Υπάρχει ζωή στον Εθνικό;

Τώρα θα μου πείτε, τι με έπιασε να ασχοληθώ σήμερα με την ομάδα του Εθνικού. Ούτε καν φίλαθλος της ομάδας δεν είμαι. Ας όψεται όμως ένας φίλος μου τρελαμένος Εθνικάκιας, από αυτούς που πραγματικά υποστηρίζουν Εθνικό και όχι κάποια άλλη ομάδα και τον Εθνικό ως δεύτερη επιλογή. «Ας ασχοληθεί κάποιος και με το δικό μας πόνο» μου λέει εδώ και μήνες και τελικά κάποια στιγμή με έπεισε. Έτσι και εγώ έψαξα, άκουσα και να τι έμαθα:

Ο ιστορικός Εθνικός υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στη Β’ Εθνική το 1999 έχοντας ..καταφέρει να μην πραγματοποιήσει ούτε μια νίκη όλη τη σεζόν. Από τότε βρέθηκε να βολοδέρνει στη Β’ και στη Γ’ Εθνική μέχρι το 2003 οπότε και συνέβη το απίστευτο, δηλαδή να υποβιβαστεί σε ερασιτεχνική κατηγορία και να αγωνιστεί την περίοδο 2003-2004 στο περιφερειακό πρωτάθλημα (ε, ρε τι έχουν δει τα ματάκια του δύσμοιρου Εθνικάρα). Η κατρακύλα συνεχίστηκε και εκεί με αποτέλεσμα το τέλος της χρονιάς να τον βρει να μην επιτυγχάνει την άνοδο του. Ότι όμως δεν κατάφερε εντός αγωνιστικών χώρων, το κατάφερε εκτός αυτών (με πρωτεργάτη τον πρόεδρό του Νίκο Πηρούνια), ακολουθώντας ..τακτικές συγχώνευσης με αποτέλεσμα να εμφανιστεί την επόμενη χρονιά μια ομάδα ονόματι Εθνικός – Α.Ο. Μάνης στη Γ’ Εθνική (ο Α.Ο. Μάνης είχε –σε αντίθεση με τον Εθνικό –καταφέρει να κερδίσει την άνοδο του στην Γ’ Εθνική). Από τότε ξεκίνησε μια μεγάλη διαμάχη. Πως λέγεται ακριβώς η ομάδα που όλος κόσμος αποκαλεί Εθνικό; Λέγεται Εθνικός; Λέγεται Εθνικός – Α.Ο. Μάνης; Οι απόψεις διίστανται. Βέβαια δεν είναι και το πλέον ενδιαφέρον ζήτημα για όλους εμάς, αλλά για όσους είναι φίλαθλοι του Εθνικού και έχουν παραμείνει δίπλα στην ομάδα ακόμα και στα δύσκολα χρόνια, το μόνο που δεν μπορεί να τους στερήσει κανείς, είναι η αξιοπρέπεια τους και όπως και να το κάνουμε το όνομα της ομάδας είναι ιερό.



Εκτός βέβαια του ονόματος, βασική παράμετρος αποτελεί και η έδρα για μια ομάδα. Ο Εθνικός είναι εδώ και χρόνια άστεγος. Εδώ και χρόνια η ομάδα αλλάζει τα γήπεδα το ένα μετά το άλλο. Όπως όμως και να το κάνουμε του Εθνικού δεν του αρμόζει να αγωνίζεται ούτε στη Νεάπολη ούτε στη Ριζούπολη. Το γήπεδο του, εκεί που αγωνίστηκε χρόνια και που έγραψε τη δική του ιστορία είναι ένα, το Καραϊσκάκη. Το αν μπορεί να αγωνιστεί πλέον εκεί αποτελεί ερωτηματικό για πολλούς λόγους, αγωνιστικούς και μη. Ο κυριότερος είναι κατά πόσο θα μπορεί να αποτελέσει το Καραϊσκάκη πραγματική έδρα. Άλλωστε και οι απόψεις των φιλάθλων του είναι μοιρασμένες.



Αν κανείς παρακάμψει τα αγκάθια του ονόματος και του γηπέδου και ρίξει μια ματιά στα καθαρά αγωνιστικά, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Ο Εθνικός κατάφερε πρόπερσι να ανέβει στην Β’ Εθνική. Μετά από μια σύντομη περιπέτεια με τον γνωστό … πρόεδρο Μωρίδη (κάτι έμαθαν και οι φίλαθλοι του Ηρακλή) και τους ποδοσφαιρικούς αστέρες τύπου Ζιοβάνι και Τσιάρτα, ο Εθνικός επανήλθε στα χέρια του Πηρούνια. Από τότε αναζητείται ο στόχος αυτής της ομάδας. Πέρυσι σώθηκε και ίσως να σωθεί και φέτος. Όμως ο στόχος ποιος είναι: Με μετεγγραφές τύπου Γιασίν Αλί Μπασί, Τουμπί, Μονιέρ και Χερές ο στόχος δείχνει να είναι ο εξής: αγοράζουμε φτηνά και ανώνυμα (ώστε κανείς δεν μπορεί να μας κρίνει) και αν κάποιος από αυτούς μας βγει, τότε τον πουλάμε, αλλιώς του χρόνου θα έρθει η επόμενη καραβιά ξένων.



Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο Εθνικός δεν είχε την τύχη να έχει στη διάθεσή του και ιδιαίτερα καλούς έλληνες ποδοσφαιριστές. Οι πρωτοκλασάτοι τύπου Καραμαλίκης, Βιδάλης, Στρατάκης, Θωμόπουλος (αν και οι δύο τελευταίοι αποχώρησαν αυτό το καλοκαίρι από την ομάδα) και άλλοι δεν έχουν αποδείξει μέχρι στιγμής ότι μπορούν να ανεβάσουν τον Εθνικό στην Α’ Εθνική. Ακόμα και καλοί να είναι και να τους αδικώ, δύσκολα θα αποδειχτεί αυτό στην πράξη αν δεν αγωνιστούν δίπλα σε δύο τρεις παίχτες εγνωσμένης αξίας που να μπορέσουν να ανεβάσουν το επίπεδο της ομάδας. Με άλλα λόγια, ο Εθνικός της επόμενης χρονιάς δεν δείχνει να διαφέρει σε στόχους, όραμα, φιλοδοξίες και επίπεδο έμψυχου υλικού από πέρυσι. Δεν γίνεται αυτή η ομάδα να «χτυπήσει» την άνοδο όταν θα ανταγωνιστεί ομάδες όπως ο ΠΑΣ Γιάννενα, ο Ιωνικός και η Κέρκυρα. Αν καταφέρει να σωθεί, θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.



Ο Εθνικός δεν αποτελεί κάποια ξεχωριστή περίπτωση. Με λίγα λόγια δεν είναι η μόνη ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου που αντιμετωπίζει τέτοιας φύσης προβλήματα. Η αλήθεια μάλιστα είναι ότι σαν τον Εθνικό υπάρχουν και άλλες ομάδες που μάλιστα θα μπορούσαν να γεμίσουν και πολύ περισσότερο τα γήπεδά τους από ότι ο Εθνικός. Με αφορμή όμως την ομάδα του Εθνικού, αναρωτιέμαι. Είναι αυτοί που έχουν στα χέρια τους την τύχη αυτών των ομάδων αντάξιοι της ιστορίας τους; Αμφιβάλλω.