Η ζωτική ανάγκη του Δ.Παπαδόπουλου
Αλλοι σώζουν την καριέρα τους, δραπετεύοντας έξω. Ενα τελευταίο παράδειγμα, και πολύ πειστικό, ο Παναγιώτης Κονέ. Αλλοι, πάλι, σώζουν την καριέρα τους επιστρέφοντας απ’ έξω. Ενα παλαιότερο παράδειγμα, επίσης πειστικό, ο Κώστας Χαλκιάς. Εξαρτάται, πού (εδώ ή έξω) τυχαίνει να τυραννιέσαι. Μπορείς να το πάθεις εξίσου εύκολα. Και εδώ και έξω. Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος είναι μία καθαρή περίπτωση από εκείνες που εμπίπτουν στη δεύτερη κατηγορία. Εχει ζωτική ανάγκη μιας “καλής” επιστροφής στην Ελλάδα για να ζήσει, ή να ξαναζήσει, τα καλύτερά του χρόνια.
Για να τον θυμηθεί ο κόσμος, κατ’ αρχήν. Οτι παραμένει ποδοσφαιριστής. Εάν παραμένει. Διότι, εάν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως wanderer συλλέκτη διεθνών εμπειριών ζωής και κουλτούρας, μια χαρά το πάει. Λέτσε, Ντίναμο Ζάγκρεμπ, Θέλτα. Και να ‘ναι καλά ο ατζέντης του, για άλλα τέσσερα-πέντε χρόνια σταθμούς εδώ κι εκεί, κάθε φορά διαφορετικούς για να ‘χουν και ποικιλία οι εμπειρίες που αποθηκεύει, θα βρίσκει. Οι ομάδες κι οι προορισμοί δεν τελειώνουν ποτέ. Η γη είναι μεγάλη. Προ ολίγου διάβαζα πως ο Φρέντι Αντου, ένας δακτυλοδεικτούμενος γυρολόγος που φόρεσε και του Αρη τα χρώματα, τώρα “κάνει δοκιμαστικό” στην…Ινγκολσταντ.
Θεωρώ τον Δημήτρη, ειδάλλως δεν θα ‘μπαινα στον κόπο, ακόμη ποδοσφαιριστή. Ενα ποδοσφαιριστή που κάποτε ήταν top στο ελληνικό πρωτάθλημα (την εποχή του προηγούμενου νταμπλ του Παναθηναϊκού, 2003-2004) και που τον έχω μες στο μυαλό κάπως σαν ένα συνομήλικο, όπως και είναι, του Δημήτρη Σαλπιγγίδη απ’ τον οποίον, σε παικτικά χαρακτηριστικά, δεν υστερεί. Κι όμως, πού είν’ ο ένας στη “συλλογική συνείδηση” στα 29 του, πού ο άλλος επίσης στα 29 του.
Ο ένας είναι αυτός που είναι και εκεί που είναι, κάνοντας οποιαδήποτε υπενθύμιση να ισοδυναμεί με πλεονασμό. Μια εδραιωμένη φιγούρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το πρώτο μας γκολ σε Μουντιάλ, ever. Για τον άλλον, ο μέσος Ελληνας ποδοσφαιρόφιλος χρειάζεται να του υπενθυμίσεις, όχι μόνον ότι υπήρξε πρωταθλητής Ευρώπης και με συμμετοχή στον τελικό στο Ντα Λουζ, αλλ’ ακόμη (χρειάζεται να του υπενθυμίσεις) και το όνομα και την περίπτωση.
Παπαδόπουλος; Α, ναι, Δημήτρης Παπαδόπουλος, εκείνος του Παναθηναϊκού, καλός ήταν κάποτε, βρε τι να κάνει άραγε αυτή η ψυχή; Μια ανεκπλήρωτη επιταγή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πληροφορούμενος ότι ο Αρης σκέπτεται τον Παπαδόπουλο, το πρώτο που είπα μέσα μου είναι ότι ο Αρης σκέπτεται έξυπνα. Οσο έξυπνα σκέφτηκε, όταν σκέφτηκε τον Εκτορ Κούπερ στο “ιστορικό χαμηλό” του (ως μετοχή της αγοράς) στην Εθνική Γεωργίας. Ο Παπαδόπουλος είναι επιθετικός με προσόντα και για τις τέσσερις θέσεις, σέντερ-φορ, δεύτερος φορ, έξω αριστερά, έξω δεξιά. Εάν του δώσεις το γήπεδο ν’ αναζωογονηθεί, μετά όπου και να τον βάλεις λύση θα ‘ναι, δεν θα ‘ναι πρόβλημα. Κι ο Αρης κατά καιρούς έψαχνε, ψάχνει, ή θα χρειαστεί να ψάξει λύσεις και στις τέσσερις θέσεις.
Αν, λοιπόν, ο Αρης (όπως το ‘κάνε και με τον Κούπερ) βάζει το γήπεδο, δηλαδή την ευκαιρία, κι ακριβώς επειδή πρόκειται για τον Αρη των “32” του Γιουρόπα Λιγκ και του top-5 της Σούπερ Λιγκ, εκείνο που ο Παπαδόπουλος έχει σε αντιστάθμισμα να βάλει είναι το νερό στο κρασί…εφόσον το οικονομικό είναι θέμα. Μήπως και ξαναγίνει αυτός που ήταν. Κι άμα γίνει, μπορεί να τον “κοιτάξει” ακόμη κι ο Φερνάντο Σάντος, πράγμα που ο Παπαδόπουλος λέει πως είναι στόχος του. Και τότε, παίρνει τη ρεβάνς και βγάζει το νερό απ’ το κρασί!
Τις πιο πολλές φορές άλλωστε, σε τέτοιες συγκυρίες η κουβέντα για τα χρήματα γίνεται επί της ουσίας άνευ λόγου. Διότι ο καλός, και να μη τα πάρει με την πρώτη υπογραφή, αν είναι καλός θα τα πάρει με την πρώτη αναπροσαρμογή. Ο άλλος, αυτός που πετυχαίνει συμφωνία να τα πάρει με την πρώτη υπογραφή, αν δεν είναι καλός δεν θα τα πάρει ποτέ και στο τέλος θα συμβιβαστεί και θα φύγει με τα πολύ λιγότερα.
