Κάραχερ εστί Λίβερπουλ
Τελικώς ποιος ήταν ο Τζέιμι Κάραχερ; Ακόμα και τώρα που ανακοίνωσε πως σταματάει στο τέλος της χρονιάς, ακόμα και τώρα που διανύει τους τελευταίους μήνες της καριέρας του, οι απαντήσεις στο ερώτημα ποικίλουν.
Ένας μέτριος αμυντικός που έπαιζε στην Λίβερπουλ γιατί δεν υπήρχαν καλύτεροι. Ένας εκπληκτικός αμυντικός, με σπάνια αίσθηση του χώρου και τρομερή ικανότητα στο διάβασμα του παιχνιδιού. Ένας τσουρουκάς ‘Aγγλος στόπερ, ένας θρύλος της Λίβερπουλ.
Σίγουρα ήταν ένας οπαδός της Έβερτον. Κι όταν λέμε οπαδός της Έβερτον δεν εννοούμε πως απλώς υποστήριζε τους Μπλε. Η Έβερτον ήταν η ζωή του, πολύ απλά γιατί ήταν η ζωή του πατέρα του. Δεν πήγαιναν μόνο στα ματς στο Γκούντισον, αλλά παντού. Σε εκτός έδρας αναμετρήσεις σε όλο το Νησί, σε τελικούς στο Γουέμπλεϊ, ακόμα και εκτός Αγγλίας. Το 1985 η Έβερτον έπαιξε με την Μπάγερν στον ημιτελικό του Κυπελλούχων κι ο Κάραγκερ ήταν εκεί, μαζί με τον πατέρα του, στο Μόναχο, σε ηλικία επτά ετών.
Όταν μεγάλωσε, έπαιζε μπάλα στην τοπική ομάδα της πόλης του, τους Bootle Boys. Όταν ήρθε το τοπικό ντέρμπι με την Κρόσμπι, ο Κένι Νταλγκλίς, προπονητής τότε της Λίβερπουλ, πήγε στο ματς για να δει τον δικό του γιο, τον Πολ, που έπαιζε αντίπαλος του Κάραχερ. Η Κρόσμπι νικούσε με 1-0, αλλά η ομάδα του μικρού Τζέιμι κέρδισε αμφισβητούμενο πέναλτι στην λήξη του αγώνα.
Ο Νταλγκλίς δεν σκόπευε να μείνει σιωπηλός και φώναξε στον διαιτητή πως το πέναλτι είναι “μαϊμού”. Ακολούθησε σιωπή. Ποιος θα τολμούσε να πει κάτι στον μεγαλύτερο θρύλο της πόλης, που έχει πάει να δει ένα τέτοιο ματς; Η φωνή του πατέρα του Κάραχερ ακούστηκε σε όλο το γήπεδο: ”Σκάσε Κένι. Εσύ τα ξέρεις αυτά τα πέναλτι, έχεις πάρει πολλά τέτοια στο Άνφιλντ”.
Μικρός ξεκίνησε ως σέντερ φορ. Όσο μεγάλωνε ήταν σαφές πως του λείπει η κλάση για να κάνει καριέρα σ’αυτήν την θέση. “Δεν είναι δα πως έκανα τους αμυντικούς να κλαίνε με τα γκολ μου. Παρόλα αυτά, έχω σκοράρει εναντίον του Μπουφόν στην Σαρδηνία, σε παιχνίδι Αγγλία-Ιταλία κάτω των 16 ετών”.
Υπέγραψε στην Λίβερπουλ στα 16 του, αλλά συνέχισε να υποστηρίζει την Έβερτον: “Μια μέρα την πρώτη μου χρονιά παίζαμε με τις Ρεζέρβες και επιστρέφαμε με το πούλμαν στο προπονητικό κέντρο. Η Έβερτον έπαιζε επαναληπτικό Κυπέλλου με την Στόκπορτ και το ματς ήταν στο ράδιο. Η Στόκπορτ σκόραρε κι όλοι, παίκτες και προπονητές, πανηγύρισαν. Όταν η Έβερτον ισοφάρισε, πετάχτηκα απ’την θέση μου και φώναξα “πάμε”. Την επόμενη μέρα με κάλεσαν στο γραφείο και μου είπαν πως με πιστεύουν σαν παίκτη, αλλά αν θέλω να κάνω καριέρα στην Λίβερπουλ, θα πρέπει να αλλάξω συμπεριφορά”.
