Η στατιστική του αίματος

Στην πάλαι ποτέ
Μεσοποταμία εδώ και χρόνια μετράνε τη ζωή με «
ματωμένους» αριθμούς. Αυτά τα νούμερα καταγράφουν φέρετρα, που είτε ενταφιάζονται στα γρήγορα με τα γοερά δάκρυα της ιρακινής μάνας που έχασε το παιδί της είτε πάλι σκεπάζονται με την
αστερόεσσα και ταξιδεύουν στις ΗΠΑ προκειμένου να τους αποδοθούν οι δέουσες τιμές…

Στη διάρκεια του πολέμου τα αισθήματα αλλάζουν, η ψυχή σκληραίνει, ο θάνατος μοιάζει με έναν ακόμα αριθμό που πρέπει να διεκπεραιωθεί σε κάποια τεφτέρια. Κατά τούτο ο Νοέμβριος του 2007 ήταν ένας θετικός μήνας για τους Ιρακινούς- η στατιστική του τρόμου κατέγραψε τα λιγότερα θύματα από τον Φεβρουάριο του 2006.

Αναρωτιέται κανείς αν η είδηση είναι ευχάριστη. Σε έναν πόλεμο δεν υπάρχει λογική. Το γεγονός ότι μόλις 606 Ιρακινοί έχασαν τη ζωή τους το Νοέμβριο σε κάποια γραφεία αποτελεί πηγή αισιοδοξίας. Το αίμα μειώνεται και αυτό- η ψυχρή στατιστική- τους μεταδίδει ελπιδοφόρα μηνύματα. Ότι η στρατηγική τους αποφέρει κέρδη, ότι σιγά- σιγά καρποφορεί…

Σύμφωνα με στοιχεία, που προέρχονται από τα υπουργεία Εσωτερικών, Άμυνας και Υγείας του Ιράκ, 537 πολίτες, 24 στρατιώτες και 45 αστυνομικοί σκοτώθηκαν τον Νοέμβριο. Οι αριθμοί δεν έχουν επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητη πηγή. Διότι το να κλέψεις στο ζύγι πάντα εξυπηρετεί κάποια σχέδια. Μπορείς όμως να κλέψεις τον ίδιο το Χάρο στο ζύγι;

Το Φλεβάρη του 2006 η επίσημη στατιστική του αίματος κατέγραψε 637 νεκρούς. Εκείνη την περίοδο σημειώθηκε επίθεση εναντίον του σιιτικού μαυσωλείου της Σαμάρα και πυροδοτήθηκε κύμα θρησκευτικής βίας ανάμεσα στη σουνιτική και τη σιιτική κοινότητα. Τον Ιανουάριο του 2007 οι νεκροί ανήλθαν σε 1.992. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους σε 887 και τον Σεπτέμβριο σε 840. Ο αριθμός «606» προκαλεί μία κάποια αισιοδοξία…

Τι εννοούμε: Οι καταγραφείς των ματωμένων στατιστικών, τα προαναφερθέντα υπουργεία, κάνουν λόγο για συνεχιζόμενη βελτίωση στον τομέα της ασφαλείας από τα τέλη του καλοκαιριού και μετά. « Η βελτίωση είναι περισσότερο εμφανής στη Βαγδάτη , όπου οι επιθέσεις, οι απαγωγές, οι εκτελέσεις και οι συγκρούσεις μεταξύ ενόπλων ομάδων έχουν σαφώς μειωθεί», τονίζεται.

Για να προσθέσουν οι αμερικανοί πολιτικοί αναλυτές: « Αμερικανοί και Ιρακινοί θεωρούν ότι η βελτίωση της κατάστασης είναι το αποτέλεσμα μιας τεράστιας επιχείρησης που άρχισε τον Φεβρουάριο του 2007 στην πρωτεύουσα και τις ιρακινές επαρχίες». Η επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία, τουτέστιν είναι χρήσιμη η περαιτέρω παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή, μαζί με την απαραίτητη ενίσχυση τους…

Την ίδια ώρα, βεβαίως, ουδείς μπορεί να αποκρύψει απολύτως τη ματωμένη στατιστική και της άλλη πλευράς. Την Παρασκευή (30/12) ένας ακόμη αμερικανός στρατιώτης έχασε τη ζωή του μετά από έκρηξη βόμβας εναντίον αυτοκινητοπομπής στη Μπακούμπα, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό των θυμάτων του αμερικανικού στρατού από το Μάρτιο του 2003 σε 3.880. Ο εν λόγω απολογισμός βασίζεται στα επίσημα ανακοινωθέντα του Αμερικανικού Πενταγώνου.

Στις ΗΠΑ πλησιάζουν οι προεδρικές εκλογές. Οι υποψήφιοι ένθεν και ένθεν οφείλουν να ξεκαθαρίσουν ποια θα είναι η στάση τους απέναντι στο ζήτημα του Ιράκ. Εάν θα επιστρέψουν οι στρατιώτες και πότε θα γίνει αυτό. Εάν υπάρχει σχέδιο απεμπλοκής. Ποια στρατηγική προτίθενται να εφαρμόσουν.

Για τον Τζορτζ Μπους η εμπειρία του Ιράκ είναι η πιο δυσάρεστη κηλίδα της προεδρίας του. Η αγκύλωση του στην περιοχή είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη. Και τώρα προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα με την επανέναρξη του διαλόγου για το Μεσανατολικό. Για να μην μείνει στην ιστορία (μόνο…) ως ο πρόεδρος που γέμισε τις σελίδες των εφημερίδων με φωτογραφίες φέρετρων τυλιγμένων με την αστερόεσσα…

Μέχρι τότε, ωστόσο, μία χώρα συνεχίζει να μετράει θύματα, μάνες δακρύζουν για τα παιδιά που «έφυγαν», η τιμή του πετρελαίου φλερτάρει με τα 100 δολάρια ανά βαρέλι (ενώ οι υπέρμαχοι της επέμβασης υποστήριζαν ότι μετά την πτώση του Σαντάμ θα μειωθεί αισθητά) και κάποιοι εξακολουθούν να παίζουν γεωστρατηγικά ζάρια στη ματωμένη ράχη του Ιράκ.