Κόντρα στη μάζα…
Το να παρατηρείς αποδόσεις σε προημιτελική φάση Champions League και να θεωρείς με το φτωχό σου μυαλό ότι θα βρεις «λάθος» τον μπουκ για να τον εκμεταλλευθείς είναι περίπου ίδιο με το να υποστηρίζεις ότι αύριο ο ήλιος θα εμφανιστεί από τα δυτικά. Είναι τόσα τα χρήματα που πέφτουν σε κάθε σημείο που ο μπουκ έχει «ψυχολογήσει» το παιχνίδι που θα πάρει μέχρι κεραίας… Διότι, το’ χουμε γράψει αρκετές φορές από τούτη εδώ τη γωνία, ο μπουκ μέσα από τις αποδόσεις δεν «λέει» μόνο τη δική του άποψη, κυρίως ψάχνει να βρει το σφυγμό της αγοράς, των πελατών του… Κι όταν μπροστά του έχει το δεύτερο μέρος του αγγλικού εμφυλίου, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εναντίον Τσέλσι, άρα τα ποσά που θα πάρει από Αγγλία μόνο μπορεί να ισούνται κιόλας με όλο το τζίρο που έκανε στα 58 ματς των αγγλικών κατηγοριών το περασμένο σαββατοκύριακο, η προσοχή του έχει χτυπήσει κόκκινο.
Αν από πεποίθηση και μόνο θέλεις να ποντάρεις κόντρα στο ρεύμα, σημαίνει ότι δεν διαφωνείς με τον μπουκ, αλλά με τη μάζα. Ο μπουκ σ’ αυτούς τους αγώνες κάνει πίσω. Δεν έχει καμία σημασία τι πιστεύει αυτός, τι προβλέπει για το τελικό αποτέλεσμα. Η αγορά τον οδηγεί, η αέναη κίνηση στους τζίρους του σημείου από ποσά που πέφτουν πάνω του σ’ όλη την υφήλιο. Κι αυτός προσέχει μόνο την όσο το δυνατόν πιο ισομερή κατανομή του τζίρου στο δικό του μαγαζί, ώστε να εκμεταλλευθεί τη γκανιότα.
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι, λοιπόν. Με νωπό ακόμα το 1-0 στο Στάνφορντ Μπριτζ πριν από έξι μέρες μόλις. Ενα αποτέλεσμα δικαιότατο, με βάση το πώς έπαιξαν οι δύο ομάδες. Είθισται η τελευταία εντύπωση, όταν μάλιστα είναι και τόσο πρόσφατη, να επηρεάζει πάρα πολύ τις αποδόσεις. Γι’ αυτό, αλλά και για τη δύναμη της έδρας, που όπως και να το κάνουμε είναι ένας παράγοντας, η Γιουνάιτεντ δίνεται φαβορί σήμερα, σ’ ένα ματς όπου προσωπικά το περιμένω να κριθεί στις λεπτομέρειες. Ετσι είναι όταν τίθενται αντιμέτωποι παίκτες με ισχυρότατες προσωπικότητες, που δεν θέλουν καθοδήγηση ψυχολογική, αλλά μόνο αγωνιστική, για να αποδώσουν.
