Ήρθε το τέλος: 7 συντάκτες γράφουν για το τελευταίο ματς που θα ήθελαν να δουν

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ισπανία vs Καταλονία

Κατά προτίμηση, σε ουδέτερο έδαφος. Κάπου στη Γαλλία ή στην Βόρεια Ευρώπη. Και σίγουρα με οπαδούς και των δύο ομάδων. Με σημαίες, κόρνες, τραγούδια, βρισιές, χειρονομίες, όλα όσα συνθέτουν την αγαπημένη καθημερινότητα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Έτσι μόνο θα άξιζε η τέλεση της μεγάλης μάχης μεταξύ των εθνικών ομάδων της Ισπανίας και της Καταλονίας.

Είναι προφανές ότι γίνεται μία υπόθεση εργασίας η οποία, προς το παρόν, δεν μπορεί να πάρει σάρκα και οστά, η ίδρυση του κράτους της Καταλονίας και η απόσχιση από το σώμα της υπόλοιπης Ισπανίας. Αλλά, για αποκλειστικά ποδοσφαιρικούς λόγους, θα άξιζε μία τέτοια διαίρεση. Από τη μία πλευρά του τερέν ο Ίκερ Κασίγιας, ο Σέρχιο Ράμος, ο Τσάμπι Αλόνσο, ο Νταβίδ Βίγια, ο Φερνάντο Τόρες και ο Φερνάντο Γιορέντε. Και από την άλλη ο Τσάβι Ερνάντεθ, ο Σεσκ Φάμπρεγας, ο Γεράρδ Πικέ, ο Ζόρντι Αλμπα, ο Βίκτορ Βαλντές και οι υπόλοιποι Καταλανοί σταρ.

Άγνωστο το τι θα έπραττε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο Αντρές Ινιέστα. Έμαθε τα μυστικά της μπάλας στην περίφημη Masia, την ποδοσφαιρική ακαδημία της Μπαρτσελόνα, αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στη μικρή κωμόπολη της Φουεντεαλμπίγια, στην επαρχία της Καστίλ, Λα Μάντσα. Αλλά ακόμα και αυτή η παραδοξότητα θα πρόσθεσε σασπένς στη μεγάλη μάχη.

Αυτός ναι, είναι ο ποδοσφαιρικός αγώνας που επιθυμείς σφόδρα να παρακολουθήσεις πριν σε βρει το μεγάλο κακό. Και, παρακαλώ, να πρόκειται για επίσημη αναμέτρηση, διότι τα χλιαρά συναισθήματα των φιλικών δεν ενθουσιάζουν κανέναν, πόσω μάλλον ένα ανθρώπινο γένος που προετοιμάζεται να συναντήσει, μαζικά, το δημιουργό του.

Αραχτος λοιπόν, με το εισιτήριο στα χέρια (συλλεκτικό γαρ), απολαμβάνεις ένα ανεπανάληπτο ποδοσφαιρικό θέαμα το οποίο αναμφίβολα θα εμπεριέχει και πολλές πολιτικές προεκτάσεις, πίνεις την τελευταία γουλιά από το ποτό σου μετά το σφύριγμα του διαιτητή και, εντελώς άδειος πλέον από συναισθήματα, περιμένεις την επιβεβαίωση των Μάγιας. Αν αυτή έρθει, φεύγεις γεμάτος. Αν όχι, σου μένει το συλλεκτικό εισιτήριο για να ποστάρεις στο facebook.

ΤΑΣΟΣ ΜΑΓΟΥΛΑΣ: USA vs the world και καλή ψυχή

Έρχεται το τέλος του κόσμου. Τί στο καλό, αν το είπαν οι Μάγιας δίκιο θα έχουν. Τέτοιος πολιτισμός όπου ο κανιβαλισμός ήταν κομμάτι της καθημερινότητας, η ημέρα συνήθως τελείωνε με ανθρωποθυσίες και τελικά εξαφανίστηκαν, έβλεπε μακριά. Σύμφωνοι πολιτισμός με πρεσβυωπία, δεν είναι να τον λαμβάνεις σοβαρά, αλλά ας πάμε την ροή.

