Λεβαδειακός-ΑΕΚ 0-0: Ο φαύλος κύκλος του φόβου της αποτυχίας

Αντίπαλες στο γήπεδο της Λειβαδιάς το απόγευμα της Κυριακής ήταν δύο ομάδες με εμφανή τα σημάδια της αποτυχίας. Ο Λεβαδειακός που έχει ξεχάσει πως είναι να πανηγυρίζεις στα αποδυτήρια μετά από μία νίκη. Και η ΑΕΚ που δυσκολεύεται να δεχθεί πως έχει δικαίωμα να κερδίσει δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι στη σειρά στο εφετινό πρωτάθλημα. Ούτε οι (θετικού χαρακτήρα) συγκυρίες στη παρούσα φάση των δύο οργανισμών κατάφεραν να ενεργοποιήσουν τις δυνάμεις εκείνες που θα τους απεγκλώβιζαν από αυτό το φαύλο κύκλο:

* Για τους γηπεδούχους,η αλλαγή προπονητή που αλλάζει την ψυχολογία.

* Για τους φιλοξενούμενους το “διεγερτικό” της προηγούμενης νίκης και η προσδοκία του τέλους της περιπέτειας στο συγκεκριμένο παιχνίδι.

Ήταν επόμενο να δούμε στον αγωνιστικό χώρο τα κύρια γνωρίσματα αυτού του φόβου. Της παράλυσης, της αδράνειας, όπως και της αναβλητικότητας. Όπως αποτυπώθηκαν στην τακτική συμπεριφορά. Ξεκινώντας από την επιλογή του σχηματισμού που δεν τόλμησαν να αλλάξουν οι δύο προπονητές, ούτε ως σκέψη καν στη διάρκεια του αγώνα όταν οι συνθήκες δημιούργησαν τέτοια ερωτήματα. Αλλά και με τις αλλαγές προσώπων που πραγματοποίησαν στα τελευταία μόλις λεπτά της αναμέτρησης.

Ο Λεβαδειακός με το γνώριμο 4-2-3-1 φιλοδοξούσε χωρίς κόπο και κυρίως χωρίς ρίσκο να εκμεταλλευτεί την υπεραριθμία στα άκρα που προσφέρει απέναντι στο “ρόμβο” της ΑΕΚ η διάταξη του. Με μεγάλες μεταβιβάσεις στα άκρα προσπαθώντας να βρει τους παίκτες -κλειδιά σε ότι αφορά την δημιουργία καταστάσεων: του πρώτου σε ασίστ φέτος (6) για την ομάδα Ακόστα, και του επικίνδυνου όταν βρει ελεύθερους χώρους Ροτζέριο.

Μάταια όμως, αφού μπλοκαρίστηκαν εύκολα από τους ακραίους αμυντικούς της ΑΕΚ που είχαν σημαντικές βοήθειες όποτε χρειάστηκε, σε ένα παιχνίδι εξ αρχής χαμένο. Αφού οι οι πλάγιοι μπακ του Λεβαδειακού έμεναν αδρανοποιημένοι χωρίς να συμμετάσχουν και αυτοί στη φάση ανάπτυξης.

Αφού τα άκρα που προσφέρονταν για ευκολότερες λύσεις στο πρόβλημα της διάσπασης της αντίπαλης άμυνας, δεν έγιναν ποτέ χώρος εξεύρεσης αξιόπιστων κινήσεων, το να αναζητηθεί κάτι ανάλογο από τον άξονα είναι μάλλον άνευ λόγου: ο Πόι ως “ελεύθερος πολιορκημένος”, χαμένος πίσω από ένα όγκο παικτών δεν κατάφερε ποτέ να μπει στο παιχνίδι.

Μοιραία λοιπόν στηρίχθηκε στις στατικές φάσεις όπου πλησίασε το γκολ, και προσπαθώντας να αξιοποιήσει την κακή μέρα του Μπουγαΐδη που με δύο αβίαστα λάθη στην πρώτη ζώνη άμυνας παραλίγο να δώσει το δώρο που άξιζε λόγω εμφάνισης και προσπάθειας ο πολύ καλός και μαχητικός φορ Γεωργίου.

Προβλέψιμη τακτική από τον Λίνεν

Η ΑΕΚ με το μονόδρομο της επιλογής του 4-3-1-2, κατάφερε για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι να φέρει το παιχνίδι στα μέτρα της σε ό,τι αφορά την ανασταλτική λειτουργία-αυτή τη φορά μάλιστα πολύ πιο εύκολα από το παιχνίδι με τη Βέροια λόγω της ατολμίας της ομάδας της Λειβαδιάς… Θα πρέπει βέβαια να της “πιστωθεί” η ασφαλής και με πολλές σωστές επιλογές μετάβαση από την φάση της κατοχής σε αυτή της μη κατοχής με κύριο ρόλο σε αυτή τη λειτουργία του αμυντικού μέσου Βλάχου,όπως και των ακραίων αμυντικών.

