Ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας (στη χώρα του γκρι)

Καλώς ήλθατε στη χώρα του παραλόγου… Στην Ελλάδα που λατρεύουμε να μισούμε όλα τα κακώς κείμενα, να κουβεντιάζουμε και να αναλύουμε μέχρι τελικής πτώσεως, μα μονίμως τα πάντα να στριφογυρίζουν στη δίνη του αυτονόητου, του μαύρου, της (τόσο αθάνατης) βλακείας και της τελεσίδικης βεβαιότητας ότι « ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα». Στη χώρα της ασφυξίας για την (όποια τέλος πάντων) φαιά ουσία…

Είναι απόγευμα του Σαββάτου, 14 Απριλίου. Πριν από λίγη ώρα είδα μια σκηνή που ομολογώ από συμβολικής άποψης μου άρεσε και εν μέρει με άγγιξε. Λίγο προτού ξεκινήσει ο αγώνας βόλεϊ ανδρών ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό οι παίκτες των δυο ομάδων σχημάτισαν μια «κοκκινοπράσινη» αγκαλιά τηρώντας ενός λεπτού σιγή για τον 25χρονο οπαδό που «έφυγε»… για τους λόγους που «έφυγε».

Σε μια πράξη επικοινωνιακού συμβολισμού οι παίκτες των δυο ομάδων έκαναν μαζί το λεγόμενο « ζντο». Πράσινα και κόκκινα χέρια παρέα. Παίκτες είναι, δεν έχουν απολύτως τίποτα να χωρίσουν. Μια ωραία εικόνα, που ωστόσο εν ριπή οφθαλμού μετετράπη σε μαγική.

Μερίδα « κόκκινων» οπαδών έκρινε απαραίτητο εκείνη την όμορφη στιγμή να εκτοξεύσει εμετικά συνθήματα εναντίον των « πράσινων» οπαδών (που δεν ήταν καν εκεί). Δηλώνω με βεβαιότητα ότι μερίδα « πράσινων», « κίτρινων», « μαυρόασπρων» ή ό,τι άλλο χρώμα θέλετε θα έκαναν ακριβώς το ίδιο. Ολοκληρωτικά αμετανόητοι…

Τι κι αν φτάσαμε να θρηνήσουμε ένα θύμα σε αυτό το παιχνίδι του παραλογισμού. Τι κι αν χύθηκαν τόνοι μελανιού και « μάλλιασαν» χιλιάδες γλώσσες… Μερίδα οπαδών, όπως και μερίδα της κοινωνίας επιμένει να συντηρεί μια « μπετοναρισμένη» κοπρολαγνεία στη συμπεριφορά της.

Δεν τα βάζω με τους φερόμενους ως οπαδούς (δεν είναι οπαδοί αυτοί αδέλφια. Δεν αγαπάς την ομάδα σου όταν μισείς μια άλλη- όπως δεν αγαπάς την πατρίδα σου, μισώντας άλλες πατρίδες… Στοιχειώδες). Μέρος και πρακτική της σημερινής μας κοινωνίας είναι. Είναι ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας…

Φωνή βοώντος εν τηερήμω

Είναι αυτός που (δέχεται να) τρέφεται πνευματικά από τα « κόπρανα » της τηλεόρασης, που παρακολουθεί έκθαμβος ομιλούσες γραβάτες και ομιλούντα ταγέρ (γεια σου ρε Στάθη!) να τον «ενημερώνουν» ως φωτεινοί παντογνώστες επί παντός του επιστητού κάνοντας στην ουσία κουτσομπολιό και θόρυβο.

Και μετά να «φτύνει» και να βρίζει συλλήβδην τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς « που τα παίρνουν», ενώ αυτός δεν έχει πιάσει ακόμα την καλή. Και πάει να συναντήσει την τύχη του στο παραπλήσιο στοιχηματζίδικο…

Ο ανθρωπάκος που ξυπνάει αγχωμένος από τα βάρη της ζωής. Που τραβάει δύσθυμος για τη δουλειά του (που δεν του αρέσει και νιώθει ότι αμείβεται λιγότερο απ’ όσο πρέπει, τι κι αν δουλεύει λιγότερο από αντίδραση), που πνίγεται στο κυκλοφοριακό κομφούζιο, που κοιτάει με έκδηλη καχυποψία τους διπλανούς του, που γυρίζει το ίδιο αγχωμένος στο σπίτι και κλειδαμπαρώνεται (γιατί έχει ανέβει τόσο η εγκληματικότητα… όπως κραυγάζουν τα μισητά κατά τα άλλα ΜΜΕ).

Αυτός ο δόλιος που αγοράζει την εφημερίδα γιατί έχει μέσα τσόντα (και πετάει την εφημερίδα- άντε να δει το πρωτοσέλιδο και να τα χώσει στους αλήτες τους δημοσιογράφους- που τα παίρνουν βέβαια. Όλοι!), που η ανησυχία του είναι το δάνειο, η πιστωτική κάρτα, η εφορία (που την κλέβει ασύστολα- όσο μπορεί- αλλά διαμαρτύρεται όταν δεν γίνονται έργα).

Που γουστάρει να ακούει εφήμερα σουξέ και μετά από μέσα του χαίρεται που ο σουξεδιάρης αοιδός γκρεμίστηκε ως άλλος διάττων αστήρ…

Αυτός που κατά βάθος θα ήθελε κάτι το διαφορετικό. Θα ήθελε να συγκινηθεί με μια ωραία ταινία, να χαθεί στα αθάνατα λόγια ενός ποιητή, να χαρεί με μια επιτυχία της χώρας του (όχι στη Eurovision), να αποτινάξει από πάνω του την καθολική καχυποψία και να αναπνεύσει.

Μα του έχουν κλέψει το οξυγόνο και δεν τον αφήνουν να απαγκιστρωθεί από τη μοναχική και σκοτεινή σπηλιά του. Που παντού «βλέπει» εχθρούς και μαύρες συνομωσίες. Που παντού υπάρχουν σκιές και υπόνοιες σκανδάλων. Που οι πολιτικοί του- ως επί το πλείστον- είναι κάτω του μετρίου. Που η Παιδεία που δέχεται είναι ανεπαρκής και τρισάθλια εν γένει. Που οι ελάχιστοι πραγματικά φωτισμένοι άνθρωποι επιλέγουν τη σιωπή απέναντι σε αυτό τον ορυμαγδό. Και αντιδρά…

Κάποια μερίδα συμπολιτών μας αντιδρά βρίσκοντας λύση στην ένταξη σε ομάδες οπαδών. Και εκτονώνει το άγχος και τα νεύρα της με τη βία. Είναι το αποτέλεσμα της γκρίζας κοινωνίας που αναζητεί διεξόδους.

Και ένα μέρος της «βάφει» με κόκκινες πιτσιλιές το γκρι…