Στις 21 του μήνα το μαγαζί κατεβάζει ρολά και ό,τι ζήσαμε ζήσαμε. Πάμε για άλλα. Πριν όμως πούμε το à tout le monde, à tous mes amis θα δούμε μπάσκετ, αλλά οι βασανιστές του Contra.gr μας βάζουν περιορισμούς. Και θα γίνουμε αστερόσκονη και δεν μπορούμε να δούμε τον αγώνα που θέλουμε. Παπάγος-Δάφνη, αυτό θα ήταν ένα ιδανικό φινάλε για τους αιώνες. Για να το ανοίξουμε, θα θέλαμε πριν αφήσουμε τις κατσαρίδες να κυριαρχήσουν στον πλανήτη να βλέπαμε την Dream Team 1 να παίζει κόντρα στην σύγχρονη εκδοχή της. Jordan εναντίον Kobe, Magic απέναντι στον Lebron, Bird με Durant, Robinson vs Duncan. Πολύ… θεωρητικό είπαν. Ψεύδος, άρρωστοι Τζορντανικοί οι Γιαννοπουλοζωϊτόκαραΐνδροι, φοβήθηκαν ότι θα χορτάσει τάπα ο “Ερ” και απέκλεισαν το ενδεχόμενο.

Η επόμενη πρόταση ήταν να βλέπαμε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς να κοουτσάρει ομάδα ΝΒΑ. Με γνώμονα το περίφημο ταξίδι του Παναθηναϊκού του 2007 και τους αγώνες με Χιούστον και Σαν Αντόνιο, θα ήταν το πιο σύντομο παιχνίδι στην ιστορία. Μία τεχνική ποινή πριν τον εθνικό ύμνο, άλλη μία στο τζάμπολ και μετά σηκωτός για τα αποδυτήρια.

Μεγαλόψυχοι γαρ, βρήκαμε κάτι που θα είχε ενδιαφέρον να δεις, πριν κοιτάξεις τα ραδίκια ανάποδα και παράλληλα είναι εφικτό να συμβεί.

Η σύγχρονη φουρνιά των Ευρωπαίων και γενικότερα μη Αμερικανών παικτών έχει καταφέρει κάτι που δεν πέτυχε η προηγούμενη: να πρωταγωνιστήσει στο ΝΒΑ. Να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο σαν ίσος προς ίσο.

Να η ευκαιρία, που λέει και η Ροζίτα Σώκου. Πριν μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, να διοργανώσουμε την κόντρα του αιώνα: USA vs the World. Ωραία πράγματα.

Τα παιδιά της αστερόεσσας, Paul, Rose, Deron Williams, Lebron, Wade, Durant, Kobe(αρχηγός), Carmelo, Garnett, Duncan, Howard, Kevin Love (για το… χρώμα), Amare Stoudemire.

Από την άλλη: Πάρκερ, Καλδερόν, Ρούμπιο, Σπανούλης, Ναβάρο, Διαμαντίδης (θα έχει πολύ χρόνο να ξεκουραστεί μετά τις 21/12), Τζινόμπιλι, Μπατούμ, Παπανικολάου, Νοβίτσκι, Μαρκ Γκασόλ, Πάου Γκασόλ, Σκόλα.

Είναι η κατάλληλη ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε πόσο απέχουν οι δύο κόσμοι ώστε να μην φύγουμε με την αμφιβολία.

Επιλέξαμε 13 για κάθε ομάδα διότι… μπορούμε να το κάνουμε μια που τελειώνει ο κόσμος. Θέλαμε να βάλουμε και τους δικούς μας διότι πέραν του πατριωτικού, θα ήταν χρήσιμοι σε μία τέτοια κόντρα. Όσο για προπονητές; Οι περισσότεροι εξ αυτών προσπάθησαν φιλότιμα να φέρουν την συντέλεια στο μπάσκετ πολύ νωρίτερα, οπότε τώρα θα καθίσουν και θα βλέπουν το δικό μας παιχνίδι όπως το αγαπάμε.

