Καλλιτέχνης θα πει…

Αν προσέξεις τις πωλήσεις των CDs (των singles για την ακρίβεια) θα παρατηρήσεις ότι η Δέσποινα Βανδή, ο Σάκης Ρουβάς, η Αννα Βίσση, η Ελλη Κοκκίνου κι άλλοι πολλοί, έχουν βρει τον μπελά τους από τον Παρασκευά, από τον Σχιζοφρενή Δολοφόνο με το Πριόνι και από τον Κατέλη.

Σίγουρα πολλοί θα σπεύσουν να τονίσουν ότι καλύτερα να ακούω τον Κατέλη παρά τη Βίσση ή την Βανδή. Περισσότερο κέφι κάνω και τουλάχιστον ξέρω τι ακούω. Σωστό. Είναι ανησυχητικό, όμως, το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες του τηλεοπτικού παζαριού της Αννίτας Πάνια ξεπερνούν σε πωλήσεις και καλλιτέχνες όπως ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ή ο Γιώργος Νταλάρας. Είναι ανησυχητικό;

Μπα… Ανησυχητικό είναι γι’αυτούς που ψάχνουν να βρουν τι φταίει και η κοινωνικοπολιτική άνοδος των ισόβαθμων αλτρουιστικών δεδομένων, τείνει να γίνει μια ανεξέλεγκτη καταιγίδα αλλοπρόσαλλων σκέψεων ενός μαύρου υπόβαθρου μιας κατακεραυνωμένης κοινωνίας. Σε απλά ελληνικά (γιατί δεν έχω ιδέα τι έγραψα στην προηγούμενη πρόταση), γι’αυτούς που ψάχνουν ψύλλους στ’άχυρα.

Δεν θεωρώ πως όποιος ακούει τον Παρασκευά ή τον Σχιζοφρενή Δολοφόνο με το Πριόνι, δεν ακούει και Θανάση Παπακωνσταντίνου ή Θάνο Μικρούτσικο. Όπως επίσης δεν πιστεύω πως όποιος πηγαίνει στα μπουζούκια δεν μπορεί να πάει και σε μια συναυλία της Χαρούλας Αλεξίου ή του Γιάννη Αγγέλακα.

Άλλο η διασκέδαση κι άλλο οι μουσικές προτιμήσεις. Η Βανδή, η Κοκκίνου, ο Ρουβάς, ο Μαζωνάκης και άλλοι δεν αποτελούν το μουσικό πρότυπο των νέων ούτε τον μουσικό θησαυρό της Ελλάδας. Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω για την πλειοψηφία των νέων. Απλώς αποτελούν κάποιες μουσικές προτιμήσεις. Ουδείς αρνείται ότι ο μουσικός πλούτος της Ελλάδας είναι ο Θεοδωράκης, ο Μπιθικώτσης, ο Καζαντζίδης, ο Λοϊζος και άλλοι πολλοί. Αυτούς τους Θεούς της μουσικής δεν μπορείς να τους κατατάξεις κάπου. Είτε σ’αρέσουν, είτε όχι, είναι κοινώς αποδεκτό πως είναι οι άνθρωποι που ανέβασαν την μουσική παιδεία της χώρας μας.

Δεν συγκρίνονται ούτε με τον Κατέλη, ούτε με τον Παρασκευά, ούτε με την Στέλλα Μπεζαντάκου. Κι εδώ μπαίνει ο διαχωρισμός της διασκέδασης με τη μουσική προτίμηση.

Προσωπικά βλέπω τις περισσότερες εκπομπές της Πάνια. Παρακολουθώ τα «ταλέντα» της και διασκεδάζω. Όπως έχω διασκεδάσει με τον «πλανητάρχη» Τάσο Μπουγά ( «Είναι βλακεία που ακόμα σε κρατάω και δεν σε διώχνω πιο καλά για να περνάω»), όπως έχω διασκεδάσει τις τόσες φορές που έχω πάει μπουζούκια. Γιατί είμαι και μπουζουκόβιος, πώς να το κάνουμε…

Το να πάω και να δώσω λεφτά για να ακούσω την Μπεζαντάκου, δεν σημαίνει ότι ασπάζομαι το ταλέντο της, το μουσικό επίπεδό της και τα τραγούδια της. Το να βλέπω την Αννίτα Πάνια και τον Κατέλη, δεν σημαίνει ότι θα πάω να αγοράσω το CD, ούτε θα βγω στους δρόμους και θα ζητήσω επιτακτικά μια συναυλία στο Θέατρο Πέτρας με όλα τα ταλέντα του Je t’aime.

Δεν πιστεύω, λοιπόν, ότι η νεολαία βρίσκεται σε ένα μουσικό αδιέξοδο επειδή αγοράζει τέτοιου είδους CDs. Οσοι νέοι το κάνουν, το κάνουν συνειδητά. Και σίγουρα δεν κατεβάζουν από τα ράφια του δωματίου τους τη Χαρούλα Αλεξίου, τη Δήμητρα Γαλάνη ή τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για να τοποθετήσουν το Σεξ, Γαρδούμπα και Ντονέρ. Νομίζω ότι η αγορά τέτοιων CDs ίσως να αποτελεί ένα είδος αντίδρασης. Καλύτερα Κατέλης, παρά Βανδή. Καλύτερα Παρασκευάς, παρά Μάρω Λύτρα.

Προσωπικά –και μάλλον θα ενδιαφέρει λίγους- ακούω παλιά λαϊκά. Ειδικά Στράτο Διονυσίου. Και δυστυχώς δεν με αξίωσε ο Θεός να προλάβω αυτόν τον καλλιτέχνη στην πίστα. Δεν ξέρω αν είμαι «σκυλάς», αλλά σίγουρα δεν είμαι «Κατελικός». Όπως κανένας άλλωστε. Alter, όμως, βλέπω όποτε μπορώ και κοιμάμαι με το απόσταγμα των εμπνευσμένων στίχων:

μ’αρέσει που’σαι μάτια μου
με άλλον παντρεμένη
αλλά γουστάρω πιο πολύ που είσαι ερωτευμένη

με μένα με μένα με μένα με μένα με μένα
με μένα με μένα με μένα με μένα με μένα
με μένα με μένα με μένα με μένα με μένα

δως μου δως μου δως μου το κορμί σου
θέλω θέλω να’μαι ο εραστής σου (x3)

Το κιτς ντύσιμο των τραγουδιστών του παρακάτω video, δεν θυμίζει λίγο Je t’aime δεκαετίας ’80;

Ετσι, για να ξυπνήσουμε μνήμες από τα κιτς νιάτα μας, ορίστε μερικά από τα τραγούδια που ακούγαμε κάμποσα χρόνια πριν…