Μία ωραία ατμόσφαιρα

Το ξεκαθαρίζω από την πρώτη στιγμή ότι είμαι από εκείνους που στέκονται μέχρι δογματισμού απέναντι στην κάθε είδους εμπλοκή του κράτους και των πολιτικών στον επαγγελματικό αθλητισμό. Αλωστε οι πολιτικοί, πλην των αρμοδίων για τον αθλητισμό, έχουν περισσότερο σοβαρά πράγματα να κάνουν από το να ασχολούνται με την εξεύρεση χορηγών για τις ομάδες και την παραμονή τους στην κατηγορία. Και επειδή στις θεσμικές τους αρμοδιότητες δεν τα πολυκαταφέρνουν δεν χρειάζεται να βάζουν μεγαλύτερες σκοτούρες στο κεφάλι τους και να χάνουν το δάσος κυνηγώντας το δέντρο. Πολύ δε περισσότερο από τη στιγμή που οι περισσότεροι αφ’ ενός όπως λέει και ο Γιώργος Μύρτσος, «όταν βρίσκουν μπάλα την πάνε στο αστυνομικό τμήμα», και αφ’ εταίρου μπαίνουν στο παιχνίδι μόνον για ψηφοθηρικούς λόγους κι αυτό είναι περισσότερο επιλήψιμο.

Την δεκαετία του ’70 ήταν ο Αχιλλέας Καραμανλής που ως αρμόδιος υπουργός Αθλητισμού έβαζε πλάτη ώστε ο Πανσερραϊκός που ανήκει στην εκλογική του περιφέρεια να παραμένει στην Α’ Εθνική με την εφεύρεση της αύξησης των ομάδων, με διάφορες αλχημείες. Και αφού έγινε η αρχή στην συνέχεια, μέχρι ο ΚΑΠ να κλείσει τέτοιου είδους «κερκόπορτες», έγιναν ή επιχειρήθηκαν να γίνουν, πράγματα και θάματα στο ποδόσφαιρο.

Ο ευρύτερος χώρος του εγχώριου αθλητισμού είναι ένας χώρος αμφιβόλου ηθικής και αυτό το γνωρίζει η αθλητική κοινωνία. Τούτο βεβαίως δεν είναι άσχετο με την ελληνική κοινωνία και τις παθογένειες της καθώς το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι της καθημερινότητας.

Το ζήτημα λοιπόν που μπαίνει είναι εάν και πότε, ο επαγγελματικός αθλητισμός, θα μπορέσει να εξαγνιστεί και να αποκτήσει μία μίνιμουμ αξιοπιστία.

Εχω την άποψη ότι από τους εμπλεκόμενους λίγοι έχουν αληθινά αυτή την επιθυμία. Είναι οι ίδιοι που κάνουν τους ανήξερους όταν η ομάδα τους σπρώχνεται από το σύστημα και όταν τους «σφυρίζουν» κανένα σίγουρο (;) για το Στοίχημα , ενώ σκούζουν όταν νιώσουν αδικημένοι . Αρα στην ουσία θέλουν η εξυγίανση να γίνει στο δόγμα «τα δικά σου δικά μου και δικά μου δικά μου». Τέτοιες λογικές πιστεύω δύσκολα μπορεί κάποιος να συναντήσει σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου πλην της Ελλάδας.

Τα πράγματα είναι απλά και ο νόμος είναι ένας: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και πότε πότε ο Δαυίδ νικάει τον Γολιάθ.

Ο Ολυμπιακός οργάνωσε στο πρόσφατο παρελθόν ένα σύστημα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και κατάφερε να κυριαρχήσει. Ο Παναθηναϊκός ακόμη και αν το είχε πρότυπο δεν μπόρεσε να το μιμηθεί. Είναι γνωστή η απάντηση του Τζίγγερ στον Πατέρα, όπως την δημοσιοποίησε ο δεύτερος, σε ερώτηση του ποιόν θα προτείνουμε για μέλος της ΚΕΔ; «Δεν έχουμε κανέναν». Τις μεθόδους του Ολυμπιακού δεν τις ζήλεψε μόνον ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ, ή ο Αρης ανεξαρτήτως που δεν το ομολογούν. Γιατί σε περίπτωση που κάποιος δηλώσει ότι του αρέσει κάτι στη συνέχεια δεν μπορεί να ταχθεί εναντίον του. Απλώς σ’ αυτά τα πράγματα ο καθένας παίρνει αυτό για το οποίο πάλεψε ή που νομοτελειακά (στη λογική που επικρατεί στην Ελλάδα) δικαιούται.

Σαφώς και ο ΠΑΟΚ απέναντι στα Γιάννενα ή τον Πανθρακικό θα πάρει τρία τέσσερα σφυρίγματα παραπάνω χωρίς να χρειαστεί να στήσει «παράγκα». Σφυρίγματα τα οποία όμως δύσκολα θα τα πάρει παίζοντας με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό. Η νομοτέλεια που λέγαμε. Οπότε ποιός μπορεί να είναι αυτός που θα βάλει πλάτη ώστε να εξυγιανθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο; Στην πραγματικότητα κανείς. Είτε γιατί το θεωρούν μάταιο κόπο είτε γιατί φοβούνται ότι σε ένα περιβάλλον υγείας μπορεί να χάσουν εντελώς τον προσανατολισμό τους.

Και για όσους έχουν αντίθετη άποψη η πρόσφατη δημόσια δήλωση του αναπληρωτή προέδρου της ΕΠΟ Βασίλη Χατζηαποστόλου στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης, η οποία περιείχε μεγάλη δόση αυτοκριτικής «κάναμε λάθος που δεν στείλαμε τους φακέλους με τα ύποπτα ματς στην Αθλητική Δικαιοσύνη γιατί η ποινική Δικαιοσύνη δεν μπορεί να τιμωρήσει ομάδες, παρά μόνο φυσικά πρόσωπα” λέει πολλά.

Θα έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε γι’ αυτό το θέμα τις επόμενες ημέρες.