Μαρινάκης όπως Κωστένογλου
Τα πράγματα ξέφυγαν. Κόκκαλης, Μαρινάκης, Αγγελόπουλοι, Τζίγκερ, Πατέρας, Παύλος, Θανάσης, Δημήτρης και Βγενόπουλος. Αυτοί είναι, με αυτούς ασχολούμαστε. Δεν υπάρχει ποδόσφαιρο, υπάρχει πολιτική.
Δεν έχουμε αγώνες, έχουμε Δ.Σ. Δεν έχουμε ποδοσφαιριστές, έχουμε παράγοντες. Δεν έχουμε Σούπερλιγκ, έχουμε Delloite. Δεν έχουμε δηλώσεις, έχουμε ανακοινώσεις. Δεν έχουμε 4-3-3 και 4-2-3-1, έχουμε ανοίγματα, αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, 60 εκ. ευρώ, 90 εκ. ευρώ. 170 εκ. ευρώ.
Και μέσα σε όλα αυτά, έχουμε καινούργιο αστέρα. Enter, Μαρινάκης, Βαγγέλης Μαρινάκης. Ούτε ο Ντέσμοντ στο ξεκίνημα του 2ου κύκλου του Lost δεν είχε κάνει τέτοια είσοδο, τέτοια εμφάνιση στην πρώτη γραμμή. Μιλάμε για νέο Μελισσανίδη. Κι ο “τίγρης”, πουλάει εδώ και χρόνια τιγριλίκι, μένοντας στην απ’έξω, γιατί πατάει κάπου. Έχει ένα παρελθόν και πάνω σε αυτό κάνει τη λεζάντα του. Ο Μαρινάκης μπήκε με φόρα, χωρίς να πατάει πουθενά, παρά μόνο στο “δεν βάζω άλλα” του Σωκράτη.
Και τί είπε; Μια ολυμπιακοφροσύνη σε Κωστένογλου, πού’χε πει πως “η ΑΕΚ είναι ιδέα και αι ιδέαι δεν αποθνήσκουν”. Τέτοια γραφικά είπε κι ο Μαρινάκης. Είναι ιδέα, είναι θρύλος, είναι στο μυαλό κάτι μαγικό, και όσα λεφτά βάζεις τα ξεχνάς, γιατί είναι προσφορά στην ιδέα που είναι ο Ολυμπιακός. Φαίνεται πως είναι παράδοση. Όπως πριν από δυο χρόνια ο Βγενόπουλος μίλαγε για εκατομμύρια πράσινες καρδιές, για ρουλαλάδες κι άλλα τέτοια συγκινητικά.
Έτσι κι ο Μαρινάκης μπήκε στο χορό λέγοντας παραμύθια για μικρά παιδιά. Κορυφαίο, δε, ήταν το τελευταίο κρούσμα, με το δώρο. “Μέσα στα πλαίσια της δέσμευσής μου να βοηθήσω όσο μπορώ τον Ολυμπιακό μας, με προσωπικό κόστος αναλαμβάνω να πληρώσω το συμβόλαιο του νέου προπονητή μέχρι το ποσό των 2 εκατ. Ευρώ, αρκεί να εξαντληθεί κάθε προσπάθεια για να είναι αυτός ο κος Βαλβέρδε. Εάν αυτό δεν είναι τελικά εφικτό η προσφορά μου ισχύει για την απόκτηση όποιου άλλου προπονητή με διεθνή αναγνώριση και επιτυχίες στο ενεργητικό του. Διευκρινίζω ότι η δέσμευση αυτή είναι ανεξάρτητη της όποιας συζήτησης γίνει ή δεν γίνει για την απόκτηση των μετοχών του Ολυμπιακού, και είναι δωρεά μου προς την ΠΑΕ Ολυμπιακός”.
