Λουίς Γκαρσία, ο θρύλος του Μέρσεϊσαϊντ
Ο Λουίς Γκαρσία δεν είναι ένας απλός ποδοσφαιριστής. Είναι ένας θρύλος. Ένας ήρωας που ποτέ δεν θα ξεχαστεί, ένα όνομα που τραγουδήθηκε όσο λίγα και δεν θα σταματήσει ποτέ να είναι στο μυαλό και τα χείλη των οπαδών. Όχι όλου του κόσμου, όχι όλης της Ευρώπης.
Αφού πλέον είμαστε σίγουροι πως όσοι συνεχίζουν την ανάγνωση γνωρίζουν και τα βασικά, να και κάτι που δεν ξέρετε, γιατί δεν είστε Λίβερπουλ. Η ομάδα του Μπενίτες σήκωσε τότε το τρόπαιο πετυχαίνοντας 12 γκολ. Εννιά στις έξι νοκ-άουτ αναμετρήσεις και τρία στον τελικό. Το αξιοσημείωτο είναι πως μόνο ένα από αυτό ήρθε από τον σέντερ φορ, τον τσέχο Μίλαν Μπάρος. Αν το σκεφτείτε, δεν είναι λογικό. Δεν γίνεται η Μπάρτσα να το σήκωνε χωρίς γκολ από τον Ετο, η Γιουνάιτεντ χωρίς γκολ από Ρούνεϊ και Ρονάλντο, η Μίλαν χωρίς γκολ από Ιντζάκι και Σεφτσένκο, η Ίντερ χωρίς γκολ από τον Μιλίτο και πάει λέγοντας.
Παρόλα αυτά, η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό και τον κέρδισε. Χρειάστηκαν ηρωϊσμοί και ανεπανάληπτα πράγματα, πέρα από κάθε λογική, από σχεδόν κάθε παίκτη. Αν, όμως, πρέπει κανείς να ξεχωρίσει κάποιον από όλους αυτούς, τότε χωρίς καμία αμφιβολία αυτός είναι ο Λουίς Γκαρσία. Σ’ ένα γκρουπ με αρκετούς μέτριους ποδοσφαιριστές, που υπερέβαλλαν εαυτούς σε κάθε αναμέτρηση, ο Γκαρσία ήταν ο καταλυτικός παράγοντας, η κλάση που έκανε τη διαφορά.
Ακόμα και να μην έχει δει κανείς δευτερόλεπτο από εκείνη την πορεία, οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Στους έξι αγώνες που προηγήθηκαν του τελικού, ο Γκαρσία σκόραρε πέντε φορές. Πέντε γκολ σε αγώνες όπου έπαιξε στα δεξιά της επίθεσης. Εξαίρεση ήταν ο δεύτερος αγώνας με τη Γιουβέντους στο Ντέλε Άλπι και ο τελικός, όπου αγωνίστηκε πίσω από τον Μπάρος, χωρίς να σκοράρει σε καμία από τις δύο αναμετρήσεις. Στους 16 απέκλεισε μόνος του τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Άνοιξε το σκορ στο 3-1 στο Άνφιλντ και πέτυχε τα δύο πρώτα γκολ στη δεύτερη νίκη, πάλι με 3-1, στη Γερμανία.
Θύμα του στους 8 ήταν η Γιουβέντους. Ασίστ με το κεφάλι για το πρώτο γκολ του Χίπια κι εκπληκτικό δεύτερο γκολ απέναντι στον Μπουφόν. Ο Καναβάρο μείωσε σε 2-1, η Λίβερπουλ κράτησε το 0-0 στην Ιταλία και στον ημτελικό βρήκε την Τσέλσι. Αυτό το γκολ, που δεν μπήκε ποτέ, είναι δύσκολο να μην το γνωρίζετε.
Δεν ήταν μόνο αυτά τα αξέχαστα πέντε γκολ, όλα ως δεξί εξτρέμ. Ο Γκαρσία έκανε για δυόμιση χρόνια πράγματα και θαύματα στο Άνφιλντ, φορούσε το 10, ήταν σημείο αναφοράς για τη Λίβερπουλ, το αριστερό του πόδι μάγευε. Δεν έπαιξε φυσικά ποτέ στην κορυφή, αφού δεν είναι σέντερ φορ. Ξεκινούσε πάντα ως μεσοεπιθετικός, είτε στα άκρα είτε πίσω από τον φορ. Ήταν εκπληκτικός με την μπάλα στα πόδια, αλλά ταυτόχρονα είχε το προσόν να κινείται ασταμάτητα και χωρίς αυτήν, να πατάει συνέχεια περιοχή, να σκοράρει και με τα δυο πόδια, να δίνει ασίστ. Απλώς, μεγάλη κλάση.
