Liverpool: Make or break

Σχεδόν τέσσερις μήνες μετά, επιστρέφουμε στη Λίβερπουλ. Τέλη Σεπτεμβρίου ήταν όταν είχαμε ρίξει μια συνολική ματιά στους Κόκκινους και τότε είχαμε πει πολλά.

Είχαμε δει γιατί η καλοκαιρινή ενίσχυση άφησε τρύπες στη Λίβερπουλ, που δεν απέκτησε ποτέ τον παίκτη που της έλειπε στην επίθεση, ούτε ένα back-up στη θέση του αμυντικού χαφ. Είχαμε εξετάσει πως σε σχέση με την περσινή χρονιά θα πρέπει να γίνει πιο αποτελεσματική: να δημιουργεί περισσότερες καθαρές ευκαιρίες και έτσι να βρίσκει περισσότερα γκολ. Είχαμε εκφράσει την πεποίθηση πως με μια φυσιολογική πορεία, το υπάρχον έμψυχο δυναμικό δεν μπορεί να τερματίσει πάνω από την 6η θέση.

Γιατί θα έπρεπε να πάνε όλα τέλεια: “οι νέοι παίκτες να πιάσουν όλοι το ταβάνι τους, ο Ρότζερς να μην κάνει λάθη ποτέ, ο Σουάρες να επαναλάβει τα περσινά όργια με καλύτερη επιθετική ευστοχία, ο Στάριτζ να σκοράρει ακατάπαυστα, ο Κουτίνιο να βγάζει ασίστ σε κάθε ματς, τα πιτσιρίκια απ’τον πάγκο να βγάλουν μάτια, να μην υπάρχουν άλλοι σοβαροί τραυματισμοί.”

Λούις, Ντάνιελ και Τζόρνταν

Τέσσερις μήνες μετά, η Λίβερπουλ τα έχει πάει καλύτερα και μας εξέπληξε ευχάριστα. Δεν χρειάστηκαν όλα όσα συζητούσαμε, αλλά σίγουρα έγιναν αρκετά. Πρώτα έγινε αυτό που ζητούσαμε απ’τον Σουάρες: τα περσινά όργια, με καλύτερη επιθετική ευστοχία. Ομολογώ πως δεν πίστευα πως μπορεί να συμβεί και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό.

Ο Ουρουγουανός τα έχει διαλύσει όλα, δεν χρειάζεστε εμένα να σας το πω. Σε 16 αγώνες έχει 22 γκολ και 5 ασίστ, χωρίς να έχει εκτελέσει πέναλτι. Έχει παίξει χωρίς τον Στάριτζ, χωρίς τον Τζέραρντ, χωρίς τον Κουτίνιο, αλλά δεν επηρεάζεται από τίποτα. Η καλύτερη επιθετική ευστοχία που ζητούσαμε; Πέρσι έβρισκε τέρμα στο 54% των σουτ και δίχτυα στο 16.1%. Φέτος τα αντίστοιχα νούμερα είναι 63% και 28.2%, ενώ βελτιωμένη είναι και η δημιουργική ικανότητά του.

Ζητούσαμε απ’τον Στάριτζ να σκοράρει ακατάπαυστα και το έκανε, παρότι δεν αγγίζει τα νούμερα του Σουάρες. Όμως ο Στάριτζ δεν έκανε προετοιμασία λόγω τραυματισμού και παρόλα αυτά τράβηξε το κάρο στην αρχή, όταν ο Ουρουγουανός ήταν τιμωρημένος. Δέκα γκολ και τρεις ασίστ σε 13 εμφανίσεις έχει ο Στάριτζ, παρότι δεν έχει παίξει σχεδόν ποτέ με 100% αγωνιστική ετοιμότητα.

Τρίτος καθοριστικός παράγοντας, ο Τζόρνταν Χέντερσον. Έχει παίξει παντού: δεξιός wide midfielder σε 4-4-2, δεξιός wing bacκ σε 3-5-2, κεντρικός μέσος ή δεκάρι” σε 4-2-3-1, εσωτερικός μέσος σε 4-3-3. Όπου κι αν έπαιξε, πάλεψε όσο κανένας και προσέφερε. Την ενέργεια που έλειπε απ’το δίδυμο Λούκας-Τζέραρντ, την πίεση στην μπάλα ψηλά, τον παρτενέρ που χρειαζόταν όταν επέστρεψε ο Άλεν. Κι όταν έλειπε ο Τζέραρντ, ανέλαβε και παραπάνω αρμοδιότητες: πέντε ασίστ μετράει στο πρωτάθλημα, όλες στον Σουάρες, με τον οποίο αποκτά καλή σχέση στο χορτάρι.

