Κυνηγώντας ανεμόμυλους…

Πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει αυτή η δουλειά, όταν δεν θες να αρκεστείς στο να περιγράφεις, θες να κάνεις και σχόλια για τη λειτουργία μιας ομάδας, αλλά αυτή δεν σου δίνει το δικαίωμα για κάτι τέτοιο.

Κάποια στιγμή μάλιστα έγραψα στο twitter πως ο συνάδελφος που κάνει την περιγραφή είναι απογοητευμένος από την εικόνα και ζητάει πράγματα από τους παίκτες της ομάδας λες και βλέπει τον Παναθηναϊκό για πρώτη φορά. Γιατί μόνο σαρκαστικά μπορούσα να δω την φιλότιμη διάθεσή που είχε, να λέει από το μικρόφωνο τι πρέπει να κάνουν και πως μπορούν να κινηθούν για να παίξουν καλύτερα. Λες και τους έχει δει να λειτουργούν με βάση κάποιο σχέδιο, οπότε νομιμοποιείται να “ζητάει” να τους δει να το πράττουν και τώρα.

Έλεγε και ξανάλεγε πως οι αμυντικοί θα έχουν πρόβλημα αν πιεστούν και πρέπει να πιεστούν. Δυσανασχετούσε κάθε φορά που κάποιος παίκτης έκανε μια προσωπική ενέργεια και μετά δεν είχε με ποιον να συνδυαστεί. Σχολίαζε διαρκώς αρνητικά τις αποστάσεις των γραμμών όταν ο Παναθηναϊκός είχε την μπάλα. Επαναλάμβανε πως θα είναι κρίμα να χάσουν οι πράσινοι χάρις στην άτυχη στιγμή του αυτογκόλ, λες και η εμφάνιση ήταν τέτοια που άξιζε να πεις “κρίμα”.

Τον άκουγα και σκεφτόμουν, που βρίσκει το κουράγιο και τη θετική διάθεση για μια τέτοια στάση, την ώρα που θα ήταν απολύτως φυσιολογικό να μην έχει καμία ελπίδα να δει κάτι διαφορετικό και θα έπρεπε να αποδεχθεί πως τα κακώς κείμενα που παρατηρεί είναι απλώς μία ακόμη επανάληψη των παθογενειών μιας ομάδας αδούλευτης για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Γιατί δεν ήταν “κράξιμο” τα σχόλια του συναδέλφου και του Αποστολάκη. Ήταν μια απολύτως θετική στάση. Ένα “μπορείτε, προσπαθήστε, παλέψτε”, ενώ θα ήταν απολύτως φυσιολογικό ένα “δεν μπορείτε και δεν φταίτε κιόλας”. Κι η θετική ματιά κορυφώθηκε στο τέλος, όταν ο Αποστολάκης είπε με χαρά “επιτέλους Παναθηναϊκός”. Αν για μια τέτοια ομάδα ακούγεται το “επιτέλους Παναθηναϊκός”, τότε όχι μόνο δεν γίνεται να κατηγορηθεί κανείς για κακόβουλη κριτική, αλλά το μόνο που μπορείς να του προσάψεις είναι πως αποθεώνει κάτι που δεν αξίζει.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν δύο φορές ατυχή τα tweets και τη μετέπειτα τηλεφωνική παρέμβαση του Αλαφούζου. Ατυχή θα ήταν όσα είπε ακόμα κι αν η μετάδοση ή τα σχόλια ήταν όντως στρεβλά και αντί-παναθηναϊκά, όπως τα χαρακτήρισε στο πρώτο του tweet. Αλλά να διακρίνεις προβοκάτσια, προκατάληψη και να κατηγορείς για στρεβλή παρουσίαση της απόδοσης της ομάδας υπερβαίνει τη γραφικότητα και κάνει το κυνήγι των ανεμόμυλων να μοιάζει με λογική και ρεαλιστική διαδικασία.

Όσον αφορά τα στοιχεία που έχει στα χέρια του για ανθρώπους του καναλιού που μιλούσαν με παίκτες με στόχο το διωγμό του Φερέιρα, τα πράγματα εκεί είναι πολύ σοβαρά. Αφενός γιατί η κατηγορία βαραίνει περισσότερο τους παίκτες παρά αυτούς που συνωμοτούσαν (;) μαζί τους, αφετέρου διότι όποιος έχει στοιχεία δεν αρκείται στο να μιλάει γι’αυτά, αλλά τα χρησιμοποιεί ως οφείλει.

Για να τελειώνουμε, είναι κρίμα ο Αλαφούζος να κουράζεται ανοίγοντας πόλεμο με τη Νόβα, τον Αντένα, τον Λιάγκα και όποιον άλλον ακολουθήσει. Μπορεί να αρκεστεί στο να μιμηθεί τον Κόκκαλη. Πριν αρκετά χρόνια ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού είχε απευθυνθεί στους φίλους της ομάδας και τους είχε πει να μη διαβάζουν τις εφημερίδες που κάνουν πόλεμο στο σύλλογο, να παίρνουν μόνο τον “Πρωταθλητή”, συμπληρώνοντας πως “και το Φως καλά τα λέει”.

Μιας και η διαφαινόμενη πεποίθηση στον Παναθηναϊκό είναι πως η ομάδα κι ο προπονητής δέχονται άδικο και προβοκατόρικο πόλεμο από παντού, ας μην αναλώνονται σε άσκοπη καταμέτρηση των εχθρών. Ας καταλήξουν ποια είναι τα Μέσα και οι δημοσιογράφοι που κρίνουν την ομάδα και τον προπονητή “όπως πρέπει” και ας ενημερώσουν τα μέλη της Παναθηναϊκής Συμμαχίας και τους φίλους της ομάδας με δημόσια ανακοίνωση.