Kόκκινοι διάβολοι στο λιμάνι

Στην ομάδα του Μόγιες ρίξαμε μια μεγάλη ματιά το Σάββατο. Σ’εκείνο το κείμενο είδαμε ένα απ’τα βασικά φετινά προβλήματα. Απουσία επιθετικής απειλής απ’τον άξονα , που στερεί καθαρές ευκαιρίες από κάθετες πάσες και δημιουργεί προβλέψιμο παιχνίδι απ’τα άκρα και σχεδόν μόνο απ’αυτά. Στην απουσία κάθετου παιχνιδιού μπορεί κανείς να προσθέσει ένα δυσλειτουργικό κέντρο, μια άμυνα με αργές επιστροφές και ένα ρόστερ που δεν δίνει αξιόπιστες και υψηλού επιπέδου βοήθειες στο δίδυμο των Ρούνεϊ-Φαν Πέρσι.

Αυτά βέβαια ισχύουν κυρίως για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του νησιού, εκεί που η χρονιά εξελίσσεται σχεδόν τραγικά. Αποκλεισμός απ’το Κύπελλο στον πρώτο αγώνα, αποκλεισμός απ’το Λιγκ Καπ σε δύο ντροπιαστικούς ημιτελικούς και στα πέναλτι απ’τη Σάντερλαντ, 6η θέση και 15 βαθμοί διαφορά απ’την κορυφή στο πρωτάθλημα. Και παρόλα αυτά, η Γιουνάιτεντ του Champions League έρχεται στο Καραϊσκάκης χωρίς να έχει ήττα στους έξι αγώνες του ομίλου.

Άλλα ματς

Μοιάζει οξύμωρο, αλλά είναι εξηγήσιμο. Η Γιουνάιτεντ εκτίθεται στις συνθήκες των αγώνων που δίνει στο Νησί, στα ματς που πρέπει να κερδίσει: εκεί που φαίνεται το πρόβλημα στη δημιουργία και φανερώνονται τα αμυντικά κενά, το αδύναμο κέντρο. Τέτοια ματς δεν έδωσε στους ομίλους του Champions League.

Μακριά απ’το Ολντ Τράφορντ πχ δεν πήγε να γίνει το μεγάλο αφεντικό στην αντίπαλη έδρα. Συντηρητικά, σε χαμηλό ρυθμό, με την άμυνα οργανωμένη. Αυτομάτως τα κενά στα μετόπισθεν ήταν λιγότερα και οι χώροι στην κόντρα ήταν μεγαλύτεροι. Η Γιουνάιτεντ πήρε έτσι το 1-1 απ’τη Σαχτάρ και το σβηστό 0-0 απ’τη Σοσιεδάδ, σε ένα ματς που είχε μόλις δύο σουτ on target και ένα εξ αυτών ήταν το χαμένο πέναλτι του Φαν Πέρσι. Έμενε η Λεβερκούζεν, της οποίας την αφέλεια η Γιουνάιτεντ εξέθεσε με ένα 5-0: αμυνόμαστε καλά και βρίσκουμε γκολ σε αντεπιθέσεις και στημένες φάσεις.

Πάνω-κάτω τα ίδια και εντός έδρας. Στο Ολντ Τράφορντ η Λεβερκούζεν είχε εκμεταλλευτεί τα κενά της Γιουνάιτεντ, αλλά τα δικά της ήταν μεγαλύτερα στο 4-2 της πρεμιέρας, ενώ η Σοδιεδάδ βρέθηκε στο 1-0’ στο 2’ και αυτό έμεινε μέχρι τέλους. Η Σαχτάρ πήγε στην Αγγλία την τελευταία αγωνιστική, στο φινάλε μιας κακής παρουσίας στον όμιλο και ήθελε μόνο νίκη: ήταν καλύτερη, βρήκε μεγάλες ευκαιρίες στην αντεπίθεση, αλλά δεν κατάφερε να προηγηθεί και κατέρρευσε όταν η Γιουνάιτεντ έκανε το 1-0.