Ξεκίνησε ως αμυντικός μέσος. Μετά έπαιξε ως δεξιός μπακ. Μετά ως αριστερός μπακ. Μετά ως στόπερ. Πριν καν καθιερωθεί στην ομάδα, έζησε τον εφιάλτη. Ντέρμπι με την Γιουνάιτεντ, ήττα με 3-2, με τον Κάραχερ να πετυχαίνει δύο αυτογκόλ, ως δεξιός μπακ. Δύο αυτογκόλ, σε ματς με την Γιουνάιτεντ: “Εφιάλτης. Αλλά το θυμάμαι με περηφάνια. Γιατί ήμουν μόλις 20 χρόνων και πολύ μικροί δεν θα τα κατάφερναν μετά απ’αυτό”.
Εκείνος τα κατάφερε. Ποτέ δεν γέμισε το μάτι σε κανέναν: “Με την μπάλα ψηλά έχει πρόβλημα, στον ανοιχτό χώρο έχει πρόβλημα, δεν είναι καλός με την μπάλα στα πόδια”. Ναι, μπορεί. Όμως, λίγοι ήξεραν το παιχνίδι και την θέση του στόπερ όσο αυτός. Για 16 χρόνια τα έβαλε με τους καλύτερους. Κι όπως όλοι οι αμυντικοί, έχασε μάχες, αλλά σίγουρα κέρδισε και πολλές.
Ήταν εκεί το 2007 όταν η Λίβερπουλ νίκησε με 2-1 στο Καμπ Νου την Μπαρτσελόνα του Μέσι, του Ροναλντίνιο, του Σαβιόλα και του Ντέκο και μετά απέκλεισε για δεύτερη φορά την Τσέλσι του Ντρογκμπά. Ήταν εκεί όταν η Λίβερπουλ απέκλειε την Ίντερ του Ιμπραϊμοβιτς το 2008. Εκεί και το 2009, όταν η Λίβερπουλ νικούσε την Ρεάλ 1-0 μέσα στο Μπερναμπέου και 4-0 στο Άνφιλντ. Στα νοκ-άουτ του Champions League, στο υψηλότερο επίπεδο.
Και φυσικά ήταν εκεί το 2005. Όταν στους οκτώ η Λίβερπουλ υπερασπίστηκε το 2-1 του πρώτου αγώνα και πήρε 0-0 στο Τορίνο κόντρα στην Γιουβέντους του Ιμπραϊμοβιτς, του Ντελ Πιέρο και του Νέτβεντ. Στους ημιτελικούς με την Τσέλσι, όταν μάρκαρε τον Ντρογκμπά και στα δύο ματς. Όταν έκανε τον Σούπερμαν στα τελευταία λεπτά για να μείνει το 1-0 και να πάρει η Λίβερπουλ την πρόκριση. Όταν ανάγκασε τον Γκούντγιονσεν, που έχασε την απίστευτη ευκαιρία στις καθυστερήσεις, να πει “στο τέλος ο Κάραχερ κλωνοποιήθηκε, ήταν παντού”.
Και φυσικά ήταν εκεί στην Πόλη. Ναι, ίσως άλλος στόπερ να είχε κόψει την πάσα του Σεφτσένκο για το 2-0. Ναι, ίσως άλλος στόπερ να είχε σταματήσει την πάσα προς τον Κρέσπο για το 3-0, αν και η ασίστ του Κακά είναι μάλλον η καλύτερη που έχουμε δει ποτέ σε τελικό Champions League. Αλλά, όταν ήρθε η ώρα, ο Κάραχερ ήταν εκεί.
Πρώτα, σε μια λεπτομέρεια που ελάχιστοι έχουν προσέξει. Στο 60’, όταν ο Μπάρος πατάει στον Τζέραρντ, ο Στίβι μπαίνει στην περιοχή και κερδίζει το πέναλτι για το 3-3. Ποιος έδωσε την κάθετη στον Μπάρος; Ο Κάραχερ. Αυτός που έπαιζε στόπερ απέναντι στον Σεφτσένκο και τον Κρέσπο, αλλά ανέβηκε με την μπάλα στην επίθεση. Όχι σε κόρνερ, αλλά στην κανονική ροή του αγώνα. Τόσο ψηλά, που όταν ο Γκατούζο γκρέμισε τον Τζέραρντ στο σημείο του πέναλτι, ο Κάραγκερ ήταν στο ημικύκλιο της περιοχής. Γιατί πίστεψε.
