Λεβαδειακός–Ολυμπιακός 0-1: Πιο προβλέψιμος από ποτέ…

Σε μια από τις δύσκολες έδρες του πρωταθλήματος ο Ολυμπιακός ευτύχησε να εξασφαλίσει τους βαθμούς της νίκης κυρίως λόγω της υπέρμετρης θέλησης που διακατέχει τους ποδοσφαιριστές του για την κατάκτηση και του εφετινού εγχώριου τίτλου. Οι φιλοξενούμενοι αν και παρουσιάστηκαν για πολλοστή φορά μονοδιάστατοι όσον αφορά την επιθετική τους τακτική δεν εγκατέλειψαν τις προσπάθειες τους μέχρι και τη λήξη της αναμέτρησης πραγματοποιώντας ένα ακόμη βήμα προς την στέψη και χαροποιώντας παράλληλα τους πιστούς του φίλους που έδωσαν το παρών στο Δημοτικό στάδιο της Λιβαδειάς.

Λεβαδειακός: Εφαρμογή επιθετικής άμυνας και αντεπιθέσεις

Ο Γιώργος Παράσχος διατήρησε την προσφιλή του – και ομολογουμένως πιο διαδεδομένη στην εγχώρια λίγκα – διάταξη του 4-2-3-1 και σε αυτή την περίπτωση ενδυναμώνοντας παράλληλα ανασταλτικά τη δεξιά του πτέρυγα με την ταυτόχρονη παρουσία των Χοσέμι και Μουλόπουλου. Με τον τρόπο αυτό επιχείρησε να βραχυκυκλώσει την αριστερόστροφη ανάπτυξη των Πειραιωτών αυξάνοντας έτσι τις όποιες πιθανότητες της ομάδας του για την υπέρβαση.

Οι βασικοί άξονες του τακτικού σχεδιασμού των Βοιωτών:

Συμπαγής οργάνωση ομάδας για την καλύτερη διατήρηση του αμυντικού σχηματισμού και την βέλτιστη δυνατή συνολική ανασταλτική λειτουργία

Άμεσες μεταβιβάσεις για την ταχύτερη προώθηση του παιχνιδιού στην περιοχή του αντιπάλου και την διενέργεια αντεπιθέσεων κατά τη φάση της μετάβασης από άμυνα σε επίθεση

Εφαρμογή προσαρμοσμένης πίεσης στο χώρο του κέντρου που συνοδευόταν από την άνοδο των γραμμών στην επιθετική ζώνη με τους Βασιλείου και Ροζέριο να βρίσκονται στο ίδιο ύψος όταν και εφόσον υπήρχαν οι προϋποθέσεις για άμεση ανάκτηση της κατοχής μπάλας και τη διενέργεια επιθέσεων σε ανοργάνωτες άμυνες

Σχόλιο: Η παραπάνω προσέγγιση κρίνεται ορθή και θα μπορούσε αναμφισβήτητα να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα αν δεν προδίδονταν από τα επιπόλαια μαν του μαν των γηπεδούχων κατά την τελευταία φάση του παιχνιδιού.

Ολυμπιακός: Παιχνίδι από τα πλάγια με συνεχείς προωθήσεις overlap

Σε ένα ματς με αρκετά κοινά στοιχεία με αυτό στη Ν.Σμύρνη ο Πορτογάλος τεχνικός των ερυθρολεύκων δεν κατάφερε να επιδείξει τα απαιτούμενα αντανακλαστικά από τον πάγκο ριψοκινδυνεύοντας να χάσει βαθμό ή βαθμούς απέναντι σε ένα αξιόμαχο και καλοδουλεμένο τακτικά σύνολο. Αγωνιστικά ο Ζαρντίμ δεν επεφύλασσε εκπλήξεις παρατάσσοντας την ομάδα με τη συνήθη σύνθεση και σε αυτή την περίπτωση τοποθετώντας τους Μανιάτη και Γκρέκο στον χώρο του άξονα σε ρόλο box-to-box και επιτελικού μέσου αντίστοιχα. Όσον αφορά την επιθετική του γραμμή βασίστηκε στις εμπνεύσεις με αλλά και χωρίς αντίθετα πόδια των πολυδιαφημησμένων Αμπντούν και Μασάδο πλαισιώνοντας παράλληλα τον τελικό αποδέκτη και ομολογουμένως καθοριστικό φέτος στο Ελληνικό πρωτάθλημα Ράφικ Τζεμπούρ.

Σχετικά με την ανασταλτική του λειτουργία εμπιστεύτηκε τους Πάμπλο Κοντρέρας και Κώστα Μανωλά στη θέση των κεντρικών αμυντικών με τον δεύτερο να έχει και την ευθύνη της προώθησης του παιχνιδιού αφού από τα πόδια του περνούσε τις περισσότερες φορές η πρώτη πάσα. Αξίζει να σημειωθεί πως στη δημιουργία και εκμετάλλευση του πολύτιμου επιθετικού πλάτους συνέβαλλαν αποκλειστικά με τις προωθήσεις τους οι Χολέβας και Τοροσίδης ενώ στο χώρο της μεσαίας γραμμής βρισκόταν για ακόμη μια φορά ο Φρανσουά Μοντεστό επιχειρώντας ως καθαρό 6αρι σε μια θέση που ακόμη δεν έχουμε δει τον Ντρίσα Ντιακιτέ.

Οι βασικοί άξονες του αγωνιστικού πλάνου των Πειραιωτών:

Ανάπτυξη από τα πλάγια με έμφαση στις μονομαχίες 1v1 και εκατέρωθεν overlap

Άμεσες μεταβιβάσεις για όσο το δυνατόν ταχύτερη προώθηση του παιχνιδιού με σέντρες στην εστία του αντιπάλου

Εξαιρετική επιθετική τακτική στημένων φάσεων με την αναλογία των γκολ που έχουν σημειωθεί σε νεκρό χρόνο να σώζουν την παρτίδα για τον Λεονάρντο Ζαρντίμ

Συμπέρασμα

Η λήξη της αναμέτρησης για μια ακόμη φορά αφήνει γλυκόπικρη αίσθηση στους νικητές αφού οι ερυθρόλευκοι αδυνατούν εφέτος να ικανοποιήσουν τον κόσμο τους που ονειρεύεται ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας από την αγαπημένη τους ομάδα του και όχι ποδόσφαιρο σκοπιμότητας που διακατέχεται από στυγνή νοοτροπία βαθμοθηρίας και μόνο. Η επιλογή του Ζαρντίμ για τον πάγκο των πρωταθλητών μπορεί να ήταν η βέλτιστη δυνατή σύμφωνα με τα δεδομένα ενός μεταγραφικού σχεδιασμού που βασίστηκε αφενός σε περιορισμένο μπάτζετ και αφετέρου στην Ελληνοποίηση. Αν, όμως, η πολυπόθητη αναβάθμιση του αγωνιστικού πλάνου δεν επέλθει άμεσα η διοίκηση υποχρεούται να προχωρήσει σε επιλογές που αρμόζουν στο μεγαλείο του συλλόγου.