Να σκοτώσει το λιοντάρι

Αυτό από μόνο του κάνει πολύ μεγάλο τον ημιτελικό της Μπάρτσα, πόσω μάλλον όταν το ζευγάρι συμπληρώνει η περσινή φιναλίστ και πολύ ισχυρή φέτος Μπάγερν.

Κρος

Για να ξεκινήσουμε από τον αντίπαλο, η Μπάγερν μπορεί να έχει τρομάξει τους πάντες στον δρόμο μέχρι εδώ, αλλά μπαίνει στον ημιτελικό αποδυναμωμένη, παρά την ευκολία με την οποία απέκλεισε Άρσεναλ και Γιουβέντους. Κι αυτό γιατί έχει χάσει τον Κρος για το υπόλοιπο της σεζόν και θα έχει εκτός τον Μάντζουκιτς στον πρώτο αγώνα στο Μόναχο.

Από το πρώτο κείμενο που έγραψα μετά το 2-0 επί της Γιουβέντους, σημείωσα πως η βραδιά δεν είναι καλή για την Μπάγερν, παρά το σκορ, γιατί έχασε τον Κρος. Ο 23χρονος μπορεί να μην ενθουσιάζει σαν τον Ρόμπεν ή τον Ριμπερί, μπορεί να μην ευχαριστεί το μάτι όπως ο Μίλερ και να μην έχει την αναγνώριση του Σβαϊνστάιγκερ, όμως η δουλειά του είναι εξίσου πολύτιμη και το βασικότερο, αναντικατάστατη.

Ο Κρος δεν μοιάζει καθόλου με τους παίκτες που έχουμε συνηθίσει να αγωνίζονται πίσω από τον φορ, αλλά μοιάζει απολύτως ταιριαστός με τις σύγχρονες απαιτήσεις από την θέση. Παιχνίδι από χαμηλά ως τρίτος χαφ όταν απαιτείται, ικανότητα στην πάσα, καλό μακρινό σουτ, αλλά κυρίως διάθεση να πιέσει ψηλά και να κόψει την ανάπτυξη του αντιπάλου στο ξεκίνημά της, χαμηλά, ενοχλώντας τον παίκτη που παίρνει την πρώτη πάσα.

Μάντζουκιτς

Η απουσία του σημαίνει πως ο Μίλερ έρχεται στο κέντρο κι ο Ρόμπεν γίνεται βασικός. Ο Γερμανός μοιάζει πιο απειλητικός όταν η Μπάγερν έχει κατοχή, αλλά θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να προσφέρει όσα κι ο Κρος χωρίς την μπάλα. Και θα πρέπει να το κάνει χωρίς την βοήθεια του Μάντζουκιτς.

Ο Κροάτης πήρε από μία κάρτα στα δύο παιχνίδια με την Γιουβέντους, χωρίς να την αξίζει σε καμία από τις δύο περιπτώσεις. Εντελώς άδικα θα χάσει το πρώτο ματς, κι η Μπάγερν θα χάσει όσα σημειώναμε αναλυτικά μετά το 2-0 του Μονάχου. Το πρες πάνω στους στόπερ, την διαρκή κίνηση χωρίς την μπάλα σε πολλούς χώρους, την συμμετοχή στο παιχνίδι που δεν έδινε πέρσι ο Γκόμεζ.

Αυτά ακριβώς τα στοιχεία είναι κι η αιτία που ακόμα δεν είναι σίγουρο ποιος θα ξεκινήσει την θέση του Μάντζουκιτς. Η λογική θα έλεγε πως ο περσινός βασικός και killer Γκόμεζ θα είναι σίγουρα στην ενδεκάδα απέναντι στην Μπάρτσα, όμως και μόνο το γεγονός πως τα ρεπορτάζ μιλάνε για δίλημμα μεταξύ αυτού και του 34χρονου Πιζάρου, αποδεικνύει πόσο μετράει ο Χάινκες αυτά τα πράγματα από τον παίκτη που παίζει στην κορυφή της επίθεσης.

Μπούσκετς

Όποιος κι αν αγωνιστεί, είναι μάλλον δεδομένο πως χωρίς Μάντζουκιτς και Κρος η Μπάγερν θα στερηθεί ένα κομμάτι της αποτελεσματικής πίεσης ψηλά, που είναι ένα από τα βασικά φετινά χαρακτηριστικά της. Και ίσως θα το στερηθεί στο ματς που το χρειάζεται περισσότερο, γιατί ένα από τα κλειδιά της αντιμετώπισης της Μπάρτσα είναι ο περιορισμός του Μπούσκετς.

Αυτός βάζει την μηχανή μπροστά από χαμηλά κι ένα από τα “θέλω” που έχει ο εκάστοτε αντίπαλος της Μπαρτσελόνα είναι να τον παρενοχλήσει όσο μπορεί. Το συζητούσαμε και μετά το 2-2 στο Παρίσι, ο Ζλάταν εκείνο το βράδυ πέτυχε αυτό ακριβώς. Κέρδισε μονομαχίες στον χώρο του Μπούσκετς, που βοήθησαν την Παρί στην κατοχή της μπάλας, αλλά ταυτόχρονα εμπόδισε τον Καταλανό να παίξει μ’αυτήν σε βαθμό που ελάχιστοι έχουν καταφέρει στο παρελθόν.