Στη φωτό ο Μπάρος είναι στην γραμμή της περιοχής, ο Τζέραρντ θα τρέξει στο κενό, κι ο Κάρα είναι λίγο πιο πίσω, αλλά πιο ψηλά ακόμα κι από τους μέσους, τον Χάμαν και τον Αλόνσο. Κι αφού ήταν εκεί για την επική ανατροπή, δεν θα μπορούσε να λείπει στην παράταση. Όταν υπέφερε από κράμπες, αλλά συνέχισε να πέφτει στα τάκλιν, για να κρατήσει το 3-3, να πάει το ματς στα πέναλτι:
“Αν υπάρχει ένα διάστημα αγώνα για το οποίο θα με θυμούνται, θα είναι αυτό. Στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης έπεσα για να κόψω μια σέντρα κι έπαθα κράμπα. Ακόμα κι όταν είχα σπάσει το πόδι μου, δεν είχα πονέσει τόσο. Ήταν σύντομο και δέχθηκα φροντίδα, αλλά ήξερα πως το σώμα μου εξασθενούσε”.
“Μετά από λίγο τεντώθηκα για άλλη μια σέντρα. Εκείνη την ώρα αισθανόμουν πως όλος ο κόσμος συμπάσχει μαζί μου για το μαρτύριο που περνούσα. Δεν το σκέφτηκα ποτέ για δεύτερη φορά, παρόλο τον πόνο, γιατί ήξερα πως ήταν λίγος μπροστά σ’αυτό που θα αισθανόμουν αν είχα διστάσει κι είχαν σκοράρει”.
“Κουράγιο, χαρακτήρας, θάρρος, θέληση και ωμή δύναμη. Με αυτές τις αρετές γαλουχήθηκα από τότε που ήμουν επτά χρόνων. Οι επιθετικοί έχουν τα γκολ τους, οι τερματοφύλακες τις μεγάλες αποκρούσεις. Μια σειρά από σωτήρια τάκλιν κόντρα στην Μίλαν θα είναι η δική μου καλύτερη ανάμνηση από το ποδόσφαιρο”.
Γιατί έγραψε στην βιογραφία του πως έτσι γαλουχήθηκε από επτά χρόνων; Γιατί με την παρακάτω ιστορία επέλεξε να ξεκινήσει το βιβλίο για τη ζωή του: “Ήμουν επτά χρόνων και παίζαμε μπάλα. Άρχισε να ρίχνει χαλάζι κι έκανα τον τραυματία για να γυρίσω σπίτι. Ο πατέρας του, όμως, με κατσάδιασε άσχημα και μου το έκανε απολύτως σαφές: Κανένας Κάραχερ δεν φέρεται ποτέ σαν δειλός, ειδικά μπροστά σε κόσμο”.
Ο Τζέιμι δεν δείλιασε ποτέ ξανά. Κι όταν ο Ντούντεκ έπιασε το τελευταίο πέναλτι στην Πόλη, ακολουθώντας την εντολή του Κάραχερ που του είχε πει να πει “να κάνει Γκρόμπελαρ”, ο Τζέιμι έτρεξε πάνω του σαν τρελός και μετά συνέχισε να τρέχει στα κουλουάρ του σταδίου, μόνος του, σ’έναν ξέφρενο γύρο θριάμβου. Κι εκεί, ανάμεσα στα κασκόλ, στο παραλήρημα, είδε στην πρώτη σειρά, στο κάγκελο, ένα γνωστό πρόσωπο. Ναι, είτε το πιστεύετε, είτε όχι, μέσα σε 70.000 κόσμου, ο “Κάρα” βρήκε τον πατέρα του. Αυτόν που δεν φαίνεται στη φωτό, πνιγμένος στην αγκαλιά του γιου του.
Αυτόν που του έμαθε να μην δειλιάζει ποτέ, που τον πήγε παντού για να δει την Έβερτον, αυτόν που αντιμίλησε στον Νταλγκλίς, αυτόν που τον έκανε τόσο δυνατό ώστε να πανηγυρίσει γκολ των Μπλε μέσα στο πούλμαν της Λίβερπουλ. Που τον είδε τελικά όχι μόνο να παίζει στους Κόκκινους, αλλά να δίνει σ’αυτούς 16 χρόνια, πάνω από 720 αγώνες, να σηκώνει την κούπα του Champions League και τελικά να μην νοιάζει κανέναν αν μικρός ήταν οπαδός των μισητών αντιπάλων.
Ο καθένας μπορεί να έχει την δική του απάντηση στο ερώτημα “ποιος ήταν ο Κάραχερ”. Την καλύτερη την διάβασα σε ένα ποδοσφαιρικό μπλογκ, που μου θύμισε και το σχετικό πανό. Ήταν απλώς ένας ήρωας της εργατικής τάξης. Και σύμφωνα με τον Τζον Λένον, a working class hero is something to be.
Κι όπως έγραψε και κάποιος στο twitter, “αν δεν έχετε φωτογραφία του Κάραχερ, ανεβάστε το σήμα της Λίβερπουλ. Το ίδιο είναι”.
