Καπίνο, Μέντες και αποφάσεις

Τότε είχε εξηγηθεί αναλυτικά πόσο εσφαλμένη είναι η εντύπωση πως πρόκειται για έτοιμο τερματοφύλακα και πως ο Παναθηναϊκός θα κληθεί σύντομα να αποφασίσει: ή θα τον έχει κάτω απ’τα γκολπόστ μαζί με τα λάθη του ή ο Καπίνο θα πρέπει κάποια στιγμή να κάτσει στον πάγκο και να επανέλθει βελτιωμένος. Η στιγμή νομίζω πως έφτασε, μια απόφαση θα πρέπει να παρθεί και μέχρι τότε όσοι θέλουν να διαβάσουν όλες τις σκέψεις που είχαμε καταθέσει για το θέμα του Καπίνο μπορούν να τις βρουν στο τελευταίο μέρος εκείνου του άρθρου.

Αρχική τακτική

Πάμε στο ματς. Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με διάταξη που εξέπληξε. Η ενδεκάδα ήταν αυτή που περιμέναμε, όμως η τοποθέτηση των Ζεκά-Πράνιτς ήταν διαφορετική. Ο Πορτογάλος αναμενόταν να παίξει δεξιά στην τριάδα της επίθεσης, κρατώντας τη θέση που είχε στην Τούμπα, και ο Κροάτης να είναι ο δεύτερος κεντρικός χαφ, μπροστά από τον Μέντες και λίγο πιο πίσω απ’τον Αντζαγκούν.

Τελικά οι δυο τους ξεκίνησαν τον αγώνα σε αντεστραμμένες θέσεις. Ο Ζεκά ήταν εσωτερικός μέσος κι ο Πράνιτς ξεκίνησε στα αριστερά της επίθεσης, με το ανάποδο πόδι να κοιτάει την περιοχή και να συγκλίνει προς τον άξονα. Αυτός ο Παναθηναϊκός (μέχρι το 30’, που ο Πράνιτς άλλαξε θέση με τον Κλωναρίδη και ήρθε αριστερά) μου άρεσε περισσότερο απ’οποιονδήποτε άλλο που έχουμε δει μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα.

Είχε τον Αντζαγκούν ελεύθερο πίσω από τον επιθετικό, να πατάει περιοχή, να παίζει με τον Μπεργκ. Είχε για πρώτη φορά ενεργούς και τους δύο ακραίους μπακ, αφού εκτός από τον Μαρινάκη που έπαιζε όλη την πλευρά δεξιά, ο Νάνο είχε την πιο επιθετική συμπεριφορά της σεζόν. Είχε τον Πράνιτς να είναι περισσότερο play-maker απ’τον Αντζαγκούν, να κοιτάει την περιοχή, να σουτάρει, να σεντράρει, να ψάχνει τους συνδυασμούς με τους επιθετικούς και τον Μαρινάκη που ανέβαινε δεξιά του.

Συμπαγής με τρεις

Είχε, όμως, δύο βασικά προβλήματα. Το πρώτο δεν ήταν δικό του, του το έβαλε ο Πανθρακικός. Η ομάδα του Μάντζιου είχε ήδη αποδείξει πως είναι σκληρό καρύδι εκτός έδρας, αφού είχε χάσει μόνο στην Ξάνθη κι είχε πάρει ισοπαλίες σε Λιβαδειά, Νέα Σμύρνη και Πλατανιά. Κόντρα στον Παναθηναϊκό κατέβηκε με τρεις στόπερ και γέμισε με παίκτες την περιοχή του.

Απόφαση που έκανε πολύ δύσκολο το έργο των γηπεδούχων στο ξεκίνημα και που έμοιαζε να είναι κομμένη και ραμμένη ώστε ο Πανθρακικός να είναι έτοιμος και για το διάστημα στο οποίο ο Παναθηναϊκός θα έπαιζε (νομοτελειακά) με δύο φορ. Ο Αναστασίου είχε δίκιο που χαρακτήριζε τον αγώνα ως τον πιο δύσκολο για την ομάδα του και ο Μάντζιος πήρε άριστα.

Οι απαντήσεις στα υποθετικά ερωτήματα δεν μπορεί να είναι σίγουρες, όμως εκτιμώ πως, αν ο Πανθρακικός δεν έπαιζε με τρεις πίσω, ο Παναθηναϊκός θα είχε φτιάξει περισσότερες και πιο απειλητικές φάσεις στο καλό του διάστημα στο πρώτο ημίχρονο.