Καλό σενάριο

Ακούγεται μπακαλίστικο να μιλάμε για δύο διαφορετικές ομάδες, αλλά νομίζω πως καλό σενάριο για τον Ολυμπιακό είναι να παίξει με την Γιουνάιτεντ της Αγγλίας και όχι αυτήν του Champions League. Να κοντραριστεί στο “Καραϊσκάκης” σ’έναν αγώνα που θα έχει τη μορφή που φανερώνει τα προβλήματα της Γιουνάιτεντ και όχι αυτήν που τα κρύβει.

Ούτως ή άλλως, αουτσάιντερ είναι ο Ολυμπιακός. Η Γιουνάιτεντ που πρέπει να προσπαθήσει να κοντράρει είναι αυτή που δεν βρίσκει λύσεις απέναντι σε καλά οργανωμένη άμυνα και αφήνει κενά με αργές επιστροφές. Η Γιουνάιτεντ που δεν θέλει με τίποτα να βρει απέναντί του είναι αυτή που παίζει πίσω, κρύβει τα κενά της και βρίσκει φαρμακερές αντεπιθέσεις.

Θέση και αντίδραση

Αν βρει χώρους, η Γιουνάιτεντ μπορεί να παίξει κάθετα και να σε “σκοτώσει”. Χωρίς αυτούς, δεν έχει κάθετο παιχνίδι, γίνεται προβλέψιμη απ’τα άκρα και έχει κενά πίσω.

Για όλα τα παραπάνω, στο δίλημμα possession ή position, στο ερώτημα proactive ή reactive, νομίζω πως ο Ολυμπιακός πρέπει να διαλέξει θέση και αντίδραση. Να αφήσει μπάλα και πρωτοβουλία στη Γιουνάιτεντ, που ούτως ή άλλως δεν της αρέσει να ανεβάζει πολύ το ρυθμό στα εκτός του Champions League, να αμυνθεί με ενέργεια πίσω απ’την μπάλα και να ψάξει την ευκαιρία του σε αντεπιθέσεις και στημένα. Εύκολο να το γράφω, πολύ δύσκολο να γίνει σωστά.

Wayne’s world

Εννοείται πως ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί τα κλασικά: καλά ντουμπλαρίσματα στα πλάγια, τρέξιμο και πίεση στη μπάλα στον άξονα και κυρίως στον Κάρικ, που ξεκινά τη μηχανή από χαμηλά. Και εννοείται πως αυτός που κάνει τη διαφορά είναι ο Ρούνεϊ. Σχεδόν μόνος του, εντός και εκτός των συνόρων.

Το πρόβλημα με τον Ρούνεϊ είναι πως δεν μπορεί να γίνει πρόβλημα συγκεκριμένο. Είτε παίξει στην κορυφή είτε πίσω απ’τον φορ, δεν μπορείς να τον χρεώσεις σε παίκτες ή γραμμές: ο Ρούνεϊ αποτελεί πρόβλημα σχεδόν όλων. Θα κατέβει χαμηλά να γίνει μέσος, θα πιέσει τον αντίπαλο, θα μαρκάρει, θα βγάλει την ομάδα στην κόντρα, θα πάρει τη μπάλα για να φτιάξει φάσεις απέναντι σε οργανωμένη άμυνα, θα βγει στο πλάι να σεντράρει ή να παίξει με τους ακραίους, θα πατήσει περιοχή, θα κινηθεί ως φορ.

Ο περιορισμός του Ρούνεϊ δεν είναι τόσο ατομική αποστολή, όσο μια συνολική πρόκληση: αφορά και τους δέκα παίκτες που θα αγωνιστούν μπροστά απ’τον Ρομπέρτο και θα κρίνει πολλά. Τα κέφια του Ρούνεϊ είναι εκεί σε ο,τι καλό έχει πετύχει η Γιουνάιτεντ στον όμιλο. Δύο γκολ και μια ασίστ στο 4-2 με τη Λεβερκούζεν, γκολ από δική του ενέργεια το 1-0 με τη Σοσιεδάδ, δύο ασίστ στο 5-0 στη Γερμανία. Ακόμα κι όταν οι άλλοι προσφέρουν πράγματα, σπάνια το έχουν κάνει χωρίς τη δική του συμμετοχή.

