Μια βραδιά με τη Λεβερκούζεν

Οτι ο Κούπερ το ήξερε, αυτό δεν έφτανε. Ηθελε κι ένα “επικοινωνιακό” πειστήριο. Να λειτουργήσει στον κόσμο, έξω. Αλλ’ όχι λιγότερο και στους ίδιους τους παίκτες του, μέσα. Για την περίπτωση που η πίστη τους στο πλάνο, στον τρόπο, κλονίστηκε. Προ ΑΕΚ, και τα πέντε παιγνίδια τους στο ελληνικό πρωτάθλημα είχαν λήξει 1-0. Υπέρ ή κατά. Με της Ατλέτικο, έξι. Υστερα ήρθαν τα τέσσερα γκολ, μαζεμένα. Ετσι, μαζεμένα, έρχονται συνήθως αυτά τα πράγματα.

Στο 0-0 της Πέμπτης, με τη Μπάγερ Λεβερκούζεν, ο Αρης βρήκε το πειστήριο. Κι ανέκτησε την πίστη στο καλούπι. Ο Κούπερ “θυσίασε” ούτε λίγο ούτε πολύ εννέα παίκτες, εννέα στους έντεκα, στην ανάγκη της σκληρής ανασταλτικής λειτουργίας. Μια θυσία, έως αφόρητη. Αλλά το βρήκε.

Τώρα ετούτο το πειστήριο, ένα πειστήριο “ταυτότητας της ομάδας”, έχουν να το υπερασπιστούν στον Πειραιά. Η προηγούμενη φορά που κατέβηκαν στην Αθήνα ήταν στη Νέα Σμύρνη. Αμέσως μετά το 1-0 επί της Ατλέτικο. Η ομάδα έκανε, ακόμη, βόλτες στον ουρανό. Επάνω στο γκολ του Χαβίτο. Στο γήπεδο, ουδέποτε προσγειώθηκε. Τώρα, δεν περιφέρονται στον ουρανό. Απλώς, επέστρεψαν στα σύγκαλά τους. Στα λογικά.

Πάντοτε είναι “της μιας βραδυάς” τα 4-0 ή τα 0-4, όταν οι αντίπαλοι κινούνται στο πάνω-κάτω ίδιο ύψος. Κάποτε, όχι πολύ παλιά, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός έπαιξαν στο Καραϊσκάκη Κυριακή πρωτάθλημα, Τετάρτη κύπελλο. Την Κυριακή ήρθαν 1-1, κι ήταν λόγος να κάνουν τον σταυρό τους στον Ολυμπιακό. Οτι τη γλίτωσαν με το 1-1. Την Τετάρτη, ο Ολυμπιακός νίκησε 4-0. Κατ’ ουσίαν πρόκειται, μία τεσσάρα, για άθροιση λεπτομερειών. Στιγμών.

Νομίζω πως ήταν την ίδια εκείνη χρονιά που ο Παναθηναϊκός κάποια φορά είχε ρίξει μια δική του τεσσάρα, επί της ΑΕΚ, η οποία ΑΕΚ βρήκε την ημέρα της κι επίσης έριξε τη δική της τεσσάρα… στον Ολυμπιακό. Κύκλος.

Οτι, άλλωστε, το 0-4 στο Αρης-ΑΕΚ ήταν ατύχημα, η επιβεβαίωση είχε έλθει προτού καν κλωτσήσουν, ο Ρούις κι ο Κόκε, την πρώτη μπάλα στο “Κλεάνθης Βικελίδης”. Από τις Βρυξέλλες! Η ΑΕΚ στις Βρυξέλλες ήταν ο Αρης στη Νέα Σμύρνη. “Δεν πήγε”, σ’ ένα ματς που ήταν η πρόκρισή της. Επαιρνε αποτέλεσμα, την κλείδωνε. Πήρε μια λίαν επιεική τριάρα. Κακό για την ΑΕΚ. Κακό και για τον… Παναθηναϊκό, όμως.