Μέντες

Αυτά, όμως, ανήκουν στον αντίπαλό. Το δεύτερο, μεγαλύτερο πρόβλημα της λειτουργίας του Παναθηναϊκού ήταν δικό του και ήταν ο Μέντες. Με τους ακραίους μπακ να έχουν τη συμπεριφορά που περιγράψαμε και όλη την ομάδα να έχει επιθετική διάθεση, η αμυντική λειτουργία δεν εξαρτάται μόνο απ’την άμυνα. Εξαρτάται πρωτίστως από την κάλυψη που έχουν οι στόπερ στο transition.

H κίνηση των παικτών όταν ο Παναθηναϊκός είχε κατοχή άφηνε πολλούς χώρους. Και τα κενά ήταν εκεί για να τα εκμεταλλευτούν οι φιλοξενούμενοι, αφού ο Μέντες δεν είχε ούτε στο ελάχιστο την δυνατότητα να τα καλύψει. Ναι, το μάτι πέφτει στη συμπεριφορά των στόπερ στο πρώτο γκολ και στους Νάνο-Καπίνο στο δεύτερο. Όμως, ο Πανθρακικός δεν βρήκε μόνο αυτές τις φάσεις και γενικώς δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο το τι κάνουν οι στόπερ.

Στο γκολ του Ζεκίνια πχ δεν είναι μόνο η τρομερή κίνηση-εκτέλεση του Πορτογάλου, αλλά και ο χώρος/χρόνος που έχει ο Ντιόγκο για να δει που θέλει την μπάλα ο συμπαίκτης του και να τον σημαδέψει τέλεια. Στη φάση του δοκαριού του Κάσες στο 50’, ο Μέντες πάει στο πλάι μπας και προλάβει και όταν ο Ζεκίνια γυρίζει την μπάλα στην περιοχή ο μέσος του Παναθηναϊκού σταματάει το τρέξιμό του (!) και απλώς παρακολουθεί τον Αντζαγκούν που προσπαθεί να γλιτώσει το γκολ.

Απόφαση

Δεν βγάλαμε τον Μέντες στη σέντρα και τον πετροβολούμε. Απλώς είναι νομίζω ορατό σε όλους πως είναι απογοητευτικός απ’την αρχή της χρονιάς κι αυτό που εξηγώ είναι πως η παρουσία/απουσία του δεν συνάδει με τόσο επιθετικό ποδόσφαιρο από πλευράς Αναστασίου. Κι εδώ απαιτείται απόφαση: ή η συμπεριφορά της ομάδας όταν έχει την κατοχή θα πρέπει να είναι πιο συντηρητική ή θα πρέπει κάποιος άλλος (Αμπεϊντ; Λαγός;) να αποδειχθεί καλύτερος ανασταλτικά απ’τον Μέντες.

Αν δεν συμβεί τίποτε απ’τα δύο, ο Παναθηναϊκός μοιάζει “καταδικασμένος” να έχει ρισκαδόρικη εικόνα στο χορτάρι, οι στόπερ να είναι εκτεθειμένοι, οι αντίπαλοι να ξέρουν που μπορούν να χτυπήσουν και να το κάνουν με σχετική ευκολία. Η σειρά των αγώνων που έρχονται (με Εργοτέλη, Ολυμπιακό και Άρη) μοιάζει να προσφέρεται για μια πιο συντηρητική προσέγγιση.

ΥΓ. Θεώρησα τα παραπάνω πιο σημαντικά από άλλες λεπτομέρειες του αγώνα, όπως τη λανθασμένη έξοδο του Αντζαγκούν και το γεγονός πως ο Πράνιτς “χάθηκε” όταν πέρασε όλο το δεύτερο ημίχρονο στα αριστερά. Ο Κροάτης μπορεί στην “καλή” του πλευρά να είναι ικανός να φτιάξει φάσεις σαν κι αυτή του 45’, όταν πέρασε ανάμεσα από δύο αμυντικούς και έκανε ένα πολύ επικίνδυνο γύρισμα χαμηλά, αλλά προσωπικά θα ήθελα να τον δω ξανά να περνάει διαστήματα των αγώνων στα δεξιά.