Προβλήματα

Εννοείται πως δεν πήγαν βέβαια όλα καλά. Η εικόνα χωρίς μπάλα εξακολουθεί να μην ενθουσιάζει και παρά την πολύ θετική παρουσία του Σακό, δεν έχει βρεθεί αμυντική σταθερότητα. Το δίδυμο Λούκας-Τζέραρντ ήταν προβληματικό σε αρκετά ματς και εδώ θα έχει ενδιαφέρουν να δούμε αν ο Ρότζερς θα διατηρήσει τον αρχηγό στο ρόλο του regista, που τον είδαμε κόντρα στην Στόουκ.

Ο Τζόνσον περνάει παρατεταμένο ντεφορμάρισμα και δεν μπορεί να κάτσει στον πάγκο γιατί δεν υπάρχει άλλος, Σκρτελ και Άγκερ παραμένουν ασταθείς και αριστερά στην ουσία δεν υπάρχει βασικός: ο Ενρίκε τραυματίστηκε, ο Σισοκό το ίδιο, έπαιξε ο υπέρ-τίμιος Φλάναγκαν και χτύπησε κι αυτός. Αλμπέρτο και Άσπας δεν έχουν προσφέρει παρά ελάχιστα κι ο Μινιολέ είχε και καλές και κακές στιγμές.

“ Βάλτε κι εσείς”

Τα ζητούμενα εφεξής είναι προφανή, τα είπε και πρόσφατα ο Ρότζερς: περισσότερα γκολ από Κουτίνιο, Χέντερσον και Στέρλινγκ, για να βοηθηθεί το δίδυμο Σουάρες-Στάριτζ. Όλοι τους μπορούν να σκοράρουν περισσότερο, αλλά υπάρχουν και λόγοι που δεν το κάνουν.

Ο Χέντερσον τελειώνει 1-2 φάσεις σε κάθε ματς, αλλά συνήθως φτάνει σ’αυτές εξαντλημένος απ’το τρέξιμο, όχι χαλαρός για να τελειώσει σωστά και με άνεση. Ο Κουτίνιο έχει μπλοκάρει λίγο στα τελειώματα και έχει μια μικρή γκίνια: τα περισσότερα τα πετάει έξω κι αυτά που στέλνει μέσα κάπως καταφέρνουν και του τα αποκρούουν. Αν βελτιωθεί στο να βρίσκει τέρμα, σύντομα θα βρει και γκολ και θα ξεμπλοκάρει.

Ο Στέρλινγκ είναι μια απ’τις φετινές εκπλήξεις. Έγινε βασικός τον Δεκέμβριο κι απ’την αρχή φάνηκε πως είναι πιο ώριμος από πέρσι. Καλύτερο κράτημα της μπάλας, πιο σωστές επιλογές, πολύ καλύτερη κίνηση χωρίς αυτήν. Κάποιοι εξεπλάγησαν, αλλά δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την ηλικία. Στα 17 και στα 18 έπαιζε ο μικρός και τώρα είναι 19. Πολύ μικρός ακόμα, αλλά με τρία χρόνια δουλειάς και ωρίμανσης. Κάνει ήδη πολλά, παρότι θα μπορούσε να σκοράρει περισσότερο.

Τίτλος και βάθος

Ωραία όλα αυτά. Η Λίβερπουλ έχει βρεθεί λίγο πάνω απ’ο,τι την φανταζόμουν κι αυτό πιστώνεται στον Ρότζερς και στους παίκτες.

Στη μέχρι τώρα πορεία του πρωταθλήματος, έχουν αποδειχθεί δύο πράγματα απ’αυτά που λέγαμε πριν τέσσερις μήνες . Το πρώτο ήταν πως για να βγεις τέταρτος θα πρέπει κάποια στιγμή, έστω και με υπέρβαση του ρόστερ, να φτάσεις να διεκδικείς το πρωτάθλημα. Αυτό γράφαμε ως γενική αρχή και έχει αποδειχθεί στη μέχρι τώρα πορεία. Τέταρτη είναι η Λίβερπουλ και για να το πετύχει ήταν και πρώτη κάποια στιγμή.

Το δεύτερο, όμως, αφορά τις λύσεις που λείπουν και το βάθος που δεν υπάρχει. Την πρώτη θέση πχ η Λίβερπουλ την έχασε στα συνεχόμενα παιχνίδια στις γιορτές. Θριάμβευσε επί της Τότεναμ, προηγήθηκε εκτός έδρας κόντρα σε Σίτι και Τσέλσι, αλλά έχασε αμφότερα τα ματς με 2-1. Και στα δύο φάνηκαν αυτά που της λείπουν: με τη Σίτι οι αλλαγές των γηπεδούχων κόστιζαν 70 εκατομμύρια ευρώ και της Λίβερπουλ επτά. Με την Τσέλσι οι Κόκκινοι κλάταραν, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν ροτέισον και έπαιξαν με παίκτες πολύ κουρασμένους, την ώρα που οι Μπλε είχαν ξεκουράσει παίκτες και πετούσαν.

