Η μικρή αλλά θαυμαστή καριέρα του Ραφαέλ Ναδάλ

Η κατάκτηση του πρώτου του τίτλου στο γρασίδι του μακροβιότερου και σημαντικότερου από τα τέσσερα Grand Slam, σήμανε το τέλος της εποχής Φέντερερ και την «αναβάθμιση» του ίδιου σε κάτι παραπάνω από «βασιλιά της σκόνης», όπως είχε χαρακτηριστεί λόγω των τεσσάρων διαδοχικών επιτυχιών του στο Roland Garros.

Και όλα αυτά τα πέτυχε μέσα σε έξι χρόνια, καθώς έγινε επαγγελματίας τενίστας το 2002. Σε ηλικία 15 ετών και 10 μηνών συμμετέχοντας σε τουρνουά της ATP στη Μαγιόρκα σημείωσε την πρώτη του επαγγελματική νίκη και έγινε ο ένατος αθλητής στην ιστορία που πέτυχε κάτι τέτοιο πριν τα 16α γενέθλια του. Το 2003 έχασε το Roland Garros λόγω τραυματισμού στον αγκώνα αλλά στο ντεμπούτο του στο Wimbledon έγινε σε ηλικία 17 ετών ο νεαρότερος παίκτης που έφτασε στον τρίτο γύρο μετά τον 16χρονο Μπόρις Μπέκερ το 1984.

Το τέλος της σεζόν τον βρήκε μέσα στην πρώτη 50άδα της παγκόσμιας κατάταξης για να έρθει το 2004, χρονιά που έκανε πιο αισθητή την παρουσία του στον χώρο. Οι νίκες του για την Εθνική Ισπανίας στο Davis Cup αποτέλεσαν «κλειδί» στην πορεία της ομάδας του προς την κατάκτηση του τίτλου με πιο σημαντική αυτή επί του Άντι Ρόντικ στον τελικό με τις ΗΠΑ. Τον Αύγουστο, επιστρέφοντας στη δράση μετά από έναν τραυματισμό στον αριστερό αστράγαλο, που τον είχε θέσει εκτός μάχης για τρεις μήνες, κατέκτησε στο Σοπότ της Πολωνίας τον παρθενικό του τίτλο σε τουρνουά της ATP.

Το 2005 ήταν η χρονιά που ο Ναδάλ έπαψε να συμπεριλαμβάνεται στους μικρομεσαίους τενίστες και άρχισε να μπαίνει στην ελίτ. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με 11 τίτλους ως έφηβος, σπάζοντας το ρεκόρ του Ματς Βιλάντερ από το 1983 με 9 τρόπαια. Αναρριχήθηκε στο νούμερο 2 της παγκόσμιας κατάταξης και έγινε ο πρώτος έφηβος με αυτό το πλασάρισμα μετά τον Μπόρις Μπέκερ το 1986 ενώ στο χώμα, που αποτελούσε από παλιά την αγαπημένη του επιφάνεια, ήταν πραγματικά ασυναγώνιστος. Κέρδισε οκτώ από τους 11 τίτλους του στο χώμα έχοντας ρεκόρ 50-2 και 36 διαδοχικές επιτυχίες. Οι μοναδικές ήττες που είχε υποστεί είχαν έρθει από τον Ρότζερ Φέντερερ στο Μαϊάμι και τον Ιγκόρ Αντρέεφ στη Βαλένθια.

Η τελευταία από τον Ρώσο ήταν τον Απρίλιο και αξίζει να τονιστεί, καθώς ακολούθησε ένα απίστευτο σερί 81-0 στο χώμα, συμπεριλαμβανομένου του θριάμβου στο Roland Garros. Παρά το γεγονός ότι ήταν πρωτάρης στο γαλλικό Grand Slam έφτασε στο τρόπαιο, επαναλαμβάνοντας την επιτυχία του Ματς Βιλάντερ το 1982. Ήταν 19 ετών και 2 ημερών όταν πήρε το τρόπαιο, ο νεαρότερος που πήρε Grand Slam μετά τον Πιτ Σάμπρας το 1990 όταν κατέκτησε το US Open ενώ στο Παρίσι ήταν ο δεύτερος μικρότερος σε ηλικία τιτλούχος μετά τον 17χρονο Μάικλ Τσανγκ το 1989.

Έχοντας μπει για τα καλά στο δρόμο των διακρίσεων, το 2006 πήρε πέντε τίτλους, οι τέσσερις κόντρα στον Φέντερερ, συμμετέχοντας σε έξι τελικούς και έγινε ο πρώτος τενίστας μετά τον Αντρέ Αγκάσι το 1994-1995 που τερμάτισε στο νούμερο 2 της παγκόσμιας κατάταξης για δεύτερη συναπτή χρονιά. Μάλιστα ήταν ο μοναδικός μέχρι εκείνη τη στιγμή που είχε κερδίσει τον Φέντερερ περισσότερες από μία φορές από τον Φεβρουάριο του 2004 όταν ο Ελβετός ανέβηκε στην κορυφή της λίστας.

Στο Roland Garros ήταν και πάλι ο απόλυτος κυρίαρχος. Χάνοντας μόλις τρία σετ έγινε ο νεαρότερος που παίρνει τον τίτλο συνεχόμενες χρονιές μετά τον Μποργκ το 1974-1975. Μπαίνοντας δυνατά στο Wimbledon κατάφερε να φτάσει για πρώτη του φορά στον τελικό αλλά εκεί ίσχυε ο…νόμος του Φέντερερ.

Ο Ελβετός «πλήγωσε» τον νεαρό Ισπανό και λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2007, όταν στο Αμβούργο έδωσε τέλος στον απίστευτο ρεκόρ με 81 σερί νίκες στο χώμα. Δεν πέρασαν παρά μερικές εβδομάδες και οι δύο τους βρέθηκαν ξανά αντίπαλοι στο Roland Garros με τον Ναδάλ να διατηρεί τα σκήπτρα του για τρίτη συναπτή χρονιά, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Μποργκ από το 1978-1981 με τουλάχιστον τρεις διαδοχικές πρωτιές στο Παρίσι.

Στο Wimbledon κλείστηκε ένα ακόμα ραντεβού Φέντερερ και Ναδάλ με τον πρώτο βγαίνει και πάλι νικητής αλλά τον δεύτερο να γίνεται ο πρώτος Ισπανός με συνεχόμενες παρουσίες στον τελικό της διοργάνωσης. Στο φινάλε της σεζόν βρέθηκε να παραμένει σταθερός στο νούμερο 2 της παγκόσμιας κατάταξης για τρίτη σερί χρονιά, κάτι πρωτοφανές από το 1973 που υφίσταται η σχετική λίστα. Να σημειωθεί ότι βρίσκεται στη θέση αυτή από τις 25 Ιουλίου του 2005.

Εξίσου γεμάτη είναι και η φετινή χρονιά, με τον Ναδάλ να φτάνει, μεταξύ άλλων, τους τέσσερις συνεχείς τίτλους στο Roland Garros, «χτίζοντας» τη δική του «αυτοκρατορία» στο Παρίσι. Από την Κυριακή (06/07) σε περίοπτη θέση στη τροπαιοθήκη του βρίσκεται ο τίτλος από το Wimbledon, που τον έκανε τον πρώτο τενίστα μετά τον Μποργκ το 1980 που κατακτά τα Grand Slam σε Παρίσι και Λονδίνο την ίδια χρονιά.