Τα λέμε στην αντίπερα όχθη.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το μοναδικό κακό με τον επίλογο είναι ότι προλάβαμε να ακούσουμε μόνο δύο από τα καινούργια τραγούδια-ύμνους των Helloween. Αφήστε που δεν θα δούμε και τις συναυλίες τους στην Ελλάδα τον Μάρτιο. Μήπως να αναβάλουμε το τέλος; Να το πάμε μετά την πρωτομαγιά μην χάσουμε και την αργία;

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΣ: Ντέρμπι “αιωνίων” στην Ευρώπη. Που να χαλάσει ο κόσμος εγώ θα το δω!

Το θέμα τέθηκε όσο πιο απλά γινόταν: ποιο θα ήταν το τελευταίο (και εφικτό) ματς που θα θέλατε να δείτε πριν έρθει η συντέλεια του κόσμου. Προσωπικά, μου ήρθε στο μυαλό μία ποδοσφαιρική συνάντηση Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού… στην Ευρώπη. Αυτομάτως τούτο περνά στην κατηγορία του… μη εφικτού.

Εντάξει, το σενάριο είναι… σαδομαζοχιστικό, αλλά μεταξύ μας η πλειοψηφία των φιλάθλων θα επιθυμούσε ένα ντέρμπι για το Champions League (σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μήπως το τέλος του κόσμου τέτοιο δεν είναι;), άντε για το Europa League (κάνουμε πέτρα την καρδιά και… ρίχνουμε το επίπεδο). Το σίγουρο είναι αυτό: θέλω διπλά ματς, αλλά βάσει του ημερολογίου των Μάγια δεν ξέρω αν θα δω τη ρεβάνς… Οπότε, βολεύομαι και με ένα ματς.

Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, λοιπόν, σε ευρωπαϊκή αναμέτρηση. Ο εφιάλτης του Πλατινί, η ονείρωξη κάθε οπαδού. Φανταστείτε “κύκλους” ΠΑΕ, δηλώσεις για εγκλήματα κατά της Ελλάδας, γκρίνιες για τη διαιτησία, ανακοινώσεις, συσκέψεις για τα μέτρα ασφαλείας και tweets. Τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να γίνει γιατί όλοι ξέρουμε καλά πως άλλο η Super League και άλλο η UEFA. Οπότε, γιατί να μη χαρώ δύο ντέρμπι των παραδοσιακών δυνάμεων του ελληνικού ποδοσφαίρου με τους προέδρους δίπλα-δίπλα, την UEFA και τον Πλατινί να καραδοκεί και τους οπαδούς να… προάγουν τον πολιτισμό;

Ο νικητής ουδόλως με ενδιαφέρει. Σάμπως θα ζήσω για να δω τη ρεβάνς; Εκτός αν οι Μάγιας αποδειχθούν… απόγονοι του ελληνικού πολιτισμού και δώσουν παράταση στη συντέλεια για να παρακολουθήσουν και τον επαναληπτικό.

ΥΓ: Για να είμαι ειλικρινής, η αρχική μου επιθυμία συμπεριλάμβανε το… εξωφρενικό σενάριο της παρακολούθησης ενός αγώνα ανάμεσα στον Βραδυποριακό και τον Ταλαιπωριακό. Ισως μόνο τότε να με λυπόντουσαν οι Μάγια και να άλλαζαν το ημερολόγιό τους…

ΥΓ2: Να σας πω τη μαύρη αλήθεια, θα προτιμούσα να περάσω την τελευταία μέρα στον κόσμου τούτου παρακολουθώντας το τελευταίο επεισόδιο του “Τόλμη και Γοητεία”. (Τι; Δεν θα τελειώσει;)

ΥΓ3: Ρε Μάγια τον Φλεβάρη βγαίνει ο Γιάνναρος ο ΜακΛέιν με το πέμπτο “Die Hard”. Δεν μπορείτε να δώσετε μία μικρή παράταση;

ΘΕΜΗΣ ΚΑΙΣΑΡΗΣ: Να δω τι εννοεί ο φίλος μου ο Λουκάς…

Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό όταν ενημερώθηκα για το θέμα ήταν ποια ματς θα ήθελα να ξαναδώ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το μυαλό ήθελε πρώτα να γυρίσει στο παρελθόν, για να θυμηθεί τις μεγάλες στιγμές, και μετά να πλάσει ένα σενάριο που δεν έχει ζήσει ακόμα. Αμφότερες οι διαδικασίες ήταν εύκολες.

