Ιδιος πόνος
“Σήμερα αισθάνομαι ότι με πήδηξαν…”
“Σε καταλαβαίνω…”
Το Contra.gr συμπλήρωσε 10 χρόνια και οι συντάκτες γράφουν… (part 2)
Κάπως έτσι, λοιπόν, έφτασε το Contra.gr και εμείς μαζί (παλιοί, πιο παλιοί, σχετικά νέοι και νεότεροι) να κλείνουμε δέκα χρόνια “ζωής”. Πώς έτσι, θα αναρωτηθείτε και είναι απολύτως φυσιολογικό.
Από πού να αρχίσει κανείς όμως, και που να τελειώσει… Από τα “μεγαλοπρεπή” επί καθημερινής βάσης τσιμπούσια από τα γειτονικά deliverάδικα, στα οποία σχεδόν όλοι έχουν ανακηρυχτεί επίτιμα μέλη, από τις τρελές καταστάσεις τις μέρες και ώρες αιχμής με ξεχωριστό “πρόγραμμα” στα κλασικά ντέρμπι και στις μεγάλες διοργανώσεις ποδοσφαίρου και μπάσκετ, από τα σχόλια κοινωνικού – ας πούμε- περιεχομένου, από…, από…, από… Με τα καλά (παρεΐστικο κλίμα, πολύ γέλιο) και τα κακά του (ως η μοναδική γυναίκα που τους έχει αντέξει για σχεδόν επτά χρόνια, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έχω ακούσει).
Περισσότερα όταν το site κλείσει τα… είκοσι χρόνια!!!
Ανθή Κουτσουμπού
Ιούνιος 2001:
Καλημέρα σας, ονομάζομαι Παντελής Λουκίδης και τηλεφωνώ από το Contra.gr.
Από πού τηλεφωνείτε;
Από το αθλητικό site, Contra.gr.
Πώς το είπατε;
Contra.gr…
Ο παραπάνω διάλογος είναι χαρακτηριστικός του τότε. Τότε που το Contra.gr έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας (διένυε τον 4ο μήνα της ύπαρξής του) και όταν επιχειρούσαμε να μιλήσουμε τηλεφωνικά με κάποιον άνθρωπο του αθλητισμού, προσπαθούσαμε να του εξηγήσουμε ποιοι είμαστε. Η απορία του εκάστοτε συνομιλητή μας φάνταζε εύλογη, αλλά ταυτόχρονα μας πείσμωνε. Ποιος να το φανταζόταν ότι 10 χρόνια μετά θα ήμασταν μεταξύ των κορυφαίων site στην Ελλάδα και δεν θα χρειαζόταν να εξηγούμε ότι είμαστε….”αυτό το μπλε site με τη στήλη του paparazzi”!
Κατά την προσωπική μου άποψη η τύχη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες στο χώρο μας. Αυτή η… θεά με έφερε (σ.σ. μαζί με τον Σταύρο Καραΐνδρο)τον Ιούνιο του 2001 στο κατώφλι ενός διαμερίσματος, στον ημιώροφο μίας πολυκατοικίας κάπου στον Νέο Κόσμο και, όπως αποδείχθηκε… μου χαμογέλασε πλατιά.
Και η τύχη δεν έχει να κάνει μονάχα με την επαγγελματική εξέλιξη και τις οικονομικές απολαβές. Αφορά και τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεσαι καθημερινά και το κλίμα που επικρατεί στον εργασιακό χώρο.
Μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, ουτοπικό, ή όπως αλλιώς θέλετε να το χαρακτηρίσετε αλλά αυτό το κλίμα της καλής παρέας αποτελεί , ίσως, το μυστικό της επιτυχίας. Φυσικά, κανείς δεν είπε ότι έλειψαν όλα αυτά τα χρόνια, οι γκρίνιες και οι εκνευρισμοί, αλλά το θέμα είναι πώς τις διαχειρίζεσαι με γνώμονα το κοινό καλό.
Δεν θέλω να σταθώ σε συγκεκριμένα πρόσωπα, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ξεχάσω κάποιους και κάτι τέτοιο το θεωρώ άδικο. Ο καθένας, η καθεμία που πέρασε από το site σε αυτά τα δέκα χρόνια προσέφερε με τον τρόπο του και έβαλε το δικό του λιθαράκι ώστε, πλέον, να αισθανόμαστε υπερήφανοι που δουλεύουμε σε αυτό το μαγαζί. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ηθική ανταμοιβή των κόπων μας.
Την 1η Φεβρουαρίου 2011 συμπληρώσαμε 10 χρόνια στον… διαδικτυακό αέρα και η ευχή είναι μία και μοναδική: Να είμαστε όλοι γεροί και δυνατοί να γιορτάσουμε και τα 20, τα 30, τα 40 χρόνια…
Παντελής Λουκίδης
Δεσμεύομαι. Θα είναι η πρώτη και τελευταία φορά που θα γράψω σε πρώτο ενικό όσο είμαι ακόμη σ’ αυτό το site και γενικά όσο είμαι ακόμη σ’ αυτή τη δουλειά. Μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για τα 10 χρόνια του Contra.gr και η πρώτη μου σκέψη ήταν να αποφύγω τα κλισέ και τα συνηθισμένα. Μπαίνω με φόρα λοιπόν.