Τα γραφήματα δείχνουν τις πάσες του Μπούσκετς και τις φορές που υποδέχθηκε την μπάλα στο 4-0 επί της Μίλαν κι ακολούθως στα δύο παιχνίδια κόντρα στην Παρί. Το θέμα δεν είναι τόσο το ποσοστό ευστοχίας, που κόντρα στη Μίλαν ήταν στο 92% και κόντρα στην Παρί στο 83% και στο 87%, όσο το μέγεθος της συμμετοχής. Εκεί οι διαφορές είναι τεράστιες κι αγγίζουν πτώση μεγαλύτερης και του 50%, αφού πχ στο Παρίσι ο Μπούσκετς υποδέχθηκε την μπάλα μόλις 40 φορές, ενώ κόντρα στην Μίλαν την είχε πάρει 93.

Απουσίες και φεγγάρι

Για να πάμε και στην Μπάρτσα, το φεγγάρι της δεν μοιάζει καλό. Από τη μία έχει τις απουσίες των Πουγιόλ, Μασεράνο και Αντριάνο, που πιθανότατα θα φέρουν ως παρτενέρ του Πικέ, τον 22χρονο Μπάρτρα, που έχει ξεκινήσει βασικός μόνο δύο φορες στο Champions League, στα παιχνίδια των ομίλων με την Σέλτικ. Γι’αυτό κι ίσως θα ήταν πιο λογικό να παίξει ο Μπουσκέτς ως στόπερ κι ο Σονγκ μπροστά του ως κόφτης, αλλά στην Μπάρτσα έχουν δείξει πως παραδοσιακά θεωρούν πιο σημαντικό να έχουν τον σωστό παίκτη στην θέση του εξαριού, παρά σ’αυτήν του στόπερ.

Από την άλλη, πιο ανησυχητική κι από τις απουσίες στα μετόπισθεν, είναι η συνολική εικόνα της Μπαρτσελόνα στα δύο παιχνίδια με την Παρί. Οι Καταλανοί όχι μόνο προκρίθηκαν χωρίς νίκη (κάτι που έχει γίνει μόνο μια φορά, στους ημιτελικούς με την Τσέλσι το 2009), αλλά προβλημάτισαν πολύ με την απόδοσή τους. Τους είδαμε για πρώτη φορά μετά από καιρό να αγωνίζονται σε τέτοια ματς χωρίς τον Μέσι, αφού πέρασαν 107’ χωρίς αυτόν στον χορτάρι.

Φάσεις

Χρειάστηκε να μπει ο Αργεντινός, με μισό πόδι, για να πάρει μπρος επιθετικά η Μπάρτσα και να βρει το γκολ που της έδωσε μια πρόκριση που ήρθε πιο δύσκολα απ’ό,τι θα περίμενε κανείς όταν έγινε η κλήρωση. Όμως, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο πως επιθετικά δεν έβρισκε καθαρές φάσεις απέναντι σε μια ομάδα με δίδυμο χαφ τους Μότα και Βεράτι, αλλά και η ευκολία με την οποία έβρισκε φάσεις η Παρί.

Το γκολ του Παστόρε που έκανε το 0-1 στο 50’ και άγχωσε το Καμπ Νου, δεν ήρθε ως φάση από το πουθενά. Σ’όλο το πρώτο ημίχρονο η Παρί έβρισκε με σπάνια ευκολία φάσεις στην επίθεση, με τον Ιμπραϊμοβιτς να δημιουργεί ευκαιρία σχεδόν σε κάθε του επαφή με την μπάλα, παρότι σχεδόν περπατούσε στο χορτάρι. Την Μπάρτσα να μην απειλεί επιθετικά την είδαμε και στο Μιλάνο, αλλά να δέχεται τόσες φάσεις, σχεδόν άκοπα, ενώ είχε το σκορ υπέρ της κι έπαιζε στο Καμπ Νου, δεν μπορώ να την θυμηθώ ξανά.

Μέσι

Απέναντι στην μηχανή της Μπάγερν και την φετινή της δυναμική, σίγουρα η Μπάρτσα θα περάσει δύσκολα αν επιτρέψει ξανά τέτοιες φάσεις σε μια ομάδα πολύ καλύτερη της Παρί. Γενικώς το ζευγάρι δημιουργεί συζητήσεις πως η Μπάρτσα για πρώτη φορά δεν είναι φαβορί, πως μπορεί να μην έχει πάνω από 50% κατοχή για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, κτλ.

Σε κάθε περίπτωση, έχω την αίσθηση πως το σκηνικό του ημιτελικού είναι στημένο για τον Μέσι. Χωρίς αυτόν η Μπάρτσα ήταν πολύ χλωμή και για πρώτη φορά είναι εμφανές πως δεν μιλάμε για μια ποδοσφαιρική μηχανή που τα κάνει όλα τέλεια κι απλώς έχει τον Μέσι ως το κερασάκι, αλλά για μια ομάδα με προβλήματα όπως όλες, που έχει τον καλύτερο παίκτη στον κόσμο για να κάνει την διαφορά.

Πολλές φορές ο Αργεντίνος έχει κατηγορηθεί αδίκως και με αφελή τρόπο πως τάχα μου δεν κάνει και τίποτα τρομερό, γιατί παίζει σε μια υπερομάδα, όπου ο οποιοσδήποτε θα έκανε πάνω-κάτω τα ίδια, κτλ. Η Μπάρτσα μοιάζει για πρώτη φορά τόσο τρωτή, ο αντίπαλός για πρώτη φορά τόσο απειλητικός, τα μαγικά του Μέσι χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.

Η σκηνή έχει στηθεί…