Σε δύο κερκίδες θα ήθελα να επιστρέψω ξανά: σε αυτήν του “Ντραγκάο”, την 1η Ιουλίου του 2004, να ζήσω ξανά το ψυχόδραμα του Ελλάδα-Τσεχία και να χάσω τη συνείδηση του εαυτού μου στο 105’. Και σε αυτήν του “Κεμάλ Ατατούρκ”, την 25η Μαΐου του 2005, για να δω ξανά τον μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό αγώνα όλων των εποχών, το Θαύμα της Πόλης.

Πριν το τέλος του κόσμου, όμως, θα ήθελα να δω κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ μέχρι σήμερα: την Λίβερπουλ και την Γιουνάιτεντ αντιμέτωπες στο Champions League. Στο πρόσφατο παρελθόν το ραντεβού “χάλασε” δυο φορές.

Το 2007 η Λίβερπουλ πήρε πρώτη το εισιτήριο για την Αθήνα στα πέναλτι κόντρα στην Τσέλσι του Μουρίνιο. Την επόμενη μέρα η Γιουνάιτεντ υπερασπιζόταν στο “Σαν Σίρο” το 3-2 του “Ολντ Τράφορντ”, αλλά η Μίλαν την ισοπέδωσε με 3-0. Το 2008 ήταν η σειρά της Λίβερπουλ να φανεί ασυνεπής. Η Γιουνάιτεντ πήρε την πρόκριση για τη Μόσχα, με το γκολ του Σκόουλς και το 1-0 επί της Μπαρτσελόνα. Την επόμενη μέρα η Λίβερπουλ πήγε στην παράταση τον ημιτελικό με την Τσέλσι, αλλά δεν κατάφερε να την αποκλείσει για τρίτη φορά και το ραντεβού “χάλασε” ξανά.

Φτάσαμε δύο φορές κοντά στο Λίβερπουλ-Γιουνάιτεντ σε τελικό Champions League, αλλά το σενάριο στράβωσε, όπως έγινε και πέρυσι με το Μπαρτσελόνα-Ρεάλ. Όμως, αφού είναι στο χέρι μου και γράφω το σενάριο όπως θέλω, η επιλογή μου δεν είναι να δω την Λίβερπουλ κόντρα στην Γιουνάιτεντ σε έναν τελικό: θα ήθελα να τις δω στους ημιτελικούς.

Οι τελικοί πολλές φορές χαλάνε το μέγεθος ενός ζευγαριού. “Απογοητευτικούς” τελικούς μπορείς να θυμηθείς τόσο στο Champions League, όσο και σε εθνικές διοργανώσεις, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Οι ημιτελικοί, όμως, σπάνια απογοητεύουν, ειδικά όταν μιλάμε για Champions League και διπλούς αγώνες.

Δεν θα ήθελα να δω Λίβερπουλ και Γιουνάιτεντ επιτέλους να συγκρούονται και η μονομαχία να φιλοξενηθεί σε κρύα στάδια όπως αυτό της Κωνσταντινούπολης, της Αθήνας, της Ρώμης, της Μόσχας. Θέλω να τις δω στα δικά τους γήπεδα, χωρίς ουδέτερους ντόπιους στις κερκίδες, χωρίς εισιτήρια χορηγών, χωρίς επισήμους από όλες τις χώρες της UEFA.

Λίβερπουλ-Γιουνάιτεντ, σε ημιτελικό Champions League. Πρώτο ματς στο “Ολντ Τράφορντ”, επαναληπτικός στο “Άνφιλντ”. Εννοείται πως θέλω την Γιουνάιτεντ φαβορί. Να έχει την καλύτερη ομάδα, να είναι η προτίμηση των μπουκ, τόσο για την πρόκριση στον τελικό, όσο και για την κατάκτηση. Και να πάρει το πρώτο ματς στην έδρα της, με όποιο σκορ. Με 1-0, 2-0, 2-1, 3-1.

