Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του

Τα ψέματα τελείωσαν. Αν πιστέψει κανείς τα μισά από όσα διαβάσαμε όλο το καλοκαίρι, στο νέο πρωτάθλημα όλες οι ομάδες θα τα πάνε περίφημα και το ελληνικό πρωτάθλημα θα είναι το καλύτερο της τελευταίας εικοσαετίας. Επειδή όμως κάθε καλοκαίρι τα ίδια ακούμε και στο τέλος της χρονιάς το ενεργητικό των περισσότερων ομάδων έχει γράψει μια τεράστια κουλούρα την ίδια ώρα που το ελληνικό ποδόσφαιρο τείνει να εξαφανιστεί από τον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό χάρτη ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τα πράγματα με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Η απλή ποδοσφαιρική λογική λέει ότι το φετινό πρωτάθλημα θα είναι περισσότερο ανταγωνιστικό και ταυτόχρονα χειρότερο ποιοτικά από τις τελευταίες χρονιές.

Ο μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός προχώρησε σε ριζικές αλλαγές οι οποίες όμως κρίνονται επιβεβλημένες. Το αν τα νέα αποκτήματα θα αποδειχτούν αντάξια των παλιών θα κριθεί σε βάθος χρόνου, σίγουρα όμως από τον Ολυμπιακό θα απουσιάσει η ομοιογένεια και πιθανώς η αντοχή στα δύσκολα. Η ΑΕΚ προσπάθησε με την προσθήκη του Ριβάλντο να κοιτάξει επιτέλους κατάματα τον τίτλο της πρωταθλήτριας και οι τωρινές εκτιμήσεις την φέρνουν ως πρώτο φαβορί μια και την περσινή ομάδα κράτησε (με μόνη παραφωνία την απώλεια του Σορεντίνο) και ενισχύθηκε σε θέσεις που πονούσε (Αρουαμπαρένα και Ενσαλίβα). Ο δε Παναθηναϊκός αποτελεί το μεγάλο ερωτηματικό. Με νέο προπονητή που θα προσπαθήσει να αλλάξει όλα τα κακώς κείμενα της περσινής χρονιάς και με την επιστροφή του Καραγκούνη να σηματοδοτεί την επιστροφή σε παίχτες που πονάνε τη φανέλα, ο Παναθηναϊκός αποτελεί το αουτσάιντερ που ο χρόνος μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του αν παραμείνει στη διεκδίκηση του τίτλου μέχρι το τέλος.



Από εκεί και πέρα ο Άρης, ο Πανιώνιος και ο ΟΦΗ αποτελούν τις ομάδες που ελπίζουμε να συνεχίσουν να προσφέρουν το θέαμα που προσέφεραν και πέρυσι ώστε να έχουμε και ένα λόγο να παρακολουθούμε το ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Άρης ανανέωσε επικίνδυνα την ομάδα του, αλλά αν πετύχει και πάλι να βγάλει άσσους από το μανίκι (όπως δείχνει να κάνει με τον Τόνι Κάλβο) όλα θα ξεχαστούν. Ο Πανιώνιος κινήθηκε περισσότερο ευρωπαϊκά από όλους, κράτησε τα αστέρια του όταν αυτό ήταν στο χέρι του (Σπυρόπουλος, Γουνδουλάκης σε αντίθεση με το Ενσαλίβα) και ενισχύθηκε με παίχτες του βεληνεκούς του. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι κράτησε στον πάγκο του τον Λίνεν, που μπορεί για το γερμανικό πρωτάθλημα να μην είναι αρκετός, αλλά στην Ελλάδα αν ξέρεις να διδάσκεις τα βασικά μπορεί να αποδειχτείς μεγάλος δάσκαλος! Τέλος ο ΟΦΗ ήρθε σε επικίνδυνη κόντρα με τους φιλάθλους του (υποθέσεις Σηφάκη, Πλιάγκα, Γκάντσεφ και Τζόρβα), αλλά με τον Μάουρερ στον πάγκο θα παίξει σίγουρα ωραίο ποδόσφαιρο. Στην ίδια κατηγορία με τις προαναφερθείσες ομάδες ελπίζουμε να συγκαταλέγεται από του χρόνου και ο Ατρόμητος που με τον Όγιος στον πάγκο και με μια καραβιά ξένους από το πουθενά ελπίζει να αποτελέσει μια μικρογραφία του περσινού Άρη. Αν τα καταφέρει θα σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να εμπιστευτεί τον Όγιος και μια μεγαλύτερη ομάδα.



