Μουσικός Απολογισμός 2007

Γειά σας

Τυχαίνει να είναι Δεκέμβριος και εμείς αρχίζουμε την στήλη μας στα blogs@contra, γι’αυτό θα αρχίσουμε με έναν απολογισμό! Τον μουσικό απολογισμό του σωτήριου έτους 2007 που σε λίγες μέρες μας εγκαταλείπει οριστικά (σε προσεχές κείμενο, θα έχουμε και τις λίστες με τους δίσκους της χρονιάς).

Τα μουσικά γεγονότα (στην “ξένη” μουσική) στην Ελλάδα για το 2007 ήταν, όπως είναι αναμενόμενο, λίγα.

α) Μια μεγάλη εταιρεία παραγωγής (Le Spot) με καταφανή άγνοια κινδύνου ως προς τα συναυλιακά δεδομένα (και πιθανή αδιαφορία για τα εισιτήρια), επιχείρησε να κάνει κάτι καινούργιο για τα ελληνικά δεδομένα: ποπ συναυλίες, με ονόματα όπως Avril Lavigne, Pink, Sugababes, George Michael. Το συμπέρασμα: η Avril Lavigne έπαιξε πολύ επαγγελματικά σε λίγο κόσμο, η Pink δεν εμφανίστηκε λόγω ασθένειας (είχε και ελάχιστα εισιτήρια), οι Sugababes ήταν 2 και είπαν 5 κομμάτια. Ο George Michael έκανε μια εμφάνιση επιπέδου που ικανοποίησε τους πάντες, πλην διοργανωτών που στόχευαν σε διπλάσια προσέλευση από τις 30.000 που ήρθαν.

β) Στις 10 Ιουλίου, στην Αθήνα έγιναν 3 μεγάλες συναυλίες (Snoop Dogg σε club στην παραλιακή, Elvis Costello στο Ηρώδειο, Beirut/Calexico/Sophie Solomon στο Ελληνικό) και πήγαν όλες καλά: δείγμα ότι το κοινό υπάρχει και πηγαίνει εκεί που θέλει.

γ) Οι φασαρίες κάποιων “έξυπνων” στο Ejekt Festival τον Ιούνιο κατάφεραν όχι μόνο να διαλύσουν ένα από τα κορυφαία μουσικά events της χρονιάς (Beastie Boys, Underworld, Madness), αλλά και να φέρουν τις αναμενόμενες αλυσιδωτές επενέργειες: για τουλάχιστον 6 μήνες, ούτε ένα σημαντικό ροκ όνομα δεν έχει έρθει στην χώρα μας για συναυλία, καθώς τα καλά ονόματα είναι σχεδόν όλα UNAVAILABLE FOR GREECE και όσοι το συζητάνε, θέλουν επιπλέον ασφάλειες (χρηματικές και άλλες). Αντίθετα, ακυρώθηκαν συναυλίες όπως των κορυφαίων Roots/DJ Shadow και ζημιώθηκαν εμφανίσεις όπως των Kaiser Chiefs. Επ’ευκαιρία, οι διοργανωτές συναυλιών άλλο που δεν ήθελαν για να ρίξουν τις ευθύνες για όλα τα λάθη τους σε αυτές τις φασαρίες (λες και πριν ζούσαμε στο Λονδίνο ή το Βερολίνο) και φέρνουν κουρασμένα ονόματα, που πλασάρονται ως “ποιοτική μουσική που δικαίωσε ο χρόνος”.

δ) Το τέλος του μουσικού περιοδικού τύπου: έκλεισε οριστικά (όπως φαίνεται) το Ποπ&Ροκ, που σερνόταν επί χρόνια, υπό νέα ιδιοκτησία και χωρίς εμφανείς στόχους. Το Sonik δεν κατάφερε από την αρχή να δώσει ένα συγκεκριμένο στίγμα και συνεχίζει, αλλάζοντας κάθε τόσο ταυτότητα. Οι υπόλοιπες προσπάθειες στερούνται εμπορικού ενδιαφέροντος και αυτοπροσδιορίζονται ως πολύ underground. Στους διάφορους οδηγούς πόλης, η παρουσίαση της μουσικής μπερδεύεται με τις φιλοδοξίες και τις σχέσεις του κάθε γράφοντα, με αποτέλεσμα να λείπει η αντικειμενικότητα. Χωρίς ραδιόφωνο, τα διάφορα sites δεν έχουν ουσιαστική ισχύ.

ε) Το τέλος των δισκογραφικών εταιρειών (τουλάχιστον όπως τις ξέραμε) και του ραδιοφώνου: οι δισκογραφικές δείχνουν πλήρη αδυναμία να προσαρμοστούν στην νέα εποχή, δεν παίρνουν πρωτοβουλίες για να δημιουργήσουν την μελλοντική μουσική κατάσταση και γενικότερα, λειτουργούν σαν να βρισκόμαστε σε παλαιότερες δεκαετίες. Απουσία ιδεών και επαφής με το αντικείμενο: ονόματα που σαρώνουν παγκοσμίως, εδώ δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα. Στο ραδιόφωνο, 5-6 όμιλοι κατέχουν πλέον το συντριπτικό ποσοστό των συχνοτήτων, με αποτέλεσμα την “αφυδάτωση” και τον σαφέστατο περιορισμό της πολυφωνίας. Απουσία παραγωγών που να σε κάνουν να κολλάς με το ραδιόφωνο, κυριαρχία του playlist.