Οταν, λοιπόν, θεωρείς το ματς ισορροπημένο, δεν μπορείς παρά να στρίψεις το βλέμμα σου εκεί που βλέπεις τη μεγαλύτερη απόδοση. Κι αν η ισοπαλία σου δίνει κάτι, αρχίζεις πια να το σκέφτεσαι σοβαρά. Με τη λογική ότι ένα ισόπαλο αποτέλεσμα, ειδικά όταν διατηρείται σε μεγάλο διάστημα της αναμέτρησης, συμφέρει αυτόν που έχει χρίσει ο πολύς κόσμος (και συνάμα ο μπουκ) ως τον καλύτερο της βραδιάς. Ποιος αμφιβάλλει ότι στο 80 του ματς και με το σκορ π.χ. στο 0-0 ή το 1-1 ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον θα δώσει εντολές που περισσότερο θα συντείνουν στο να διατηρηθεί το αποτέλεσμα, η πρόκριση, που μετράει περισσότερο, παρά θα δώσει εντολές για μαζική επίθεση, ώστε να επιβεβαιωθεί ο άσος; Κι ας είναι καλύτερη ομάδα η Γιουνάιτεντ, κι ας το μπορεί…
ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΙΤΕΝΤ-ΤΣΕΛΣΙ 2(+1/4)
BETFAIR: 1,85
Υ.Γ. Η καθιερωμένη μας πλάκα με το Λάζαρο, τους 11 μήνες τώρα που βρίσκομαι στην οικογένεια του contra.gr, ήταν κάθε απόγευμα που έμπαινα στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» να παίρνω ένα ύφος όλο ερωτηματικά. «Σήμερα μ’ έπεισες», μου έλεγε και σήκωνε ψηλά το κεφάλι, «σ’ έπαιξα, να δω τι θα βγάλεις, άμα θα κλαίμε ή θα γελάμε μαζί το βράδυ». Αλλοτε έπαιρνε αυτό το ύφος με το σαρδόνιο χαμόγελο και μου έλεγε «δεν βγάζεις απόλαυση», όπως στη διαφήμιση με τα μακαρόνια και το τυρί… Κι εκεί άρχιζαν οι απορίες. Γιατί; Πώς έπρεπε να το γράψω; Τι δεν σε άγγιξε; Γιατί δεν πείστηκες; Ηταν απαιτητικός αναγνώστης ο Λάζαρος, όχι δάσκαλος. Ποτέ δεν θυμάμαι να ήλθε δίπλα μου για να μου πει κάτι. Ολο εγώ πήγαινα. Εγώ και δεκάδες άλλοι, για να μην γράψω εκατοντάδες. Γι’ αυτό εμείς που τον ζήσαμε τόσα χρόνια τον εκμεταλλευθήκαμε ανηλεώς, μόνοι μας πηγαίναμε και ρουφούσαμε κάθε μέρα την εμπειρία του, την έμπνευσή του…
Στην αρχή άρχισα να του λέω κι εγώ «ωραίο κομμάτι είχες σήμερα» για τα σχόλιά του. Με τον καιρό είδα ότι άρχισε κάπως να τον ενοχλεί. Φαινόταν σαν κολακεία. Και τις σιχαινόταν τις κολακείες. Αλλωστε ο… δίσκος μου είχε κολλήσει σ’ αυτό. «Ωραίο κομμάτι έγραψες». Μήπως έγραψε και κανένα άσχημο; Το’ κοψα. Και φυλούσα τους επαίνους μόνο τις στιγμές που πραγματικά ξεπερνούσε τον εαυτό του. Ετσι μου φάνηκε ότι το χαιρόταν περισσότερο… Εφτασε η αναλογία σχολιασμού δικών μου και δικών του κομματιών να είναι σχεδόν ένα προς πέντε. Είναι, βλέπετε, κι η φύση της στήλης τέτοια. Το στοίχημα, το ματς-επιλογή, είναι επίκαιρο μόνο για κάποιες ώρες. Τα σχόλια του Λάζαρου, αυτά τα διαμάντια, είναι κειμήλια που κρατάνε χρόνια, δεκαετίες…
Μια μέρα από τις τελευταίες το φιλοσόφησε κάπως το πράμα. «Ρε Αργύρη», μου είπε, «θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που σχολίασε κάποιος απ’ έξω για ένα κομμάτι μας στον «ΦΙΛΑΘΛΟ»; Εγώ δεν θυμάμαι. Ενώ για τα σχόλια στο Contra.gr με σταματάνε μέχρι και άγνωστοι στο δρόμο, άσε τα μηνύματα που παίρνω και διαβάζω. Τεχνολογία, φίλε μου. Φαίνεται ότι πρέπει να το μάθω καλύτερα αυτό το ρημάδι», έλεγε ως… παραδοσιακός, της πένας, που τρομάζει μπροστά στο πληκτρολόγιο… Σε λίγο καιρό το πληκτρολόγιο το αποκαθήλωσε. Και του έμεινε μόνο η… αγοραφοβία του e-mail.
