Με την αύρα του Μουντιάλ

Γιατί και οι τρεις, απ’ τη Νότια Αφρική γύρισαν σε ευφορία. Οι Ισπανοί, προφανώς. Έκαναν το νταμπλ, EURO+Μουντιάλ. Αλλά κι οι Ολλανδοί, που έφτασαν τελικό πέραν πάσης βλέψεως. Και οι Γερμανοί, που ένιωσαν καλά με το ποδόσφαιρο που παρουσίασαν.

Απ’ τον Ιούλιο ως το φθινόπωρο, η διαφορά είναι ότι φυσικά τώρα δεν παίζουν “στα κόκκινα”. Νορμάλ. Ούτε γίνεται, άλλο τα τελικά του Μουντιάλ άλλο τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ούτε χρειάζεται. Αρκεί ο άνεμος, η θετική ενέργεια, το βίωμα ότι η κάθε εμφάνισή τους επέχει θέση event. Τους πηγαίνουν, η εμπειρία και η αυτοπεποίθηση. Η εμπειρία, να διαχειριστούν την “τρέχουσα” φόρμα τους. Και η αυτοπεποίθηση, που κάνει να βλέπουν μπροστά τους, όχι αντίπαλους, κουνούπια!

Αντιμετωπίζουν ομάδες υποτίθεται ξεκούραστες, απούσες του Παγκόσμιου Κυπέλλου, η Γερμανία την Τουρκία, η Ολλανδία τη Σουηδία, η Ισπανία τη Σκωτία και περνάνε… από πάνω τους. Τρένα, το σημειώσαμε ήδη. Οι Γερμανοί, τις προάλλες στο Βερολίνο, συνυπολόγισαν τον κίνδυνο ότι αυτοί θα ‘ναι Μπάγερν κι η Τουρκία Μάιντς. Το διαχειρίστηκαν. Χαμήλωσαν τον ρυθμό, όσο δεν πάει άλλο. Συμπαρέσυραν, σ’ αυτό, τους Τούρκους που ούτε στιγμή δεν κατάφεραν να κάνουν ό,τι τους συνέφερε. Ν’ ανεβάσουν, δηλαδή, τους τόνους. Και, στο τέλος, τους (κατά)νίκησαν.

Και τα άλλα μεγάλα αγόρια, το ίδιο συνεχίζουν από κει που το άφησαν στη Νότια Αφρική. Μεταφέρουν σ’ αυτά τα παιγνίδια, επίσης ό,τι είχαν στο Μουντιάλ. Η Ιταλία, την ένδειά της. Τους παίκτες που “δεν κάνει” να παίζουν, σε ομάδα με τέτοια γαλόνια. Η Αγγλία, τις πάσης φύσεως ψυχώσεις της. Ποιος θα ‘ναι αρχηγός, ποιος ο τερματοφύλακας, τα… γκομενικά, όλα. Η Γαλλία, τις πληγές της. Ο,τι άνοιξε, κι έσταξε πύον, τις τελευταίες ημέρες του Ντομενέκ. Η Πορτογαλία, τα εσωτερικά της. Ο Κεϊρόζ που τιμωρήθηκε απ’ την ίδια την ομοσπονδία του για τα καμώματά του στο Μουντιάλ και μετά (η ιστορία του Άντιτς στη Σερβία) απολύθηκε, ο Μουρίνιο που δεν τον άφησε η Ρεάλ γι’ αυτά τα δύο παιγνίδια, η ηρεμία άργησε πολύ. Ώσπου να εγκατασταθεί κανονικός προπονητής, πρόλαβαν κι επωφελήθηκαν ο Άγγελος Αναστασιάδης κι ο Έγκιλ Όλσεν. Πέντε χαμένοι βαθμοί, στους έξι. Μετά, με προπονητή, έξι βαθμοί στους έξι.

Πίσω απ’ τα μεγάλα αγόρια, ένας ωκεανός αστάθειας κι αφερεγγυότητας. Η “μουντιαλική” Σλοβακία νίκησε μες στη Μόσχα αλλά ηττήθηκε… επιεικώς 3-1, θα μπορούσε και 6-1 άνετα, στο Γερεβάν. Οι Αρμένιοι, απ’ όσα πρόλαβα να κοιτάξω, μπορούν να εντυπωσιάσουν τον θεατή με την ταχύτητα και τη συνδυαστικότητα του επιθετικού παιγνιδιού τους. Κάτι προσπαθούν να μας πουν. Όπως και άλλες ομάδες. Οι Λιθουανοί, με κόουτς τον ταπεινό (στρατιώτη του Σουμ στο νταμπλ του Παναθηναϊκού) Ζουτάουτας, έκαναν μια εξαιρετική νίκη στην Τσεχία και μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση στην Ισπανία. Οι Βορειοϊρλανδοί νίκησαν στην έδρα της “μουντιαλικής” Σλοβενίας κι έφεραν ένα έξοχο 0-0 με την Ιταλία. Αλλά πέταξαν δύο πόντους, μάλλον έσωσαν ένα, στα Φερόε! Οι Λευκορώσοι νίκησαν μες στο “Σταντ ντε Φρανς”, αλλά όχι και μέσα στο Λουξεμβούργο.