Τρία ματς

Για να πάμε περισσότερο στην πλευρά του Ολυμπιακού, οι ερυθρόλευκοι έχουν κάνουν τρία τέτοια ματς στον όμιλο,που είχαν όμως διαφορές μεταξύ τους.

Στην πρεμιέρα με την Παρί άφησαν την μπάλα, αλλά πίεσαν και έτρεξαν πάρα πολύ, με μεγάλη ένταση και σε πολλούς χώρους. Δεν ευτύχησαν να προηγηθούν και, όταν το ρεζερβουάρ άδειασε στο 2ο ημίχρονο , παραδόθηκαν. Στη Λισαβόνα αμύνθηκαν τέλεια χωρίς μεγάλη δυσκολία και έπαιξαν ιδανικά στις αντεπιθέσεις: ήταν το καλύτερο ματς στον όμιλο και το χάλασε μόνο η βροχή που άλλαξε το παιχνίδι στο 2ο ημίχρονο. Τέλος, στο 1-0 με την Μπενφίκα στο Φάληρο, ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά περιορίστηκε σε απόλυτα παθητικό ρόλο για 90’, χωρίς να καταφέρει ούτε να αμυνθεί με ασφάλεια, ούτε να παίξει στην κόντρα: ήταν η βραδιά του Ρομπέρτο .

Αν μπορούσαμε να “φορτώσουμε” ο,τι θέλουμε απ’αυτά τα ματς νομίζω πως θα έπρεπε να διαλέξουμε τον Ολυμπιακό της Λισαβόνας: αμυντική ασφάλεια, διαρκής επιθετική απειλή. Εικάζω πως κάποιοι θα προτιμούν κάτι απ’την ένταση με την οποία μπήκε κόντρα στην Παρί στην πρεμιέρα. Ναι, ίσως θα είναι μπόνους αν ο Ολυμπιακός μπορεί για κάποια διαστήματα να βγάλει ένταση και να πάει σε μεγαλύτερο ρυθμό, όμως κάτι τέτοιο έχει και κινδύνους: ποτέ δεν ξέρεις πόσο θα κρατήσει το ρεζερβουάρ και γενικώς απέναντι σε Άγγλους δεν είναι καλό να ανοίγεις πολύ τα ματς.

Ολαϊτάν

Πάμε και στα πρόσωπα. Ο Ολυμπιακός έχει αναγκαστικούς γρίφους στην ενδεκάδα του. Με τον Μήτρογλου ή τον Σαβιόλα στην κορυφή θα ξέραμε τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε και τι όχι, τους έχουμε δει σ’αυτό το επίπεδο. Ο Ολαϊτάν βασικός σε αγώνα Champions League ξεκίνησε στις Βρυξέλλες, όταν και χάθηκε δεξιά, και με την Άντερλεχτ εντός, σε αγώνα πολύ διαφορετικό απ’αυτόν με τη Γιουνάιτεντ.

Ο ρόλος του εξ ορισμού δύσκολος. Ελπίζεις πως η ταχύτητά του μπορεί να τον κάνει απειλητικό στην κόντρα, αλλά ταυτόχρονα αναρωτιέσαι αν θα μπορέσει να παίξει με πλάτη, να κρατήσει μπάλα, να δώσει ανάσες, να παίξει με τους υπόλοιπους για να χτιστούν επιθέσεις. Ο Μήτρογλου το έκανε τέλεια στη Λισαβόνα και ας μην σκόραρε, ο Σαβιόλα το είχε κάνει πολύ καλά με την Μπενφίκα εντός και τον είχε αδικήσει η αλλαγή στο ημίχρονο.

