατ’ αρχήν στην αποτίμηση δεν πρέπει να ρίξω τον Αρη. Μια χαρά ομάδα είναι και μετά την ήττα από τον Παναθηναϊκό παρά τις ελλείψεις του είχε ανάγκη να παίξει μπάλα και να νικήσει. Παρά όμως τα δύο γκολ του Τζόνσον στον Ολυμπιακό η εντύπωση μου είναι ότι ο Αρης χρειάζεται φορ. Στο μέλλον ούτε μπορεί να περιμένει το φορ του να μένει δύο μέτρα αμαρκάριστος κοντά στην μικρή περιοχή επειδή το αντίπαλο μπακ έχει τα ρεφλέξ του σαλιγκαριού, ούτε να περιμένει ότι το αντίπαλο στόπερ θα γυρίσει την μπάλα για τον τερματοφύλακα στα πόδια του ίδιου φορ.

Οσο για τον Ολυμπιακό να γράψω ότι πολύ καλά κάνει και κοιτάζει και τον Τερίμ και τον Βαλβέρδε και τον Φερναντέζ και όποιον άλλον. Φτάνει να βρει πέντε – δέκα καλούς να τους φορέσει τα σώβρακα και να τους βάλει να παίζουν. Γιατί ο Ολυμπιακός χρειάζεται παίκτες και άμεσα. Αν υπάρχουν τα λεφτά επτά και βάλε.

Αν δεν υπάρχουν τόσα τρεις πολύ πρώτης διαλογής και ένα προπονητή που να αντέχει να εμπιστεύεται πιτσιρικάδες. Αν δεν υπάρχουν καθόλου, που σε εποχή κρίσης είναι λογικό, το μόνο που χρειάζεται είναι αντοχή. Από τους οπαδούς του, γιατί αυτό το πράγμα δεν βλέπεται.

Η πλάκα είναι ότι ξέχασα ότι είδα το απογευματινό ματς. Και μάλιστα το είχα δει, προσεκτικά, ζωντανό και τα πάντα όλα. Μόνο που τόσο βαρετό ματς όσο το ΑΕΚ – ΠΑΟΚ είναι από τα σπάνια. Ο μικρός λόρδος Φόντλεροϊ Νάτσο Σκόκο ήταν σε μία από εκείνες τις μέρες που δεν θέλουν να τον ενοχλούν, ο Μπλάνκο από τις αλλαγές θέσης έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, στα χαφ από το κέντρο η μπάλα δεν κατεβαίνει. Οπότε η ΑΕΚ εκτός.

Από την άλλη ο Σάντος μου κάνει εντύπωση ότι τις προπονήσεις την εβδομάδα που πέρασε τις έκανε κεκλεισμένων των θυρών. Δηλαδή τι είχε να κρύψει ; Πίσω περίμεναν τον Σάντος, να παίξει, το μηδέν είπε ότι θέλει να κρατήσει και για το μηδέν έπαιξε. Πως τραγούδαγε πριν χρόνια ο Βογιατζής το «Σ’ αγαπώ σε όλες τις γλώσσες» ; Ο Σάντος έχει μάθει να φωνάζει το «Πίσω» σε όλες και την νοηματική. Ογδόντα λεπτά «πίσω, πίσω» και μετά στο τελευταίο πεντάλεπτο τον Φιλομένο μπας και κλέψει το αποτέλεσμα.

Τέλος πάντων καλύτερος ήταν ο ΠΑΟΚ, πιο κοντά στο γκολ έφτασε και το ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ συγκρατήθηκαν από το να ξεφωνίσουν χοντρά μέχρι το τέλος δείχνει ανατροφή.

Και το βιβλίο ; Το εστιατόριο ; Την επόμενη φορά που θα απαντηθεί και το ερώτημα. Μιλάει ο Μπακογιαννόπουλος και από κοντά όπως μιλάει στην τηλεόραση ή το κάνει μόνο στην οθόνη;

To be continued.