Αυτό θέλω να δω. Την Λίβερπουλ να έχει χάσει τον πρώτο αγώνα και να υποδέχεται την Γιουνάιτεντ στο “Άνφιλντ” με στόχο την ανατροπή και την πρόκριση. Να δω από κοντά τι εννοεί ο φίλος μου ο Λουκάς. Ήμασταν κι οι δύο μέσα στο γήπεδο στον τελικό της Πόλης. Κάθε φορά που η συζήτηση έρχεται στην ατμόσφαιρα εκείνης της βραδιάς, μου χαμογελάει συγκαταβατικά: “Θεμάκο, καλά ήταν στην Πόλη, αλλά δεν ήσουν μέσα στον ημιτελικό με την Τσέλσι, δεν ξέρεις”. Θέλω να μάθω.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΡΑΤΣΟΣ: Τελικός Champions League: Ρεάλ Μαδρίτης-Μπαρτσελόνα (σιγά που δεν θα το διάλεγε…)

Η κόντρα των 2 κορυφαίων συλλόγων του κόσμου τούτη τη στιγμή έχει μεταφερθεί σε κάθε δυνατό επίπεδο. Πρωτάθλημα, κύπελλο, σούπερ καπ, λιγκ καπ, ακόμα και Ευρώπη. Με έναν αστερίσκο. Ποτέ οι “αιώνιοι” της Ισπανίας δεν έχουν τεθεί αντιμέτωποι σε τελικό για ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Πέρυσι φτάσαμε πιο κοντά από ποτέ. Η ομάδα του Ζοζέ Μουρίνιο που πετούσε φωτιές και η κορυφαία ομάδα της τελευταίας 6ετίας δεν διακλαδώνονταν στα νοκ άουτ και ο δρόμος προς τον τελικό ήταν ανοιχτός. Τα εμπόδια, όμως, αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα και η αλαζονική προσμονή του ποδοσφαιρικού κόσμου για έναν clásico τελικό δεν “καρποφόρησε”.

Οκτώ μήνες μετά από τους ημιτελικούς που μας στέρησαν τον ιδανικό τελικό, έχουν γίνει πολλά στα 2 “στρατόπεδα”. Και τίποτα, εάν το καλοσκεφτούμε. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι η περσινή μηχανή παραγωγής τρόμου και γκολ. Έχασε το στέμμα της, αντιμετωπίζει εσωτερικές διαμάχες και κανείς δεν ξέρει στο τέλος της σεζόν ποιος θα μείνει στο σύλλογο και ποιος όχι. Και αυτό αφορά ακόμα και στους Ζοζέ Μουρίνιο και Κριστιάνο Ρονάλντο.

Πάντοτε στα αυτιά μου, όμως, αντηχούν οι δηλώσεις του αρχηγού των “μερέγκες”, που ουσιαστικά αντιπροσωπεύουν την πεποίθηση της πλειοψηφίας των ανθρώπων του συλλόγου. Ονομάζεται “La Décima” και για τον Ίκερ Κασίγιας είναι o πιο σημαντικός τίτλος από κάθε άλλο. Η κατάκτηση του 10ου Κυπέλλου Πρωταθλητριών – Champions League έχει γίνει ψύχωση για τους Καστιγιάνους, που τα τελευταία… 10 χρόνια δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν ούτε στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Ενός θεσμού που κάποτε θεωρούσουν “δικό” τους και τώρα βλέπουν τους 3 μεγάλους αντιπάλους τους να κάνουν “περίπατο” εκεί. Αφενός η Μίλαν την πλησίασε ξανά στα 2 τρόπαια, η πιο εμπορική ομάδα του πλανήτη, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μετράει μία κατάκτηση και ακόμα 2 τελικούς σε 5 χρόνια, ενώ η Μπαρτσελόνα δεν είναι πλέον περίγελος σε κάθε συζήτηση που αφορούσε ευρωπαϊκή βιτρίνα.