Το καλύτερο για τον Παναθηναϊκό, έτσι όπως είναι τώρα στριμωγμένος αλλά και συμπτυγμένος γύρω απ’ την επίγνωση των αδυναμιών του, θα ‘ταν να συναντούσε μια τρα-λα-λα ΑΕΚ που, μετά τον Αρη, θα είχε βάλει στον οργανισμό της και τον ενθουσιασμό μιας κρουαζιέρας στο Βέλγιο. Ενα τραπέζι στρωμένο, για τη μεγαλοπρεπή… κηδεία. Ως γνωστόν, οι καλύτερες κηδείες γίνονται εκεί που μαζεύεται ο πολύς κόσμος.

Το πλάνο είναι καταφύγιο. Θα βραχείς, όσο βραχείς, στην ξαφνική μπόρα. Και θα τρέξεις ενστικτωδώς, σ’ αυτό. Μια ομπρέλα. Το έπαθε κι ο ΠΑΟΚ πέρυσι κάποια στιγμή, με την απρόοπτη τεσσάρα στα Γιάννενα. Η άμεση προστασία του, μετά, ήταν η προσφυγή στην ταυτότητά του. Σε δέκα μέρες ξαναπήγε στα Γιάννενα. Κι έκανε το νορμάλ. Νίκησε.

Σύμφωνοι, κάποια στιγμή (ιδίως εάν είσαι ο φίλαθλος που πληρώνει) “γανιάζεις” με το έλλειμμα, με τα μηδέν-έως-ένα-γκολ ματς, είναι φυσικό να θέλεις την υψηλότερη επιθετική δυνατότητα. Δεν διατίθεται, στο μαγαζί. Επιπλέον η διαχείριση του Κούπερ την Πέμπτη αφήνει, κυρίως ως προς το τελευταίο δεκαπεντάλεπτο, ορισμένα ερωτηματικά. Ποιό ήταν π.χ. το όφελος, να ‘χει στο γρασίδι ένα σέντερ-φορ που καταφανώς “έσφιξε” και, από ένα σημείο κι έπειτα, δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει, πολύ περισσότερο να υποστηρίξει, το παραμικρό;

Του ‘δίναν τη μπάλα, του Ρούις, κι εκείνος “έδινε” επιθέσεις (με το να τη χάνει εύκολα, βγάζοντάς την έξω ή πασάροντας λάθος) στους Γερμανούς. Δηλαδή, ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση στους ήδη επιβαρυμένους συμπαίκτες του. Δεν είχε, ο κόουτς, άλλον στον πάγκο; Δεν είχε, όντως. Ας έπαιζε με σέντερ-φορ τότε, ελεύθερο να βοσκάει μπροστά, τον Τσεσνάουσκις! Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει ένας φρέσκος και γρήγορος παίκτης με αξιοπρεπή τεχνική, ας είναι εξτρέμ, παίρνοντας μία μπάλα κοντά σε όσο να ‘ναι κουρασμένους σέντερ-μπακ. Μια στιγμή είναι. Κι εσύ, ακριβώς αυτό ψάχνεις. Τη στιγμή.

Η προστατευτική αγάπη του κόσμου του Αρη, ένα αληθινό υπόδειγμα, αυτά τα προσπερνά. Και, βεβαίως, πολύ καλά κάνει. Εκτιμά αυτό που υπάρχει. Κι ακριβώς επειδή αισθάνονται σίγουροι ότι πράγματι υπάρχει, το προστατεύουν “άνευ όρων”.

Και ο ΠΑΟΚ το είχε. Για να μη τους αδικήσουμε, κι εκείνοι “στο τέλος” το εκτίμησαν. Ακόμη πιο πολύ, έχουν λόγο να το εκτιμούν τώρα που το έχασαν. Τώρα, θα φάνε κάποια στιγμή ένα γκολ και ξέρουν ότι… ηττήθηκαν. Μα απ’ τον Πόι, μα απ’ τον Χαβίτο, μα απ’ τον Βύντρα, μα απ’ τον Ρούμπεν, κάπως θα το φάνε, κάποτε θα το φάνε, και εκεί “λήγει” το ματς. Ο ΠΑΟΚ δεν μετρά τέσσερις συνεχόμενες ήττες. Μετρά τέσσερις συνεχόμενες ήττες, με 1-0. Αυτό δεν είναι ατύχημα. Αυτό είναι σύμπτωμα.