Όλα αυτά έλαβαν τέλος τον Ιανουάριο του 2007. Η Λίβερπουλ υποδέχθηκε την Άρσεναλ για το Λιγκ Καπ. Ο αποκλεισμός κι η συντριβή με 3-6 δεν ήταν η πιο άσχημη είδηση της βραδιάς. Ο Γκαρσία έπαθε ρήξη πρόσθιου χιαστού. Το άσχημο δεν είναι πως αυτό ήταν το τελευταίο του ματς με την κόκκινη φανέλα, αλλά πώς ήταν κι η τελευταία εμφάνιση του “καλού”, του “παιχταρά” Γκαρσία. Όταν το καλοκαίρι η Λίβερπουλ αποκτούσε τον Τόρες, ο Μπενίτες έδωσε στην Ατλέτικο λεφτά και τον Λούις.
Παρ’ όλη τη χαρά για τον ερχομό του “Ελ Νίνιο”, δεν μ’ άρεσε καθόλου που έφευγε ο Γκαρσία. Η σκέψη που έκανα είναι πως ο Ράφα δεν θα τον άφηνε να φύγει, αν δεν είχε άποψη για το πόσο τον έχει επηρεάσει αυτός ο άσχημος τραυματισμός. Ο Μπενίτες είχε δίκιο, η σκέψη που έκανα ήταν σωστή. Ο εκπληκτικός Γκαρσία ήταν στην ουσία παρελθόν. Από τις 30 συμμετοχές που είχε στην πρώτη του σεζόν στην Μαδρίτη, οι 18 ήταν ως αλλαγή. Μόλις ένα γκολ και τέσσερις ασίστ. Την επόμενη χρονιά, το πράγμα χειροτέρευσε. Δεκαεννιά συμμετοχές στο πρωτάθλημα, μόνο πέντε αυτές στη βασική ενδεκάδα.
Σε συνολικά 27 παιχνίδια με τη φανέλα της Ατλέτικο στη σεζόν 2008-09, συμπλήρωσε μόνο δυο ενενηντάλεπτα. Μοιραία, ήρθε η μεταγγραφή στη Σαντατέρ, η “κάθοδος” στην καριέρα, στα 31 του. Το κακό είναι πως παρότι πήγε σε μικρότερο σύλλογο, οι συμμετοχές κι η προσφορά δεν άλλαξαν. Σε 18 συμμετοχές σε πρωτάθλημα και κύπελλο, ο Γκαρσία μπήκε 11 φορές ως αλλαγή, δεν σκόραρε ποτέ, ενώ συμπλήρωσε ενενηντάλεπτο μόλις τρεις φορές. Παρότι είχε υπογράψει για δυο χρόνια, η Σαντατέρ τον άφησε ελεύθερο κι η μοίρα τον έφερε στον Παναθηναϊκό.
Η σκέψη είναι προφανής. Αν ήταν ο “παλιός Γκαρσία”, θα έπρεπε να φτάσει τα 35 για να έρθει στην Ελλάδα κι αυτό δύσκολα. Είναι “πολύς” για το πρωτάθλημα μας. Ο δρόμος του, όμως, είναι κατηφορικός, τον έφερε να είναι χωρίς συμβόλαιο και να συνεχίσει με τον Παναθηναϊκό. Λίγο καλός να είναι, σε απλώς ανεκτή αγωνιστική κατάσταση, τότε είναι σαφής υποψήφιος για θέση βασικού και μετά ψάχνουμε ποιος από τους Λέτο, Νίνη και Γκοβού θα χάσει τη θέση του. Δεν είναι σέντερ φορ, όπερ σημαίνει πως (καλώς για μένα) ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να εμπιστευτεί τον Πετρόπουλο ως μπακ-απ του Σισέ, έχοντας πάντα και την εναλλακτική να πάει ο Γκοβού στην κορυφή, αν χρειαστεί.
Ο Γκαρσία θα είναι μια πολύτιμη λύση από τον πάγκο στις θέσεις πίσω από τον Σισέ και θα δούμε πόσες συμμετοχές θα πάρει ως βασικός και σε ποια κατάσταση θα βρεθεί.
ΥΓ1: Παρακαλώ τη δίοικηση του Παναθηναϊκού να κοιτάξει και την περίπτωση του Τζίμι του Τραορέ, που τώρα βρίσκεται στη Μονακό. Αν μετά τους Σισέ και Γκαρσία, αποκτήθει και τρίτος από τους ήρωες της Κωνσταντινούπολης, παίρνω διαρκείας, από τα ακριβά κιόλας.
YΓ2: Αγαπημένη “στιγμή” στο βίντεο με τα κατορθώματά του, στο 4.39. Ο διαιτητής δείχνει σέντρα και οι κάμερες τρέμουν, σαν να γίνεται σεισμός στο Άνφλιντ. Those were the days.
