Ημέρα 6η: Ο Νταλάρας και η δακτυλήθρα
Τουρκία ημέρα έκτη και το κακό φαινόταν από το πρωί. Πώς; Οι πάντες εδώ γελούσαν, ετοιμαζόντουσαν για μια ερχόμενη χαρά, είχαν το πάθος για τη διάκριση, τέτοιο που θύμισε το αντίστοιχο δικό μας, τον Ιούνιο του 1987.
Βλέπετε, το να δώσουν το Παγκόσμιο πρωτάθλημα στους Τούρκους δεν έχει άλλη εξήγηση. Ούτε τα γήπεδα είναι υπερσύγχρονα, περάν ίσως του Σινάν Ερντέν της Κωνσταντινούπολης στο οποίο θα διεξαχθούν από το Σάββατο όλα τα νοκ άουτ παιχνίδια, ούτε και σε όσα αυτονόητα συνεπάγεται η οργάνωση ανταποκρίνονται. Καλά, όσο γι’ αυτά, τα προβλήματά τους είναι τέτοιας υφής και τόσο μεγάλα που δεν περιγράφονται. Γι’ αυτό ακριβώς, δεν μπορούσε να βγει ο ήχος στην ελληνική τηλεόραση από την Άγκυρα για ένα σχεδόν ημίχρονο, γι’ αυτό ακριβώς κι εγώ πανηγυρίζω όταν τελικά ανοίγει η γραμμή για να μιλήσω με την Αθήνα.
Ρωτώντας τους τεχνικούς που δεν είναι Τούρκοι λένε πως δεν έχουν δουλέψει σε αυτό το επίπεδο ποτέ στο παρελθόν οι διοργανωτές, το σύστημά τους δεν μπορεί να αντέξει το φόρτο που συνεπάγεται η διοργάνωση κι έτσι, τα προβλήματα είναι αναπόφευκτα. Από την άλλη, νομίζω πως έπρεπε να ρωτήσω αν το τουρκικό NTV έχει προσλάβει με σύμβαση και χαρτόσημο τον Κουτλουάι, μιας και πέρασε όλη τη μέρα του στα στούντιο για να δίνει τις απόψεις του για το ντέρμπι κορυφής. Κάθε λίγο και λιγάκι ο Ίμπο ήταν εκεί για να απαντήσει στα ερωτήματα που του έθετε η παρουσιάστρια. Α! Τώρα βγήκε και η καρτέλα, που τον αναφέρει ως αθλητικό αναλυτή. Άρα…
Κατά τα άλλα, μία σύντομη βόλτα έφτανε σήμερα για να συνειδητοποιήσω για ποιο λόγο το κεμπάμπ και το ντονέρ είναι το βασικό συστατικό στοιχείο της τουρκικής διατροφής. Τόσα μαγαζιά δεν είναι δυνατό να συντηρούνται, αν δεν γίνεται καθημερινή κατανάλωση από πολύ κόσμο. Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι μου θύμιζαν τους… εαυτούς μας. Στις βιτρίνες είχαν μεγάλες ταμπέλες για εκπτώσεις, αλλά μέσα σου έλεγαν πως αυτές ισχύουν στα άλλα μοντέλα και φίρμες και όχι στα πρώτα του μαγαζιού τους. Thank but no thanks.
Στα δισκοπωλεία, πάντως, συνειδητοποίησα πως οι δημοφιλείς Έλληνες τραγουδιστές έχουν πέραση. Πέραν της Χαρούλας Αλεξίου που συμμετείχε στην τελευτή έναρξης του Παγκοσμίου πρωταθλήματος, στις προθήκες βρίσκεται και δουλειά του Γιώργου Νταλάρα, αλλά και συλλογή με ελληνικές επιτυχίες.
Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια, έκανα τη βόλτα μου και στο χρόνο. Αντικρίζοντας σε μια βιτρίνα δαχτυλίδρες μου ήρθε στο μυαλό η γιαγιά μου Ειρήνη. Από αυτά τα μέρη ήρθε στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και (πάρα) πολλοί από τους προγόνους μας, και η δαχτυλήθρα πάντα βρισκόταν στα ραπτικά της. Με το χρόνο να τρέχει πλέον τόσο γρήγορα στη ζωή μας, και τα τεχνολογικά μέσα ενίοτε να μας ξεπερνούν, δεν γνωρίζω ποια νέα νοικοκυρά μπορεί να τη χρησιμοποιεί…