στ) Έρχεται το MTV! Έστω και 20 χρόνια μετά, έρχεται το παγκόσμιο brand και στην Ελλάδα, μάλλον από την άνοιξη. Ελπίζουμε σε κάτι διαφορετικό, ώστε και το MAD να πιεστεί να αποκτήσει κάποιες φιλοδοξίες και να δούμε επιτέλους κάτι πιο ουσιαστικό. Πάντως, το MTV δεν είναι πια αυτό που ήταν και σε μεγάλο βαθμό, το πρόγραμμά του είναι τηλεπαιχνίδια (Pimp My Ride, The Hills, Cribs, κλπ).

Τα θετικά:

Οι πάρα πολύ καλές συναυλίες του George Michael (ήχος, χώρος) και των Metallica. Ο ερχομός του Snoop Dogg και άλλων hiphop ονομάτων (MethodMan, RedMan, Kool Keith, κλπ). Η άνθιση των jazz συναυλιών το φθινόπωρο: από εκεί που υπήρχε μόνο το Half Note και το Guru που απευθύνονται σε περιορισμένο κοινό, φτάσαμε να γεμίζει 5-6 φορές μέσα σε ένα μήνα το θέατρο Παλλάς (1500 θέσεων). Τα ονόματα που έρχονται είναι από ικανοποιητικά έως και εντυπωσιακά και έπεται συνέχεια. Απόδειξη της ζήτησης: ο Woodie Allen παίζει στο τέλος του μήνα στο Badmington και τα εισιτήρια κάνουν από 50 έως 145 (!) ευρώ.

Επιτέλους, είδαμε και μια καλή ποπ συναυλία: Avril Lavigne
Οι James μάζεψαν πάνω από 10.000 άτομα, οι Evanescence είχαν πολύ κόσμο (κυρίως πιτσιρίκια με τους γονείς τους).
Οι metal συναυλίες πάνε από καλά έως άριστα, με καθιερωμένα -κυρίως- ονόματα.
Ο πολύς κόσμος στις Cocorosie
Ο Beirut με τους Calexico το καλοκαίρι μάζεψαν αρκετό κόσμο.
Η συναυλία της χρονιάς για το indie/ανεξάρτητο κοινό: οι !!! (διαβάζεται τσικ τσικ τσικ) τα έδωσαν όλα στο (αδιάφορο) φετινό Synch Festival.
Οι αρκετές punk/hardcore συναυλίες (κυρίως στο Αν)
Η άνθιση μιας μικρής ελληνικής, ανεξάρτητης σκηνής (κάνει φασαρία, αλλά ακόμα δεν έχει περάσει στο επίπεδο που να μπορεί να κριθεί)

Τα φαινόμενα:

Οι Scorpions είχαν κόσμο (όχι όπως πέρυσι, βέβαια).
Οι Placebo ξεπούλησαν ξανά σε Λυκαβηττό και Θεσσαλονίκη
Οι Inpiral Carpets γέμισαν ασφυκτικά το Fuzz
Το ίδιο και μικρά ονόματα όπως οι Koop, Nouvelle Vague.
Οι Pavlov’s Dog (αυτοί που λένε το Julia) έκαναν sold out το Gagarin.

Οι απογοητεύσεις:

Τα πολύ ακριβά εισιτήρια στις συναυλίες
Η ανείπωτη πτώση των πωλήσεων των CD (αν δημοσιεύονταν οι πραγματικές πωλήσεις, θα μπορούσε ίσως να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της καταστροφής)
Το τέλος του μουσικού τύπου.
Η απουσία φρέσκων ιδεών στη μουσική βιομηχανία εν γένει.
Το εμφανές κενό στο ροκ ραδιόφωνο
Η αποτυχία όλων των “μικρών” συναυλιών που δεν έχουν να κάνουν με ethnic ή punk/hardcore κοινό.
Η απουσία καλών ονομάτων στις συναυλίες.
Η παρακμή της dance μουσικής που περιορίζεται πλέον σε bar (άντε και 1-2 clubs) και νησιωτικά μαγαζιά το καλοκαίρι.

Οι φήμες:

Ξανά, για 100η φορά, οι Madonna και Red Hot Chilli Peppers στην Αθήνα: είναι εντυπωσιακό πως η παραμικρή φήμη, γίνεται γεγονός που όλοι συζητούν αδιάκοπα, άσχετο αν δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση να έρθουν αυτά τα ονόματα.

Για την καινούργια χρονιά πάντως, ακούμε πολλά και διάφορα, χωρίς να σημαίνει ότι θα γίνουν πραγματικότητα:

Ο Παναθηναϊκός λέγεται ότι θέλει να φέρει ένα τεράστιο όνομα για να γιορτάσει τα 100 χρόνια, αλλά αυτό που κυνηγάει είναι πολύ δύσκολο, γιατί δεν κάνει καν περιοδεία. Πολλά μεγάλα ονόματα είναι φέτος σε περιοδεία και μπορεί να κάνουν κάποια στάση και σε εμάς. Εδώ θα είμαστε και θα τα δούμε όλα…

Φιλικά,
Από τις 4 στις 5