Στον αντίποδα, υπάρχουν οι Καταλανοί, οι οποίοι καταρρίπτουν κάθε ρεκόρ στον 1ο γύρο. Μαζί τους και ο Λιονέλ Μέσι που κάνει το ίδιο ακριβώς. Και εάν έλειπε ένα συστατικό από την περσινή ομάδα, η ασθένεια του Τίτο Βιλανόβα μας δίνει τη δυνατότητα στην ιδεατή κόντρα να επαναφέρουμε τον ιδανικό πρωταγωνιστή για τη μάχη των πάγκων. Από τη μία υπάρχει ο Μουρίνιο, από την άλλη, το κενό του τέως βοηθού του, αναπληρώνει ο (βολικά ελεύθερος) Πεπ Γκουαρδιόλα. Και καθοδηγεί το δημιούργημά του στην υπέρτατη επιβολή ενάντια στον “αιώνιο” αντίπαλο.

Αρχικά ήταν το στυλ ποδοσφαίρου, στη συνέχεια οι ακαδημίες που παράγουν παίκτες ικανούς να το εφαρμόζουν, μετά ο παγκόσμιος θαυμασμός και τέλος τα αποτελέσματα (6-2, 5-0) και οι τίτλοι. Η Pep Team μπήκε στο στο “μάτι” της Ρεάλ για τα καλά, την κοίταξε στα ίσια σε κάθε έκφανση του αθλήματος, αλλά μόνο σε έναν τομέα ακόμα δεν είχε δικαιώμα να σηκώνει ψηλότερα τη μύτη της από αυτήν των άσπονδων εχθρών. Μία νίκη σε έναν έναν τέτοιο τελικό, θα άλλαζε οριστικά τις ισορροπίες των τελευταίων ετών για τους “μπλαουγκράνα”. Από την άλλη, το Champions League είναι η μοναδική διοργάνωση που κυνηγάει πλέον η Ρεάλ, το μοναδικό αποκούμπι σε μία κατά τα άλλα αποτυχημένη σεζόν.

Ο νικητής τα παίρνει όλα. Δόξα και περίοπτη θέση στην ιστορία. Οι 2 πιο ακριβές ομάδες όλων των εποχών, οι 2 καλύτερες αυτήν τη στιγμή -και για κάποιους ίσως μία εξ αυτών να είναι η καλύτερη που έχει εμφανιστεί ποτέ-, διασταυρώνουν τα ξίφη τους για το μεγαλύτερο διαθέσιμο τρόπαιο που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν. Μόνο οι εκρήξεις του Τζέιμς Κάμερον λείπουν από αυτό το αμερικανικό σενάριο…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΩΙΤΟΣ: ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ…

Σαν τον “Μελλοθάνατο” του Αρκά στον “Ισοβίτη” νιώθω ένα πράμα. Αναζήτηση τελευταίας επιθυμίας πριν από την εκτέλεση, στην προκείμενη περίπτωση πριν από την παγκόσμια συντέλεια και την επαλήθευση του “προφητικού” ημερολογίου των Μάγιας. Θέλει σκέψη, ξεζούμισμα του μυαλού για κάτι μοναδικό, καθώς ακόμη και το τζίνι του λυχναριού τρεις ευχές προσφέρει, όχι μία κι… έξω από την πόρτα.