Στην επιθετική φάση επέλεξε το γνώριμο και προβλεπόμενο τρόπο “εκβιασμού” των αντιπάλων (όταν δεν επιχειρούσε με μεγάλες μεταβιβάσεις από τους κεντρικούς αμυντικούς να φέρει το παιχνίδι στην αντίπαλη περιοχή)

* Ανάπτυξη από τον άξονα αρχικά, με πρώτη επιλογή την εκμετάλλευση της δεξιάς υποομάδας (Κοδρέρο, Τσουμάγκας,Πετρόπουλος) με ταυτόχρονη συμμετοχή του επιτελικού μέσου ως υποστήριξη

* όταν τα πράγματα δυσκόλευαν από τη συγκέντρωση και τη σωστή αντιμετώπιση (ειδικά των δύο αμυντικών χαφ του Λεβαδειακού), η λύση ήταν μόνιμη: αλλαγή παιχνιδιού στην αδύναμη πλευρά με στόχο τον πλάγιο μπακ Τσουμάγκα ,και τη σέντρα του τελευταίου στην περιοχή.

Αυτή η τακτική όμως είχε ως αποτέλεσμα-πέρα από την εύκολη πρόβλεψη των αντίπαλων και τη μονοδιάστατη ανάπτυξη, και την ουσιαστική “αυτοεξουδετέρωση” του όπλου της, τον Πετρόπουλο που αναγκαζόταν να κινείται σε ‘’νερά’’ άγνωστα για αυτόν, στα άκρα της επίθεσης και εκτός του βεληνεκούς του.

Μόνο για ένα τέταρτο

Στο τελευταίο τέταρτο του πρώτου ημιχρόνου (και μόνο τότε…) κάτι άρχισε να αλλάζει για την ΑΕΚ όπως μάλιστα αποτυπώθηκε με την αλλαγή των ποσοστών κατοχής, 61% έναντι 31% έως εκείνη τη στιγμή εις βάρος της… Με ορθολογιστικό τρόπο, άρχισε να ισορροπεί στον αγωνιστικό χώρο και να φτάνει με αξιώσεις κοντά στο τέρμα των γηπεδούχων. Η κινητικότητα των μέσων με την άνοδο του επιτελικού μέσου Ανάκογλου, η επιλογή μικρών και σίγουρων μεταβιβάσεων. Αλλά κυρίως η χρήση του “1-2” σε μικρούς χώρους (κατ’εξοχήν τρόπος ανάπτυξης ποδοσφαίρου όταν αγωνίζεται η ομάδα σου σε σχηματισμό ρόμβου, όπως η αντίστοιχα οι κινήσεις overlap όταν ο σχηματισμός είναι σε ευθεία….) έδωσαν στην ΑΕΚ εύκολη και σωστή κυκλοφορία στην πρώτη ζώνη επίθεσης, με τάση πρόσβασης στην δεύτερη ζώνη,κάποια σουτ έξω από την περιοχή του Φούντα κυρίως. Ενώ κατάφερε να πιέζει ευκολότερα την αντίπαλη άμυνα λόγω της συγκέντρωσης και της σωστής διάταξης πολλών παικτών.

Μέχρι εκεί όμως: αυτό το τέταρτο,όπως και τα πρώτα 15λεπτα των δύο ημιχρόνων όπου ο Λεβαδειακός έστω και ανορθόδοξα έδειξε συμπεριφορά ομάδας που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο για να ζητήσει τη νίκη ήταν ότι καλύτερο είχαν να επιδείξουν οι δύο αντίπαλοι. Η επανεμφάνιση του ήλιου στην πόλη της Λειβαδιάς στα τελευταία λεπτά (που είχε χαθεί από την αρχή σχεδόν του πρώτου μέρους ) ήταν μία εικόνα που περιέγραφε τα συναισθήματα όσων έδωσαν το παρών – με την όποια ιδιότητα στον αγώνα : ανακούφισης από το “μαρτύριο” της δοκιμασίας, και της μετάθεσης της ημερομηνίας ανάκαμψης σε μελλοντικούς χρόνους. Ο φόβος για σήμερα πέρασε,ο φαύλος κύκλος μπορεί να συνεχιστεί από την επόμενη Κυριακή.

Περί…Λίνεν

Ο προπονητής της ΑΕΚ μπορεί από χθες να αισθάνεται (για ένα ακόμη λόγο) δικαιωμένος. Η έλλειψη του παίκτη κλειδί σε αυτή την φετινή ομάδα έστω ομάδα ,του Ρότζερ Γκερέιρο ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι χρήσιμος ο Ανάκογλου, σε κάποια άλλη θέση ίσως, αφού είναι φανερό από το χρόνο συμμετοχής του πως αποτελεί κεφάλαιο για την ΑΕΚ. Αποδεικνύει όμως για άλλη μια φορά πως ο προπονητής, ο επαγγελματίας του είδους δηλαδή που έχει επιλεχθεί ακριβώς για τη γνώση και την κατάρτιση του, γνωρίζει συνήθως πολύ καλύτερα από όλους μας τα “πότε, πως και γιατί” της ομάδας που εργάζεται. Όπως στους αντίστοιχους τομείς του επαγγέλματος του ο καθένας…