Ναι, ξέρω. Θα έπρεπε να παρακάμψω όλα αυτά και να μπω στην ουσία της υπόθεσης. Στα δεδομένα, στο αν θα κάτσουν στο ίδιο τραπέζι και τι θα έχει να πει ο καθένας. Ποια είναι τα χαρτιά του Κόκκαλη, ποια του Μαρινάκη, ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος των Αγγελόπουλων, τι λέει το ρεπορτάζ, κτλ. Γιατί; Επειδή το θέμα είναι σοβαρό και το πρόβλημα στον Ολυμπιακό μεγάλο; Όταν ο νέος πρωταγωνιστής, αυτός που από την ημέρα που έγινε το ΔΣ πήρε πάνω τα φώτα της δημοσιότητας, ανοίγει το στόμα του και κάνει πλάκα λέγοντας αστεία πράγματα, γιατί να ασχοληθώ εγώ σοβαρά μαζί του;
Προφανώς κι υπάρχει το σοβαρό μέρος της υπόθεσης και σιγά-σιγά τα πράγματα θα οδηγηθούν εκεί. Αλλά, ο Μαρινάκης που άρχισε να μιλάει σε καθημερινή βάση δεν έχει πει ούτε ένα πράγμα άξιο σχολιασμού. Υλικό για επιθεώρηση έχει δώσει, αφορμές να κάνουμε πλάκα. Δεν υπάρχει κάποια πρόταση, κάποια φιλοσοφία, κανένα σχέδιο, καμία άποψη. Μόνο ένα “πλήρωσε και φύγε” συνοδευόμενο από ιστορίες για αγρίους με θέμα ιδέες και θρύλους κι ένα απόλυτα γραφικό “κάνω δώρο έναν μεγάλο προπονητή”.
Όταν κι εφόσον μιλήσει σοβαρά, τότε με το καλό οφείλει κανείς να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του. Μέχρι τότε, ας κάνουμε κι εμείς πλάκα, όπως κι αυτός. Του προτείνω κι άλλα δώρα, εκτός από ένα συμβόλαιο 2 εκ. για προπονητή. Μπορεί να δώσει έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα στα δώρα αυτά, να μην είναι απρόσωπα και ψυχρά. Να πάει πχ διακοπές στη Βραζιλία και να είναι 24 ώρες το 24ωρο κοντά σε Ντιόγο και Ντούντου. Να είναι άγρυπνος, μην τυχόν κι ο πρώτος γυρίσει 10 κιλά βαρύτερος, και να προσέχει μήπως ο Ντούντου, αντί να προσέχει τα πέλματά του, αρχίσει να κάνει τον αναστενάρη.
Μπορεί να αναλάβει την προσωπική παραγωγή CD για τον Λούα Λούα, ώστε ο αφρικανός να είναι χαρούμενος. Μπορεί να αναλάβει να αγοράσει όλα τα κλαμπ της παραλιακής κι όλα τα μπουζουξίδικα, για να μην μπορεί να ξενυχτάει ο Ραούλ Μπράβο κι όποιος άλλος “επαγγελματίας” έρθει στο λιμάνι. Τέλος, μιας κι ο Ολυμπιακός είναι ο κόσμος του, νομίζω πως ο Μαρινάκης μπορεί να πάρει το μικρόφωνο και να είναι αυτός που, με πλάτη στο γήπεδο, δίνει τον τόνο στην “Θύρα 7” και φωνάζει το αγαπημένο “ουουου”.
ΥΓ1: Στην εκπομπή ζήτησα από τους ακροατές να προτείνουν κι άλλα δώρα στον Μαρινάκη. Πήρα τις εξής προτάσεις: Να κάνει δώρο στον Ραούλ Μπράβο δύο νέα παπούτσια, γιατί τα έχει λιώσει με τον Βέρτη στην πίστα. Να φέρει ειδική κομμώτρια για τον Μήτρογλου και τα κάνει δώρο δυο κουμπούρια ρετρό του 1821. Να κάνει χορηγία τους κορνέδες για ένα χρόνο. Τέλος, ένα καινούργιο αντιηλιακό στον Ραούλ Μπράβο και μια νέα καφετιέρα στον Ντάτολο, αν μείνει.
ΥΓ2: Για όσους με έχουν τιμήσει με το να θέλουν να συζητήσουν μαζί μου για το Lost, να μάθουν τις απόψεις μου ή μου ζητάνε 3η ραδιοφωνική εκπομπή, ανέβασα ένα κείμενο εδώ. Και πάλι σας ευχαριστώ.