Επιτρέψτε μου να ξεχωρίζω και τον φίλο μας τον Κετσμπάια. Βρήκε το κουμπί που δεν βρήκε ποτέ, εκεί, ο προκάτοχός του Έκτορ Κούπερ. Η Γεωργία, καθοδηγούμενη σε ήδη επτά ματς απ’ τον καλό Τεμούρι, είναι αήττητη. Την Κροατία, Μάρτιο και Ιούνιο, έχει όλα τα φόντα να τη μπουρδουκλώσει άσχημα. Γιατί θα ‘ναι ματς, αυτά της Γεωργίας, εναντίον ανώτερου. Όπως Καραϊσκάκη, 1-1. ‘Η όπως στην Τιφλίδα με το Ισραήλ, 0-0. Είναι οι ομάδες που εναντίον κατώτερου, δυσκολεύονται περισσότερο απ’ όσο εναντίον ανώτερου. Τη Μάλτα, η Γεωργία τη νίκησε στο 90+1′. Ο Κετσμπάια το ‘χει αυτό, το είδαμε και στην Ανόρθωση εναντίον Ολυμπιακού, Ίντερ, Παναθηναϊκού. Την ικανότητα να σαμποτάρει. Πιστεύαμε πως, διαχρονικά, το είχε και ο Χίντινκ. Με την PSV, με τη Νότια Κορέα, με την Αυστραλία. Πάντοτε, σκληρό καρύδι. Σήμερα, στην Τουρκία, το καρύδι φαίνεται πως έχει μαλακώσει δραματικά. Ποτέ ομάδα “του” δεν ήταν τόσο εύκολη, στα δόντια του ανώτερου. Εάν ήμουν Τούρκος και πλήρωνα, θα μ’ είχαν κιόλας ζώσει τα φίδια ότι τζάμπα θα πάρει ο Ολλανδός τις αμέτρητες λίρες.

Last but not least. Η new-entry ομάδα που “χαλάει τον κόσμο”. Μαυροβούνιο. Τρία 1-0, μέσα-έξω. Και ένα 0-0, στο “Ουέμπλεϊ”, δίχως Βούτσινιτς. Και στα τέσσερα, δίχως εκείνο το καϊνάρι της Φιορεντίνα, τον Γιόβετιτς. Κι όμως, 10/12 πόντοι. Η Αγγλία ερχόταν από, σερί, 11 νίκες εντός έδρας. Κι από τότε που άνοιξε το καινούργιο “Ουέμπλεϊ”, πρώτη φορά ήταν, την Τρίτη, που δεν σκόραρε. Μία ομάδα, το Μαυροβούνιο, με εμφανή ταυτότητα. Και με εμφανή… προπονητή, τον (μπαμπά του) Κράνιτσαρ. Με αφανείς σταρ, σαν τον Ζβέροτιτς που κλείδωσε τον Ρούνι. Κυρίως, μια ομάδα δίχως τις ασθένειες των πρωτοξάδελφων Σέρβων. Με πρόεδρο στην ομοσπονδία, γιατί όλα εξηγούνται, τον Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς! Όταν θα ερχόταν στην Αθήνα για τον τελικό Τσάμπιονς Λιγκ του 2007, του είχα πάρει μια συνέντευξη. Στην “Ελευθεροτυπία”. Ήταν η εποχή που δεν είχαν, καν, προλάβει να ενσωματωθούν στη FIFA, ήταν ομοσπονδία-μέλος μόνο στην UEFA. Όλη του η έγνοια ήταν να γίνουν τα πράγματα βήμα-βήμα. Κι ύστερα, μου είπε επί λέξει, “όλα θα έρθουν, το καθετί στη στιγμή του”. Όταν μπήκαν στη FIFA, τοποθετήθηκαν, όπως και στην UEFA άλλωστε, στην ουρά του ranking. Τρία χρόνια μετά, το Μαυροβούνιο έφτασε κιόλας στο νούμερο -40 της παγκόσμιας κατάταξης.