Ο ex coach Νιόπλιας
Στο πρόσφατο παρελθόν σχολίασα την ικανότητα του Νίκου Νιόπλια να διαχειριστεί τις ευθύνες που φόρτωσε στις πλάτες του ο Παναθηναϊκός, επισημαίνοντας ότι είναι άπειρος στη διαχείριση μεγάλων ομάδων. Επικαλέστηκα μάλιστα για την ενίσχυση των ισχυρισμών μου το απολογητικό ύφος του προπονητή των “πρασίνων” μετά τον τελικό του Κυπέλλου.
Εχοντας μόλις κατακτήσει το νταμπλ, εξιστορούσε τι έχει πετύχει στην προπονητική καριέρα βγάζοντας ανασφάλεια παρά την επιτυχία. Ο Νιόπλιας, το βράδυ του τελικού, είχε περίπου το ίδιο ύφος μ’ αυτό που είχε και κατά το τελευταίο του ξέσπασμα (;) στην περίφημηραδιοφωνική συνέντευξη. Η διαφορά ήταν στη θεματαλογία. Αλλοτε απολογητικός καιάλλοτε δεικτικός, κατηγόρησε τους άμεσους συνεργάτες του, χωρίς αυταπόδεικτη επιχειρηματολογία, στήριξε τον γυμναστή του, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσε να πείσει για τα άσχημα αποτελέσματα του Παναθηναϊκού.
Μίας ομάδας, που όπως υποστηρίζουν όσοι την γνωρίζουν καλά, στα αποδυτήρια έχει όλες εκείνες τις παθογένειες που -σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό- έχουν οι περισσότερες ομάδες του κόσμου. Η διαφορά είναι στις ικανότητες του προπονητή. Ο Νιόπλιας μπορεί να έχει προπονητικές γνώσεις, μπορεί να είχε επιτυχίες στις μικρές εθνικές ομάδες, μπορεί να φόρεσε 150 φορές το περιβραχιόνιο του αρχηγού στον μεγάλο ΟΦΗ του Γκέραρντ, αλλά όλα αυτά δεν μπορούν να αποτελέσουν πρόκριμα για τηνεπιβίωση ενός προπονητή σεσυνθήκες απόλυτουπρωταθλητισμού. Ο πρώην προπονητής των “πρασίνων” αποδείχθηκε μικρού βεληνεκούς για ένα μεγάλο κλαμπ όπως ο Παναθηναϊκός. Έμεινε όρθιος με την ισχυρή διοικητική υποστήριξη την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, διαχειρίστηκε (κρινόμενος εκ του αποτελέσματος) καλά την ομάδα για πέντε μήνες κατακτώντας το νταμπλ, αλλά φάνηκε αδύναμος να έχει συνέχεια και να καταξιωθεί ως προπονητής υψηλών απαιτήσεων-και- σε συλλογικό επίπεδο.
Τα τεκμήρια των ικανοτήτων του, τα οποία αράδιασε ώστε να αποενοχοποιηθεί και η σε βάρος του συνωμοσιολογία την οποία επικαλέστηκε κάθε άλλο παρά ενίσχυσαν το προπονητικό του προφίλ στη συνείδηση του κόσμου του Παναθηναϊκού. Ενας πολύ καλός ποδοσφαιριστής δεν παύει να είναι ένας από τους έντεκα μίας ομάδας, κάτι που σημαίνει ότι και στα δύσκολα παίρνει τις βοήθειές του. Ο προπονητής δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Πολλές φορές μοιάζει με οδοιπόρο μέσα στην καταιγίδα. Πρέπει να έχει την ικανότητα της αυτοπροστασίας από όλους τους κινδύνους. Να μπορεί να διαχειρίζεται τις κρίσεις, να επιβάλλεται στους ποδοσφαιριστές, να πείθει τον κόσμο της ομάδας, να έχει πνεύμα συνεργασίας και να είναι επικοινωνιακός, όταν χρειάζεται, με τα ΜΜΕ.
Οποιος ψηλαφίσει την παρουσία του Νιόπλια στον Παναθηναϊκό, δύσκολα θα βρει με έντονα χρώματα κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά. Η ερμηνεία των δηλώσεων του Νιόπλια έχει δύο αναγνώσεις. Αυτό έχει λίγη σημασία. Αντιθέτως, για την επαγγελματική του υστεροφημία μάλλον θα έπρεπε να έχει την ωριμότητα να δείξει μεγαλύτερο σεβασμό στην ομάδαπου του έδωσε την ευκαιρία να κάνει τα πρώτα του βήματα σε συλλογικό επίπεδο. Και επειδή όλα στον αθλητισμό κρίνονται από το αποτέλεσμα, ο Νιόπλιας έπρεπε να ξέρει ότι ο προπονητής είναι το απόλυτο αφεντικό της ομάδας και διαχειρίζεται τις υποδείξεις του εργοφυσιολόγου ή του γυμναστή, γιατί είναι ο πρώτος που χρεώνεται την αποτυχίαή πιστώνεται την επιτυχία.
Οπότε, εάν υποχρεώθηκε (όπως υποστήριξε) να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο,έκανε λάθος που δεν πήρε το καπελάκι του να φύγει.Διότι, τώρα, με την ομάδα να βολοδέρνει αγωνιστικά και περισσότερους από 15 παίκτες να έχουν τραυματιστεί, χάνει το όποιο δίκιο μπορεί να έχει. Οσο για τα “εγκλήματα” (ευθύνες Φρέϊτας και Αντωνίου), λογικά έπρεπε να καταγγελθούν τη στιγμή που έγιναν και όχι μετά από μήνες.Πλέον, φαντάζουν ως προσπάθεια “εκδίκησης” και όχι ως κίνησημε στόχονα σωθεί η παρτίδα για την ομάδα.
Ο Νιόπλιας επιβεβαίωσε με την τακτική του τη ρήση ότι “οι ηγέτες είναι κοινοί άνθρωποι με διαφορετικό τρόπο σκέψης”.