Η Λίβερπουλ θα μπορούσε να μείνει πρώτη αν είχε 2-3 παίκτες παραπάνω, αλλά δεν τους είχε.

Κρίσιμο

“Όλα πρέπει να πάνε πρίμα μέχρι τον Ιανουάριο και τότε να γίνουν πολύ ποιοτικές προσθήκες, που να προσφέρουν αμέσως.” Δεν πήγαν όλα πρίμα, αλλά ο Ιανουάριος ήρθε και φτάσαμε ήδη στα μέσα του. Ξέραμε από την αρχή της σεζόν πως χρειάζονται προσθήκες, το ξέρουμε και τώρα. Μόνο που τώρα η στιγμή είναι απολύτως κρίσιμη. Οι Κόκκινοι βρίσκονται μπροστά στο απόλυτο make or break.

Όσο απέχει η Λίβερπουλ απ’την κορυφή, άλλο τόσο απέχει απ’την 7η θέση, σ’ένα πρωτάθλημα που γίνεται σφαγή κάθε Σαββατοκύριακο. Η Τσέλσι ενισχύθηκε, η Άρσεναλ και η Γιουνάιτεντ είναι σχεδόν βέβαιο πως θα το κάνουν. Δεν νομίζω πως η ομάδα του Ρότζερς έχει την πολυτέλεια να πει “πάμε έτσι”. Μπορεί να έχει το αβαντάζ να μην παίζει στην Ευρώπη, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως της λείπουν πράγματα και δεν έχει βάθος.

Στόχος

Είναι τέταρτη γιατί κάποια στιγμή ήταν και πρώτη και το ίδιο θα πρέπει να επαναλάβει και μέχρι το Μάιο. Πιστεύω στην ατάκα του Σάνκλι, που έγραφα και στο τέλος του προηγούμενου κειμένου: “Σημάδεψε τον ουρανό και θα φτάσεις στο ταβάνι. Σημάδεψε το ταβάνι και θα μείνεις στο πάτωμα.” Η Λίβερπουλ όχι μόνο πρέπει να ενισχυθεί, αλλά θα πρέπει να το κάνει με γνώμονα το να διεκδικήσει το πρωτάθλημα.

Οι πιθανότητες δεν θα είναι υπέρ της, ακόμα και με μεταταγγραφές θα είναι αουτσάιντερ, αλλά αυτό πρέπει να κάνει. Για να εξαντλήσει τις πιθανότητες για το θαύμα, αλλά κυρίως για να έχει στο τέλος της σεζόν αυτό που ήθελε, την επιστροφή στο Champions League. Χρειάζεται παίκτη στην επίθεση, αμυντικό μέσο και αριστερό μπακ (ωραία θα ήταν να παίζει και δεξιά).

Έχουν γραφτεί πάρα πολλοί. Ο Μ’Βιλά, ο Φερνάντο Ρέγες, ο Σαλέχ, ο Μοντόγια, ο Τέγιο, ο Παστόρε, ο Σο και άπιαστα όνειρα όπως το ενδιαφέρον για τον Κόστα ή τον Ντράξλερ. Δεν γνωρίζω ούτε ποιες υποθέσεις έχουν βάση, ούτε ποιες θα προχωρήσουν. Ξέρω πως τέτοια εποχή πέρσι ο Στάριτζ είχε ήδη παίξει και σκοράρει με τη Λίβερπουλ και ο Κουτίνιο ήταν σχεδόν κλεισμένος και σίγουρος: και οι δυο τους άλλαξαν δραστικά τους Κόκκινους προς το καλύτερο.

Παραλίγο

Επαναλαμβάνω, θεωρώ πως δεν υπάρχει η πολυτέλεια του “πάμε έτσι”. Μπορεί να αποδώσει, μπορεί και όχι, όμως δεν βλέπω το λόγο του ρίσκου. Με τη μέχρι τώρα πορεία, θα είναι απολύτως καταστροφικό αν ο Μάιος βρει τη Λίβερπουλ εκτός τετράδας. Ναι, εκτός τετράδας είναι απ’το 2009 και μετά, όμως δεν έφτασε ποτέ και όσο κοντά βρίσκεται φέτος. Και το παραλίγο (θα) είναι σαφώς πιο οδυνηρό απ’το καθόλου.