Είθισται σε τέτοιου είδους κείμενα να γράφουμε για το πόσο ωραία περνάμε στη δουλειά, για το φοβερό κλίμα, για την αλληλοκατανόηση μεταξύ των συναδέλφων μπλα, μπλα… Επειδή δεν ζούμε σε μία κοινωνία αγγέλων, ούτε κάνουμε την πιο εύκολη δουλειά στον κόσμο, θα πρέπει να σας πω ότι και προστριβές υπάρχουν μεταξύ μας και μπινελίκια έχουμε ανταλλάξει και νεύρα… διαθέτουμε. Ομως, αυτό δεν μας εμποδίζει να βγαίνουμε μαζί, να τα σπάμε μαζί, να πίνουμε μαζί, να γελάμε ατελείωτες ώρες και να χαιρόμαστε ο ένας με τη χαρά του άλλου. Ξεκάθαρα πράγματα.
H ιστορία του Contra.gr μπορεί κάλλιστα, κατά τη γνώμη μου, να γίνει ταινία. Ας με βγάλουν ψεύτη οι Κωστής Πετρόπουλος, Κώστας Ντάλτας, Βασίλης Παπαχριστοδούλου και Γρηγόρης Χατζηαντωνίου (οι άνθρωποι που έστησαν από το μηδέν αυτόν τον ιστότοπο) αλλά αν ισχυριστούν ότι περίμεναν αυτήν την επιτυχία την 1η Φεβρουαρίου του 2001, μάλλον θα έπρεπε να ζουν σε άλλον κόσμο. Βήμα-βήμα όμως και με πολλή δουλειά το Contra κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού και απέδειξε ότι το διαδίκτυο μπορεί να προσφέρει σωστή ενημέρωση μακριά από τις κραυγές και τον οπαδισμό πολλών παραδοσιακών μέσων.
Εμένα βέβαια όλα αυτά δεν με ένoιαζαν καθόλου το Μάρτιο του 2002 όταν έκανα την πρώτη συζήτηση με τους Ντάλτα και Παπαχριστοδούλου για την πρόσληψή μου στο site. Είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ 100% επαγγελματικά με τη αθλητική δημοσιογραφία αλλά ήθελα να κάνω το χόμπι μου. Εν τέλει, έκανα το χόμπι επάγγελμα από το οποίο ζουν σήμερα μία σύζυγος-μάλαμα και δύο υπέροχα μωρά! Δεν ξέρω πως έγινε. Αλλά για μένα το Contra είναι πλέον κομμάτι της οικογένειάς μου. Οπως είχα πει κάποτε σε μία κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχα με τον Παπαχριστοδούλου “και να με διώξετε κάποια μέρα, εγώ θα έρχομαι να γράφω τζάμπα”. Το ξέρω, δεν ακούγεται πολύ επαγγελματικό, αλλά ποιος σας είπε ότι τούτο το site θα προόδευε με στυγνό επαγγελματισμό και μόνο;
Εν έτει 2011, και με την καθοδήγηση του Μανόλη Γρηγοράκη εδώ και τρία περίπου χρόνια, το Contra έχει μπει σε μία νέα εποχή από την οποία περιμένουμε ακόμη μία χρυσή δεκαετία. Αυτή κατά τη γνώμη μου θα έρθει αν διασφαλιστεί ένας και μόνο όρος: Να ερχόμαστε στη δουλειά με το κέφι που επιστρέφουμε σπίτι μας. Ο,τι γίνεται μέχρι τώρα δηλαδή. Μακριά από εμάς δηθενιές, “επαγγελματισμοί” και αγωνίες για “καριέρα”. Δόξα τω θεώ, ευκαιρίες για να κάνουμε (αλλού) “καριέρα” είχαμε κάμποσες. Και προτιμήσαμε (βλακωδώς ή όχι θα το κρίνει η ιστορία) να συνεχίσουμε να κάνουμε το χόμπι μας επάγγελμα.
ΥΓ1: Το ξέρω, είπα ότι θα αποφύγω τα κλισέ αλλά τέτοιο κείμενο χωρίς ευχαριστίες δεν νοείται. Ευχαριστώ λοιπόν τον Παντελή τον Λουκίδη που είχε την καλοσύνη να με πάρει τηλέφωνο και να μου προτείνει να δουλέψω στο Contra. Ευχαριστώ τους Βασίλη Παπαχριστοδούλου, Κώστα Ντάλτα και Κωστή Πετρόπουλο για την ευκαιρία που μου έδωσαν. Και ευχαριστώ τις παλιοσειρές Σταύρο Καραϊνδρο, Παντελή Λουκίδη (πάλι), Γιάννη Ζωιτό, Νίκο Καλογήρου και Τόλη Χορτάτο για την υποστήριξή και τη φιλία που μου πρόσφεραν (και μου προσφέρουν) όλα αυτά τα χρόνια.
ΥΓ2: Οι Κώστας Ντάλτας, Μανόλης Γρηγοράκης, Σταύρος Καραϊνδρος, Γιάννης Ζωιτός και Τόλης Χορτάτος αξίζουν από μέρους μου ένα ακόμη ευχαριστώ για τη στήριξή τους σε ένα δύσκολο προσωπικό θέμα που με ταλαιπωρεί κάποια -αραιά- χρονικά διαστήματα. Μάγκες, δεν ξέρω αν ο δαίμονας νικιέται ολοκληρωτικά, αλλά αν τον νικήσω θα το χρωστάω (και) σ’ εσάς.
ΥΓ3: Α, χρόνια πολλά!!!!
Νίκος Γιαννόπουλος
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
Με την υπογραφή…
