Μικρές αποδράσεις

Η φράση “μικρές αποδράσεις” είναι από τις αγαπημένες γκομενικές. Συνήθως σύντομη εκδρομή στην Ελλάδα ή ακόμα καλύτερα στο εξωτερικό, όπου το ζεύγος μένει σε καλό ξενοδοχείο, τρώει σε γκουρμέ εστιατόρια και Εκείνος ικανοποιεί κάθε επιθυμία Εκείνης. Της λέει τέσσερις φορές την ώρα ότι είναι η γυναίκα της ζωής του και πως θα την αγαπάει αιώνια. Και δεν βαριούνται να το ακούνε τέσσερις φορές την ώρα; Όχι ρε, δεν το βαριούνται, όπως δεν βαριούνται οι άντρες να βλέπουν πέντε ματς το σαββατοκύριακο που επί 10 ώρες το μόνο που συμβαίνει είναι να προσπαθούν να βάλουν μια μπάλα στο δίχτυ.

Όπως και “μικρές αποδράσεις” για τον άνδρα σημαίνει μια εκδρομή σε γήπεδο που ποτέ δεν έχει ξαναπάει. Ας πούμε στο προπονητικό κέντρο του Πανιωνίου στο Κορωπί, όπου σε μια μικρή σαββατιάτικη απόδραση, λόγω γνωριμίας με Κιντή και Τσακίρη, παρακολούθησα το ματς των νέων του Πανιωνίου εναντίον των νέων του Παναθηναϊκού. Η σημαντικότερη διαφορά σε σχέση με ένα κλασικό ποδοσφαιρικό αγώνα ήταν η ατμόσφαιρα όταν παύει το βασικό να είναι το αποτέλεσμα.

Η γοητεία των συγκεκριμένων αγώνων είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος για το αποτέλεσμα. Κοιτάζεις τους παίκτες, παρακολουθείς το ματς, αλλά θα πρέπει να είσαι πολύ άρρωστος για να φανατιστείς ποια ομάδα θα κερδίσει. Και θα πρέπει να είσαι βλαμμένος για να φτάσεις στο σημείο να βρίσεις τους παίκτες της μιας ομάδας επειδή είναι αντίπαλοι της δικής σου. Όπως λένε και στο baseball, δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να παρακολουθείς ένα ανοιξιάτικο απόγευμα ένα ματς μυρίζοντας το φρεσκοκομμένο χορτάρι.

Η μικρή σαββατιάτικη απόδραση μου θύμισε πόσο απολαυστικό μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο όταν το βλέπεις από κοντά χωρίς να έχεις πέντε χιλιάδες κάφρους να βρίζουν πριν καν αρχίσει το ματς.

Στην ίδια λογική της εκκεντρικότητας το βράδυ της Κυριακής, αντί να παρακολουθήσω το ματς του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό στο μπάσκετ προτίμησα τον τελικό του Καναδά με τις Ηνωμένες Πολιτείες στο ice hockey. Όπως είναι φυσικό οι Ολυμπιακοί του Βανκούβερ στην Ελλάδα έχουν περάσει στο ντούκου, αλλά κάπου με έπιασε η καψούρα για hockey. Εχοντας να δω ice hockey κάποια χρόνια, το πρώτο που με εντυπωσίασε ήταν το πόσο έχει μαλακώσει τον παιχνίδι. Τουλάχιστον για έναν που είχε την αμφίβολη τιμή να παρακολουθήσει τον Schultz των Philadelphia Flyers να μένει το μισό ματς στο penalty box και τους προσωπικούς του οπαδούς να τον επευφημούν φορώντας ναζιστικά κράνη, το σημερινό hockey είναι πρόσκληση για τσάι. Ούτε ένα σοβαρό πλάκωμα σε όλο το ματς και, φυσικά, στις κερκίδες οι οπαδοί του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών να κάθονται παναγίες.

Οσο για το ματς, ο Καναδάς προηγήθηκε με 2-0 και οι Αμερικάνοι ισοφάρισαν στα τελευταία δευτερόλεπτα όταν είχαν βγάλει ακόμα και τον τερματοφύλακα για να βάλουν επιθετικό. Το αντίθετο από αυτό που συνέβη στο ματς του Ολυμπιακού με τον Ατρόμητο, όταν ο Μιχαηλίδης κατέβηκε να πηδήσει στο κόρνερ και ο Μήτρογλου ισοφάρισε σε κενή εστία. Εδώ πάντως να δώσω τον πόντο στον Μήτρογλου ότι ο χρονισμός του στο σουτ ήταν άψογος. Πρώτα παίρνει όσα μέτρα μπορεί και μετά σουτάρει, τη στιγμή που οι περισσότεροι παίκτες σε τέτοιες περιπτώσεις σουτάρουν από έλλειψη ψυχραιμίας από του διαόλου τον πατέρα.

Ενα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι όσο πιο βίαιο είναι το σπορ, τόσο μικρότερη είναι και η βιαιότητα στις κερκίδες. Ο κανόνας εκτός από το ice hockey ισχύει και για το rugby, όπως ισχύει και για την πυγμαχία. Ακόμα και στην Ελλάδα.

Για την τελευταία, θυμάμαι πριν από 20 χρόνια ένα πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας στον Πανελλήνιο, όπου είχαν εμφανιστεί οπαδοί του Ολυμπιακού με επικεφαλής τον μακαρίτη Ατίλιο. Αρχισε ο Ατίλιο να παιανίζει με την τρομπέτα του και οι θεατές, ανάμεσα στους οποίους καθόντουσαν και ολυμπιακοί, του είπαν να σταματήσει επειδή ενοχλεί τους πυγμάχους. Κάθισε μερικά λεπτά ήσυχος ο Ατίλιο, μετά βαρέθηκε, πήρε τους υπόλοιπους οργανωμένους και φύγανε. Γιατί το τελευταίο πράγμα που τους ενδιέφερε ήταν το άθλημα. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να υποστηρίξουν τον Ολυμπιακό.

Και ένα τελευταίο. “Ναι” και “όχι”. Για να μην φάω όλη την στήλη με τα ματς των νέων και τα ice hockey, give the people what they want. Για να πάρει λοιπόν ο κόσμος αυτό που τον ενδιαφέρει “ναι” η φάση του Μέλμπεργκ με τον Σαγκανόφσκι είναι πέναλτι και “όχι” η φάση του Νίνη με τον Κοντοέ δεν είναι. Κι αν ευνοήθηκαν κι οι δύο, δεν υπάρχει συμψηφισμός ώστε να βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν ευνοήθηκε κανένας. Πρώτον, εκτός από τους δύο υπάρχει και ο ΠΑΟΚ που διεκδικεί το πρωτάθλημα και δεύτερον, όσο περίεργο και αν ακούγεται, ο Ατρόμητος και ο Πανιώνιος έχουν τα ίδια με τους άλλους δικαιώματα.