Η ψύχωση του γκαντέμη

Οι αθλητές και ανάμεσα τους και οι ποδοσφαιριστές και να μην είναι, μαθαίνουν γρήγορα να γίνoνται προληπτικοί. Να κουβαλάνε αρκουδάκια, να κάνουν τις ίδιες διαδρομές, να φοράνε τα ίδια ρούχα και να πιστεύουν ότι εκεί πάνω υπάρχει κάποιος που κρατάει ή πετάει τον πήχυ στον αθλητή που πηδάει επί κοντώ ή κουνάει την μπάλα για να την στείλει στα δίχτυα ή στο δοκάρι.

Ο Θεός του αθλητισμού βοηθάει και σε κάτι άλλο. Να βρίσκεται κάποιος για να φορτώνεται τις ήττες, αντί να τις φορτώνονται οι αθλητές και οι προπονητές τους. Enter on stage του ΟΑΚΑ τον απαίσιο Μποχάρ, τον Θεό του ποδοσφαίρου που γκαντεμιάζει την μία ομάδα -στην συγκεκριμένη περίπτωση τον Παναθηναϊκό- και την κάνει να χάνει τις ευκαιρίες σαν κέρματα σε “φρουτάκια”.

Στο ερώτημα “αν είχαν δίκιο οι παίκτες του Παναθηναϊκού να επικαλούνται την ατυχία” η απάντηση είναι “Από το 25 λεπτό μέχρι και το 67ο που δέχονται το γκολ έχουν δικαίωμα να βλαστημάνε την τύχη τους”. Οι ευκαιρίες που χάνει ο Παναθηναϊκός σε αυτό το διάστημα δεν οφείλονται στην ανικανότητα των παικτών του, αλλά κυρίως στην ατυχία. Ανίκανος είναι ένας παίκτης που έχει την ευκαιρία και κλοτσάει αέρα ή στέλνει την μπάλα στα περιστέρια. Ατυχος αυτός που την βλέπει να περνάει τρίχα -“Ξέρετε Τι”- από το τέρμα ή να χτυπάει στα δοκάρια. Και ο Παναθηναϊκός στα 42 λεπτά της υπεροχής του έχει και ευκαιρίες -που η μπάλα δεν του κάνει το χατήρι- και δοκάρι. Αλλά μέχρι εκείνο το σημείο ο Παναθηναϊκός το προσπαθεί. Στην ουσία το παρατάει μετά το δοκάρι του Σισέ και το βγάλσιμο της μπάλας πάνω στην γραμμή από τον Παπαδόπουλο.

Ομαδικά οι παίκτες του Παναθηναϊκού πέφτουν θύμα της ψύχωσης του γκαντέμη. “Αφού δεν μπήκε τώρα δεν θα μπει ποτέ” και φυσικά το πετυχαίνουν, αφού από την στιγμή που ο αθλητής αποφασίσει ότι αποκλείεται να κερδίσει, το να το πετύχει δεν είναι και δύσκολο.

Αυτά από πλευράς Παναθηναϊκού -που μέχρι να μπει στο ματς το Old Boy Mat και να αλλάξει την ροή του παιχνιδιού- έχει πάρει την υπεροχή, την κατοχή και διεκδικεί τα σώβρακα των αντιπάλων. Εκεί, όμως, η κατάσταση αλλάζει και ως συνήθως ο λόγος είναι ο ψυχισμός. Ο Ντάρμπισιρ δεν σκοράρει απλά, αλλά με διπλή προσπάθεια που κάνει και την διαφορά. Γιατί πιο πριν ορισμένοι παίκτες του Ολυμπιακού σαφώς κοροϊδεύουν την κοινωνία. Για παράδειγμα θα αναφερθώ σε μία φάση του πρώτου ημιχρόνου με πρωταγωνιστή τον Μαρέσκα. Στην οποία φάση του κάνουν μια βαθιά μπαλιά στα δεξιά, προς το κόρνερ του Παναθηναϊκού. Κάθε αρτιμελής παίκτης μέχρι τα 40 θα την προλάβαινε. Μετά τα 40 θα προσπαθούσε. Ο Μαρέσκα όμως κάνει πέντε βήματα, εγκαταλείπει την προσπάθεια και σηκώνει τα δύο χέρια και χειροκροτεί αυτόν που του έκανε την πάσα.

Περισσότερο από κριτικούς πασών και από “Μαρέσκες” ο Ολυμπιακός χρειάζεται σκυλιά του πολέμου και “Ντάρμπισιρ”. Θα είναι καταστροφή για την επόμενη σεζόν αν η διοίκηση του Ολυμπιακού καλυφτεί στην καλή χαρά από την νίκη στο ΟΑΚΑ κρίνοντας ότι και την επόμενη σεζόν μπορεί να καθαρίσει με μερεμέτια. Με την άμυνα και τον άξονα της επίθεσης του Ολυμπιακού κάτι μπορεί να γίνει και για του χρόνου, αλλά το κέντρο είναι επισκευή και πέταμα.

Στον Παναθηναϊκό επίσης μπορεί να τα ρίξουν στην κακιά μοίρα και στον άθλιο Θεό της γκαντεμιάς Μποχάρ, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ματς χωρίς να φάει γκολ η ομάδα είναι λόγος για πανηγυρισμούς στην Ομόνοια. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται killer στο κέντρο της άμυνας, ούτε καν Hummer. Ένα Jeep Pajero είναι αρκετό ή οτιδήποτε μπορεί να πατήσει έναν Αγγλο του 1.75 και των 60 κιλών, που σίγουρα δεν είναι ούτε ο Καντέ, ούτε ο παγκίτης Μπιέρσμιρ.