Η ραγδαία αναπτυσσόμενη Κοπεγχάγη
Μαθηματικά, σύμφωνοι, δεν έχει τελειώσει κάτι. Δεν έχει προκριθεί ακόμη, καν, η Μπαρτσελόνα! Αλλά τα ψέματα «με τα μαθηματικά» είναι όπως και όλα τα άλλα ψέματα. Κακά. Όταν τελειώσει ο όμιλος τον Δεκέμβριο, μαζί με τη Μπαρτσελόνα στους «16» θα έχει προκριθεί η καλύτερη (μεταξύ των λοιπών τριών συγγενών) ομάδα. Η «πιο ομάδα».
Δεν θέλει ικανότητα να διαβάζει κανείς βουλωμένο γράμμα, για να ξέρει πως αυτή η ομάδα (θα) είναι η ραγδαία αναπτυσσόμενη Κοπεγχάγη. Η Κοπεγχάγη που πέρυσι, θυμίζουμε, αποκλείστηκε στα πλέι-οφ του Αυγούστου απ’ τον διψασμένο ΑΠΟΕΛ. Η Κοπεγχάγη που προ ολίγων ετών, να ξαναθυμίσουμε, ηττήθηκε… άνετα στο Πάρκεν απ’ τον «γνωστό» Παναθηναϊκό των εκτός έδρας ευρωπαϊκών παιγνιδιών. Με γκολ του Ν’Ντόι! Ας πάει τώρα, να το κάνει πάλι ο Παναθηναϊκός…
Πλέον είναι εντελώς απίθανο να γίνει, και το καταλαβαίνουν όλοι. Το ίδιο απίθανο, ομολογώ, μου φαίνεται ακόμη και το να νικήσει η Ρούμπιν σε τρεις εβδομάδες την Κοπεγχάγη, κι ας παίζουν στο Καζάν. Το γιατί η Ρούμπιν δεν τραβάει, ας αφήσουμε να το αναλύσουν σε κάποιο contra.ru οι συνάδελφοί μας στο Ταταρστάν. Θα το κάνουν, προφανώς, καλύτερα. Εδώ είναι, στο κάτω-κάτω, το contra.gr και βερσιόν της ιστοσελίδας στα ρωσικά, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει. Δεν θα μας διαβάσει κανείς!
Οπότε, αυτονόητα, το θέμα μας είναι ο Παναθηναϊκός. Ο Παναθηναϊκός που δεν τραβάει και δεν σκοράρει. Δεν σκοράρει γιατί, έτσι όπως παίζει, απλώς δεν γίνεται να σκοράρει. Στο Τσάμπιονς Λιγκ δεν κυκλοφορούν λαχεία, «κι αν σου κάτσει». Χρειάζεται να «παίξεις» για να φτάσεις στη φάση. Κι απ’ τη φάση, στο γκολ. Ο Παναθηναϊκός δεν φτάνει, έστω, στη φάση για γκολ. Δεν είναι ελληνικό πρωτάθλημα, να βάζεις γκολ «στην τύχη».
Ας μου δείξει κάποιος μία ομάδα Τσάμπιονς Λιγκ που, όταν λένε «επίθεση», εννοούν το να πετάνε τη μπάλα στον σέντερ-φορ, και μόνον σ’ αυτόν, καταργώντας ντε φάκτο κάθε άλλη δυνητική πηγή σκοραρίσματος. Ας μου δείξει κάποιος μία ομάδα Τσάμπιονς Λιγκ που, εναντίον κατά κανόνα οργανωμένης άμυνας…γιατί είμαστε και λίγο αργοί στις μεταβάσεις, ο σέντερ-φορ «περιμένει» τη μπάλα για να κάνει το τελείωμά του, και μόνον αυτό.
Το σημαντικό στην ομάδα δεν είναι να ‘ναι ευτυχισμένος ο σέντερ-φορ. Το σημαντικό στην ομάδα είναι να κάνει τη δουλειά της η ομάδα. Αν πρέπει, βάσει του επιθετικού σχεδίου, ο σέντερ-φορ να «προσκαλεί» τους συμπαίκτες του στο μοίρασμα του σκοραρίσματος, τόσο το καλύτερο. Και για το σχέδιο και για την ομάδα. Ας κοιτάξουμε, αριστερά και δεξιά στο Τσάμπιονς Λιγκ, ποιες ομάδες παίρνουν γκολ από ποιους παίκτες…
Ο Ετο’ο πέρυσι, με τον Μουρίνιο, «ασφυκτιούσε» στην πτέρυγα της επίθεσης. Αλλ’ η Ιντερ είχε, έτσι, την καλύτερη ισορροπία που θα μπορούσε να έχει, έγινε η δουλειά τέλεια, τα πήραν όλα. Με το που έφυγε ο Σκύλος στη Μαδρίτη, η πρώτη δουλειά του Ετο’ο ήταν να κάνει ξεκάθαρο στον Ράφα πόσο ευτυχισμένος θα ήταν να επέστρεφε στη θέση-εννέα. Του έγινε το χατίρι. Επέστρεψε. Και (ανταποδίδει με το να) τα χώνει, πράγματι, κατά συρροήν. Αλλά…μόνον αυτός. Κι ο Μιλίτο τα ‘χωνε όμως, πέρυσι. Εφέτος, ο Μιλίτο έχει ισοπεδωθεί. Δεν υπάρχει, πουθενά. Κι η Ιντερ ξεκίνησε κιόλας, παρά τα συνεχόμενα γκολ του Ετο’ο, να υποφέρει. Με τα πιτσιρίκια στα φτερά του Ετο’ο, η ισορροπία δεν είναι πια η ίδια. Ενας χαρούμενος Ετο’ο, μια προβληματική Ιντερ.
Στο πρωτάθλημα Δανίας, ο Βραζιλιάνος Σέζαρ Σαντίν είναι ο πρώτος σκόρερ της Κοπεγχάγης. Εχει παίξει έντεκα ματς κι έχει βάλει δέκα γκολ. Αλλ’ είναι το πρωτάθλημα Δανίας, όπου η Κοπεγχάγη κάνει ανέμελη κρουαζιέρα. Δεν είναι το Τσάμπιονς Λιγκ. Την Τρίτη, ήταν Τσάμπιονς Λιγκ. Ακόμη περισσότερο, ήταν Τσάμπιονς Λιγκ και η Μπαρτσελόνα, «αυτοπροσώπως», στην πόλη. Ο Σέζαρ Σαντίν δεν σηκώθηκε απ’ τον πάγκο, ούτε για αλλαγή σκοπιμότητας στο ενενήντα-φεύγα. Ο Σόλμπακεν, ένας σημαντικός προπονητής, ήξερε εκ των προτέρων ότι αν «περίμενε» το γκολ απ’ τον Σέζαρ Σαντίν, απλούστατα θα ξημέρωνε…