Μια κατηγορία από μόνες τους αποτελούν ΠΑΟΚ και Ηρακλής. Με νέες διοικήσεις και με περισσότερη συσπείρωση από τον κόσμο ελπίζουν να ανατρέψουν τα όσα έχουμε δει αυτό το καλοκαίρι, γιατί –κακά τα ψέματα – ούτε ο ΠΑΟΚ ούτε ο Ηρακλής έχουν πείσει έως τώρα. Ο ΠΑΟΚ δείχνει να πάσχει από άποψη έμψυχου δυναμικού, ο δε Ηρακλής δείχνει να πάσχει και από άποψη έμψυχου δυναμικού αλλά και από άποψη διοικητικής ηρεμίας (αλήθεια, τι γελοιότητες ήταν αυτές με την απόλυση του Βαγγέλη Βλάχου;)



Λάρισα και Ξάνθη ελπίζουμε να μας προσφέρουνε κάτι καλύτερο από όσα είδαμε την περασμένη σεζόν και να μην μπλέξουν σε περιπέτειες που θα τους φορτώσουν άγχος. Ειδικά για τη Λάρισα η χρονιά πρέπει να αποτελέσει το επόμενο βήμα μετά την κατάκτηση του περσινού Κυπέλλου Ελλάδος. Άλλωστε ήρθε η ώρα να αποδείξει ο Δώνης αν όντως αποτελεί το ανερχόμενο αστέρι στο χώρο των Ελλήνων προπονητών. Στη δυσκολότερη θέση βρίσκονται Απόλλων Καλαμαριάς, Εργοτέλης, Αστέρας Τρίπολης, Βέροια και Λεβαδειακός. Ο Απόλλωνας έχει αποδείξει πως γνωρίζει πως να αποφεύγει τις κακοτοπιές, αλλά μέχρι πότε θα κάνει θαύματα και ο Κατσαβάκης; Ο Εργοτέλης αναμένεται να παρουσιάσει το σύνδρομο της δεύτερης χρονιάς (δύσκολο για μια ομάδα που προέρχεται από τη Β’ Εθνική να κάνει δύο συνεχόμενες καλές χρονιές). Ο Αστέρας Τρίπολης έρχεται με φόρα από τη Β’ Εθνική και ίσως η οικονομική άνεση της διοίκησης του να βοηθήσει να αποφύγει η ομάδα τα χειρότερα. Βέροια και Λεβαδειακός βρίσκονται στην πιο δυσχερή θέση και χρειάζονται ένα μικρό θαύμα για να αποφύγουν αυτό που τώρα μοιάζει ως βέβαιο, δηλαδή τον υποβιβασμό.



Πάντως όπως και να ‘χει και όποιες και να ‘ναι οι εκτιμήσεις όλων μας, από το ερχόμενο Σάββατο ήρθε η ώρα να αποδειχτούν όλα μέσα στο γήπεδο. Το μόνο δυστυχώς που φαντάζει σίγουρο και στο οποίο νομίζω πως συμφωνούμε όλοι είναι πως και φέτος η ποιότητα του ποδοσφαίρου μας θα είναι χαμηλή. Τόσο χαμηλή που δε νομίζω να πιστεύει κανείς πως άδικα δεν θα έχουμε εξασφαλισμένη συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου. Όπως στρώσαμε ας κοιμηθούμε.