Αν πονάω για κάτι εκτός από το προφανές, ότι έχασα, χάσαμε έναν άνθρωπο ανεκτίμητο σαν άνθρωπο πρώτα κι έπειτα σαν συνάδελφο, είναι διότι δεν ξέρω αν όλες αυτές οι χιλιάδες λέξεις που έχουν γραφτεί στο internet όλες αυτές τις ημέρες για το Λάζαρο μπορούν να αποδώσουν, έστω στο 1%, το μεγαλείο του. Να μάθετε όλοι εσείς, οι αναγνώστες του, πόσο πραγματικά ΜΕΓΑΛΟΣ ήταν. Σε όλα του. Το θεωρώ υποχρέωση ιερή, για να μπείτε κι εσείς λίγο, ελάχιστα στη θέση μας και να μοιραστείτε το θρήνο μας, μπας και μας ξαλαφρώσετε λιγάκι από το βάρος το ασήκωτο…
Αν από πεποίθηση και μόνο θέλεις να ποντάρεις κόντρα στο ρεύμα, σημαίνει ότι δεν διαφωνείς με τον μπουκ, αλλά με τη μάζα. Ο μπουκ σ’ αυτούς τους αγώνες κάνει πίσω. Δεν έχει καμία σημασία τι πιστεύει αυτός, τι προβλέπει για το τελικό αποτέλεσμα. Η αγορά τον οδηγεί, η αέναη κίνηση στους τζίρους του σημείου από ποσά που πέφτουν πάνω του σ’ όλη την υφήλιο. Κι αυτός προσέχει μόνο την όσο το δυνατόν πιο ισομερή κατανομή του τζίρου στο δικό του μαγαζί, ώστε να εκμεταλλευθεί τη γκανιότα.
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι, λοιπόν. Με νωπό ακόμα το 1-0 στο Στάνφορντ Μπριτζ πριν από έξι μέρες μόλις. Ενα αποτέλεσμα δικαιότατο, με βάση το πώς έπαιξαν οι δύο ομάδες. Είθισται η τελευταία εντύπωση, όταν μάλιστα είναι και τόσο πρόσφατη, να επηρεάζει πάρα πολύ τις αποδόσεις. Γι’ αυτό, αλλά και για τη δύναμη της έδρας, που όπως και να το κάνουμε είναι ένας παράγοντας, η Γιουνάιτεντ δίνεται φαβορί σήμερα, σ’ ένα ματς όπου προσωπικά το περιμένω να κριθεί στις λεπτομέρειες. Ετσι είναι όταν τίθενται αντιμέτωποι παίκτες με ισχυρότατες προσωπικότητες, που δεν θέλουν καθοδήγηση ψυχολογική, αλλά μόνο αγωνιστική, για να αποδώσουν.
Οταν, λοιπόν, θεωρείς το ματς ισορροπημένο, δεν μπορείς παρά να στρίψεις το βλέμμα σου εκεί που βλέπεις τη μεγαλύτερη απόδοση. Κι αν η ισοπαλία σου δίνει κάτι, αρχίζεις πια να το σκέφτεσαι σοβαρά. Με τη λογική ότι ένα ισόπαλο αποτέλεσμα, ειδικά όταν διατηρείται σε μεγάλο διάστημα της αναμέτρησης, συμφέρει αυτόν που έχει χρίσει ο πολύς κόσμος (και συνάμα ο μπουκ) ως τον καλύτερο της βραδιάς. Ποιος αμφιβάλλει ότι στο 80 του ματς και με το σκορ π.χ. στο 0-0 ή το 1-1 ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον θα δώσει εντολές που περισσότερο θα συντείνουν στο να διατηρηθεί το αποτέλεσμα, η πρόκριση, που μετράει περισσότερο, παρά θα δώσει εντολές για μαζική επίθεση, ώστε να επιβεβαιωθεί ο άσος; Κι ας είναι καλύτερη ομάδα η Γιουνάιτεντ, κι ας το μπορεί…
ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΙΤΕΝΤ-ΤΣΕΛΣΙ 2(+1/4)
BETFAIR: 1,85