Ο “Μελλοθάνατος” (σε μια από τις διάφορες παραλλαγές της ιστορίας) ζήτησε λεμονάδα και μια σακούλα ποπ κορν γιατί είχε ακούσει ότι η ζωή θα περάσει μπροστά του σαν κινηματογραφική ταινία. Σαρκαστικό! Αναγκαστικά εγώ θα βολευτώ με κάτι πιο συμβατικό. Κάτι πιο γήινο και εφικτό. Ή μήπως δεν είναι τέτοιο η παρουσία της ποδοσφαιρικής ομάδας 8×8 του Contra.gr στον τελικό του Πρωταθλήματος Ιστοσελίδων (δεν θέλω γέλια…); Ανεξάρτητα με το ποια εκ των υπολοίπων ομάδων του τουρνουά θα είναι απέναντί μας. Αν είναι, βρε αδερφέ, ν’ απολαύσω κατιτίς το τελευταίο πριν τούτος ο μάταιος κόσμος δεν υπάρχει πια, προτιμώ πραγματικά να το βιώσω, να το νιώσω, να ιδρώσω, παρά να είμαι θεατής. Οποιουδήποτε αγώνα κι αν είναι. Φερ’ ειπείν ενός τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου μεταξύ Βραζιλίας και Αργεντινής στο κατάμεστο “Μαρακανά”. Είτε μιας μονομαχίας μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στο Final Four του Λονδίνου.

Αυτές ήταν μόνο οι αρχικές μου σκέψεις. Μέχρι τουλάχιστον να καταλήξω ότι πριν το ημερολόγιο δείξει… 21 Δεκεμβρίου (Παναγία μου…) θέλω να ζήσω -ξανά- μια από τις ημέρες που μαζευόμαστε και παίζουμε μπαλίτσα, διεκδικώντας όμως τον τίτλο.

Είναι ωραίες αυτές οι Δευτέρες περιμένοντας τον κόουτς-τεχνικό διευθυντή-επιθετικό-σκόρερ-μοντέλο Χορτάτο (κατά κόσμον… Γκουαρδιόλα) να μας στείλει το σύστημα. Είναι βέβαιο δε πως την ημέρα του δικού μας τελικού θα “οργιάσει”. Μαζί με τον άμεσο συνεργάτη του, εκτελεστή των εντολών, τον -θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη- Νίκο Γιαννόπουλο-Βιλανόνα, θα στήσουν ιδανικά την ομάδα. Αφού εμψυχώσουν τον γκολτρύπερ Καραΐνδρο για να ‘ναι ακμαίος, θα μοιράσουν τους ρόλους. Δεμέτης, Χολίδης, ο γράφων και ο Μπαμιατζής, της αμύνης τα παιδιάς – όχι από εκείνα που διώξανε το βασιλιά, θα στήσουν γραμμή μαζινό. Μαζί πάντα με τον “Κάιζερ” Χριστοφιδέλλη, τον γκεστ σταρ του τελικού (μόνο εκεί θα τον ξαναδούμε). Πιο μπροστά τα “μηχανάκια” GLX, Νάκος και Μπράτσος (αν μας κάνει την τιμή) θα… σπινιάρουν στο χορτάρι, το “καλό παιδί” (στον Καραΐνδρο μιλάει ακόμη στον πληθυντικό) Τρουλλινός θα έχει ρόλο επιτελικού, ενώ οι σταρ Χορτάτος (εγώ μιλάω τώρα), Ανδρουλάκης (μπερδεύω και μπερδεύομαι) και Ντάλλας (φαλακρός πράκτωρ) θα αναλάβουν να “τρυπήσουν” τ’ αντίπαλα δίχτυα. Παρακαλώ ο “πρόεδρος” Μανόλης Γρηγοράκης να ετοιμάζει τα πριμ, γιατί πώς να χάσει μια τέτοια ομάδα;

Τούτο τον αγώνα θέλω να απολαύσω πριν καταστραφεί ο κόσμος. Παρέα με φίλους. Γιατί όπως έλεγε κι ο “Μελλοθάνατος” στον δεσμοφύλακα βαδίζοντας από το κελί για το εκτελεστικό απόσπασμα “κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε”…

PAPARAZZI: El grafico….

Το σενάριο είναι απλό: αύριο είναι η συντέλεια του κόσμου (σηκωθείτε από ντιβάνια, καρέκλες, πολυθρόνες!) και εσύ αποφασίζεις να περάσεις την τελευταία μέρα σου στο γήπεδο. Το δύσκολο βήμα είναι να ενημερώσεις τη σύζυγο ότι το ρομαντικό τελευταίο βράδυ που σχεδιάζατε κοιτώντας αγκαλιά τους μετεωρίτες να πέφτουν (τι γλυκό…) πρέπει να αναβληθεί γιατί αποφάσισες ότι η επιθυμία του… μελλοθάνατου είναι να μυρίσει για ύστατη φορά λίγο γρασίδι και λίγο βρώμικο. Η παντόφλα είναι δεδομένη, αλλά μπρος το… τέλος τι είναι ο πόνος.