Destroyers και Μασάντο

Γρίφοι είναι και ο Πέρες με τον Εντινγκά, που τα ρεπορτάζ τους θέλουν βασικούς. Ο Παραγουανός έχει παίξει Champions League πριν δυο χρόνια με τη Βιγιαρεάλ, αλλά με τον Ολυμπιακό δεν τον έχουμε δει σε τεστ τέτοιων απαιτήσεων και δεν έχει πολύ καιρό με την ομάδα. Ο Εντινγκά μπορεί να είναι πιο παλιός και να έχει πάρει πολλά ματς τελευταία, αλλά στους ομίλους δεν έδωσε πολλά: δεν βοήθησε πολύ στο ροντέο των Βρυξελλών, δεν προσέφερε πολλά ως αλλαγή με την Μπενφίκα.

Μια ταυτόχρονη παρουσία των Ολαϊτάν, Πέρες και Εντιγκά στην ενδεκάδα μπορεί να προσφέρει ενέργεια, τρεξίματα, σκληράδα. Αλλά δεν προσφέρει μεγάλη σιγουριά στο κράτημα μπάλας που θα είναι επίσης απαραίτητο. Προσωπικά θα ήθελα στον άξονα τον Μασάντο, που άλλωστε ήταν βασικός στην πρεμιέρα και στο τελευταίο ματς του ομίλου, αλλά ο Μίτσελ φαίνεται να προτιμά ένα δίδυμο destroyers, με Εντινγκά-Μανιάτη.

Τσόρι-Φουστέρ

Απ’τη στιγμή λοιπόν που στην κορυφή θα παίξει ο Ολαϊτάν και το δίδυμο μπροστά απ’την άμυνα θα είναι Εντινγκά-Μανιάτης, νομίζω πως ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί μεσοεπιθετικά και τον Τσόρι και τον Φουστέρ. Μ’αυτούς άλλωστε είχε κάνει το καλό ματς στη Λισαβόνα. Με τον Ισπανό στα δεξιά, τον Βάις στα αριστερά και τον Τσόρι πίσω απ’τον φορ.

Τώρα μπορεί να γίνει το ίδιο, με τον Κάμπελ στο ρόλο του μοναδικού καθαρού παίκτη γραμμής, τον Φουστέρ να ντουμπλάρει στο πλάι και να βοηθάει στο κράτημα/κουβάλημα μπάλας, τον Τσόρι να κάνει το ίδιο στον άξονα, με δουλειά πάνω στον Κάρικ και βοήθειες στους κεντρικούς μέσους.

Με αυτούς πρωταγωνιστές συν τον Σάμαρη έφτασε μέχρι εδώ ο Ολυμπιακός. Απ’τη στιγμή που ήδη έχει χάσει Σιόβα, Μήτρογλου και Σαβιόλα, θα μου φαινόταν λογικό ο Μίτσελ να μην θέλει να βάλει κι άλλα “καινούργια” πρόσωπα και να πάει με όσο το δυνατόν περισσότερους παίκτες που ξέρουν το έργο. Από την άλλη, μπορεί να ποντάρει στη φρεσκάδα και τη φλόγα που μπορούν να δώσουν οι “νέοι”, που δεν τράβηξαν όλο το κουπί των πρώτων τεσσάρων μηνών της σεζόν. Εκείνος γνωρίζει καλύτερα, και το σχέδιο που απαιτείται και τους παίκτες που θα το υπηρετήσουν.

Στόχος

Την προηγούμενη εβδομάδα έγιναν τα πρώτα τέσσερα ματς της φάσης των νοκ-άουτ. Και στις τέσσερις αναμετρήσεις, το σφύριγμα της λήξης βρήκε τους γηπεδούχους με λιγότερες πιθανότητες πρόκρισης απ’όσες είχαν πριν τη σέντρα: και οι τέσσερις γηπεδούχοι έχασαν, χωρίς να σκοράρουν. Το έργο είναι πολύ δύσκολο.

Ο στόχος του Ολυμπιακού στο πρώτο ματς θα πρέπει να είναι να μη χάσει τις πιθανότητες που έχει στην κόντρα με τη Γιουνάιτεντ. Μπορεί να είναι λίγες, αλλά θα είναι πραγματική επιτυχία αν της διατηρήσει ακέραιες μετά το πρώτο ματς και μπορέσει να πάει με αυτές στο “Όλντ Τράφορντ”.