Υ.Γ. Η καθιερωμένη μας πλάκα με το Λάζαρο, τους 11 μήνες τώρα που βρίσκομαι στην οικογένεια του contra.gr, ήταν κάθε απόγευμα που έμπαινα στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» να παίρνω ένα ύφος όλο ερωτηματικά. «Σήμερα μ’ έπεισες», μου έλεγε και σήκωνε ψηλά το κεφάλι, «σ’ έπαιξα, να δω τι θα βγάλεις, άμα θα κλαίμε ή θα γελάμε μαζί το βράδυ». Αλλοτε έπαιρνε αυτό το ύφος με το σαρδόνιο χαμόγελο και μου έλεγε «δεν βγάζεις απόλαυση», όπως στη διαφήμιση με τα μακαρόνια και το τυρί… Κι εκεί άρχιζαν οι απορίες. Γιατί; Πώς έπρεπε να το γράψω; Τι δεν σε άγγιξε; Γιατί δεν πείστηκες; Ηταν απαιτητικός αναγνώστης ο Λάζαρος, όχι δάσκαλος. Ποτέ δεν θυμάμαι να ήλθε δίπλα μου για να μου πει κάτι. Ολο εγώ πήγαινα. Εγώ και δεκάδες άλλοι, για να μην γράψω εκατοντάδες. Γι’ αυτό εμείς που τον ζήσαμε τόσα χρόνια τον εκμεταλλευθήκαμε ανηλεώς, μόνοι μας πηγαίναμε και ρουφούσαμε κάθε μέρα την εμπειρία του, την έμπνευσή του…
Στην αρχή άρχισα να του λέω κι εγώ «ωραίο κομμάτι είχες σήμερα» για τα σχόλιά του. Με τον καιρό είδα ότι άρχισε κάπως να τον ενοχλεί. Φαινόταν σαν κολακεία. Και τις σιχαινόταν τις κολακείες. Αλλωστε ο… δίσκος μου είχε κολλήσει σ’ αυτό. «Ωραίο κομμάτι έγραψες». Μήπως έγραψε και κανένα άσχημο; Το’ κοψα. Και φυλούσα τους επαίνους μόνο τις στιγμές που πραγματικά ξεπερνούσε τον εαυτό του. Ετσι μου φάνηκε ότι το χαιρόταν περισσότερο… Εφτασε η αναλογία σχολιασμού δικών μου και δικών του κομματιών να είναι σχεδόν ένα προς πέντε. Είναι, βλέπετε, κι η φύση της στήλης τέτοια. Το στοίχημα, το ματς-επιλογή, είναι επίκαιρο μόνο για κάποιες ώρες. Τα σχόλια του Λάζαρου, αυτά τα διαμάντια, είναι κειμήλια που κρατάνε χρόνια, δεκαετίες…
Μια μέρα από τις τελευταίες το φιλοσόφησε κάπως το πράμα. «Ρε Αργύρη», μου είπε, «θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που σχολίασε κάποιος απ’ έξω για ένα κομμάτι μας στον «ΦΙΛΑΘΛΟ»; Εγώ δεν θυμάμαι. Ενώ για τα σχόλια στο Contra.gr με σταματάνε μέχρι και άγνωστοι στο δρόμο, άσε τα μηνύματα που παίρνω και διαβάζω. Τεχνολογία, φίλε μου. Φαίνεται ότι πρέπει να το μάθω καλύτερα αυτό το ρημάδι», έλεγε ως… παραδοσιακός, της πένας, που τρομάζει μπροστά στο πληκτρολόγιο… Σε λίγο καιρό το πληκτρολόγιο το αποκαθήλωσε. Και του έμεινε μόνο η… αγοραφοβία του e-mail.
Αν πονάω για κάτι εκτός από το προφανές, ότι έχασα, χάσαμε έναν άνθρωπο ανεκτίμητο σαν άνθρωπο πρώτα κι έπειτα σαν συνάδελφο, είναι διότι δεν ξέρω αν όλες αυτές οι χιλιάδες λέξεις που έχουν γραφτεί στο internet όλες αυτές τις ημέρες για το Λάζαρο μπορούν να αποδώσουν, έστω στο 1%, το μεγαλείο του. Να μάθετε όλοι εσείς, οι αναγνώστες του, πόσο πραγματικά ΜΕΓΑΛΟΣ ήταν. Σε όλα του. Το θεωρώ υποχρέωση ιερή, για να μπείτε κι εσείς λίγο, ελάχιστα στη θέση μας και να μοιραστείτε το θρήνο μας, μπας και μας ξαλαφρώσετε λιγάκι από το βάρος το ασήκωτο…