Και καλά, λοιπόν, μου ζητήθηκε να γράψω για το τελευταίο και εφικτό ματς που θα ήθελα να δω πριν φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο (κάπου εδώ χαμηλώνουν τα φώτα και ακούγεται ο Καζαντζίδης). Ζήτησα για αντάλλαγμα ένα κουτί μελομακάρονα και μου υποσχέθηκαν -προφανώς επίτηδες- ότι θα μου τα φέρουν το Σάββατο (hello! Το Σάββατο έχουμε 22!). Τέλος πάντων, έκανα πέτρα την καρδιά (και την κοιλιά) και αποφάσισα να δεχθώ την πρόταση, να κάτσω να γράψω, αλλά με τους δικούς μου όρους (τι, θα με απολύσετε; Τι; Από Δευτέρα θα μείνω άνεργος; Χαχαχαχαχα!)

Ακούστε, τώρα, καφριλίκι. Ακούστε ματς που θα ήθελα να δω και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να το δω (ναι, το επαναλαμβάνω: γράφω ό,τι μου γουστάρει. Δεν κατάλαβα; Του Ζωιτού από πάνω είναι πιο εφικτό;) Πάρτε βαθιά ανάσα και διαβάστε: Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαδρίτης στο γήπεδο του Κορυδαλλού! (ολιγόλεπτη παύση, βλέμμα με ανοιχτό στόμα όπως όταν βλέπεις το τυρί να πέφτει στα μακαρόνια και χειροκρότημα. Ναι, χειροκρότημα γιατί ούτε ο Κιούμπρικ δεν θα σκεφτόταν τέτοιο σενάριο. Κάπου εδώ πρέπει να κλείσει η παρένθεση γιατί την ξέχασα…)

Μέσι, Ρονάλντο, Μουρίνιο, Φάμπρεγας, Οζίλ και λοιποί στο γήπεδο όπου έχει αφήσει το ξεχωριστό του σημάδι ο τιτανομεγιστοτεράστιος Σούλης Παπαδόπουλος. Τo el clasico στο πιο… el grafico γήπεδο. Θεέ μου, αν με ακούς εκεί ψηλά κάνε να δω τον Μέσι να χτυπά κόρνερ και να κοιτά με περιέργεια τον τοίχο (μη ρωτάτε ποιον τοίχο. Ενας είναι ο τοίχος στο γήπεδο του Κορυδαλλού!), τον Ρονάλντο να βαράει σουτ και ο κυρ Μπάμπης από τη διπλανή πολυκατοικία να φωνάζει “άμπαλε”, τον Πικέ να κάνει τάκλιν και τον οπαδό να τον αποκαλεί “σαβουρογάμη”, τον Μουρίνιο να φτάνει μέχρι τη σέντρα του γηπέδου για οδηγίες νομίζοντας ότι εκεί τελειώνει ο χώρος του, τις αποστολές των δύο ομάδων να κολλάνε στην κίνηση των πέριξ στενών.

Και για να βάλω το κερασάκι στην τούρτα, στις εξέδρες είναι ο Βλάσης Τσάκας και μετά το τέλος του ματς δηλώνει ότι ο πρίγκιπας Φεϊζάλ Αλ Σαούντ Αλ Μπάντι θα φέρει τον Μουρίνιο στον Παναθηναϊκό. Κάπου εκεί πέφτει ο πρώτος μετεωρίτης, ανοίγουν τρύπες στο γήπεδο (δεν θέλει και πολύ…) και οι Μάγιας επιβεβαιώνονται. Για να μην παίζουν και με την υστεροφημία τους…

ΥΓ: Α, ρε Λιακόπουλε. Εσύ τα έλεγες, αλλά ποιος σε άκουγε…