Η τιμή της βίας
Τα όσα επακολούθησαν της επίθεσης στον Μπάγεβιτς δεν είχαν τίποτα το πρωτότυπο. Όσοι ζουν τον χώρο του εγχώριου ποδοσφαίρου, έχουν γίνει θεατές στο ίδιο έργο πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εκείνο που αλλάζει πότε-πότε είναι το σενάριο γιατί οι πρωταγωνιστές συνήθως είναι οι ίδιοι και ίδιοι.
Αποδεδειγμένα τα ευχολόγια και τα ημίμετρα δεν αποδίδουν όταν δεν υπάρχει βούληση από τους φορείς του ποδοσφαίρου να βάλουν τελεία και παύλα στην υπόθεση βία ή τουλάχιστον να πείσουν τον μέσο φίλαθλο ότι το πάλεψαν το πράγμα. Σ’ όλη την κεντρική Ευρώπη εκεί όπου το επαγγελματικό ποδόσφαιρο προστατεύεται από τους εκπροσώπους του ώστε να μην χάσει τη λάμψη του, με τον άλφα ή βήτα τρόπο κατάφεραν να πετάξουν έξω από τα γήπεδα το κομμάτι εκείνο των οπαδών που έβλεπε τις κερκίδες ως αρένα για μονομάχους. Οι πρακτικές όμως εκείνες ήθελαν πραγματική και όχι εικονική βούληση, και αποφασιστικότητα.
Στην Ελλάδα όπου ο ευρύτερος αθλητισμός αποτελεί μέσον εξυπηρέτησης πολιτικών και επαγγελματικών συμφερόντων τα πράγματα αρχίζουν και περιπλέκονται. Οι πολιτικοί αποφασίζουν ρίχνοντας πρώτα ματιά προς το πολιτικό κόστος, η ΕΠΟ “ζυγίζοντας” αντιστοίχως τα πράγματα και οι ομάδες προσπαθώντας να “βγάλουν” την ουρά τους απ’ έξω και ό,τι ήθελε προκύψει. Για τον λόγο αυτό πάλεψαν τα προηγούμενα χρόνια να μην τιμωρούνται έχοντας την αντικειμενική ευθύνη όταν σπάζουν και ρημάζουν οι οπαδοί τους.
Στην “πρίζα” οι ομάδες
Η Πολιτεία επαναφέρει δια στόματος του υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού Γιώργου Νικητιάδη την απειλή για τις ΠΑΕ της ρήτρας βίας, την απαγόρευση των μετακινήσεων και το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο της ΕΠΟ. Στην ουσία θέλει να βάλει τις ομάδες να λύσουν το πρόβλημα της βίας ώστε να μην τιμωρούνται. Οι ομάδες έχουν κι αυτές τις ευθύνες τους κυρίως γιατί δεν ξεκίνησαν μία συντονισμένη προσπάθεια ώστε να παρθούν ουσιαστικές αποφάσεις και έκρυβαν το πρόβλημα κάτω από το χαλί γιατί έπρεπε να “σπάσουν αυγά” κι αυτό για τους περισσότερους προέδρους οι οποίοι χρησιμοποιούν με τον άλφα ή βήτα τρόπο τους οπαδικούς μηχανισμούς δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα.
Το ότι μέχρι έναν βαθμό κρατούν στα χέρια τους το on-off της συμπεριφοράς του κόσμου καμία αντίρρηση κι αυτό φαίνεται στους αγώνες της Ευρώπης όπου τα γήπεδα μοιάζουν με εκκλησία. Από αυτό το σημείο όμως μέχρι το να πληρώνουν τα σπασμένα γιατί πέντε δέκα τύποι μπουκάρουν μέσα στο γήπεδο για να πλακώσουν τον Μπάγεβιτς ή τον κάθε Μπάγεβιτς και η αστυνομία δεν μπορεί να συλλάβει κάποιους απ’ αυτούς και να προστατέψει τον προπονητή της ΑΕΚ υπάρχει μία διαφορά. Αποφασίζουν όπως τους συμφέρει.
Οσο για τους πολυσυζητημένους πειθαρχικούς νόμους πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άλλα ή δεν εφαρμόζονταν ή εφαρμόζονταν επιλεκτικά. Και η ανισονομία είναι ένας λόγος που δημιουργεί εστίες βίας με πρωταγωνιστές τους αδικημένους. Και για να επιστρέψω στην εφαρμογή των νόμων. Η οδηγία για την αδειοδότηση των ομάδων της Super League είναι η ίδια που ισχύει για όλες τις χώρες μέλη της UEFA. Στην Ελλάδα όμως μόνο κατασκευάζονται ευφυέστατα σενάρια όπου με συνοπτικές διαδικασίες παίρνουν οι ομάδες την “πράσινη κάρτα”. Βεβαίως υπάρχει και μία σοβαρή δικαιολογία: πώς θα διεξάγονταν το πρωτάθλημα με πέντε ομάδες ή έξι ομάδες. Οσες δηλαδή θα είχαν δικαίωμα συμμετοχής στην περίπτωση που εφαρμόζονταν πιστά ο νόμος;
