Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος
Την άποψή μου για τον Ιμπραϊμοβιτς την έχω γράψει αναλυτικά πέρσι και την έχω εκφράσει έκτοτε πολλές φορές και στο ραδιόφωνο. Εν συντομία να πω πως μιλάμε για έναν τύπο που πριν έρθει στην Μπαρτσελόνα έπαιξε δυο χρόνια στη Γιουβέντους και τρία στην Ίντερ. Σε αυτά τα πέντε χρόνια έπαιξε 14 ματς νοκ-άουτ στο Champions League, οκτώ με την Γιούβε και έξι με την Ίντερ. Δεν κατάφερε να σκοράρει ποτέ, ούτε σε ένα παιχνίδι από τα 14 κι έχει φτάσει μόνο μέχρι τα προημιτελικά.
Φέτος, πήγε στην Μπαρτσελόνα. Λογικό ήταν να δει πως είναι να βάζεις γκολ σε νοκ-άουτ αναμέτρηση στο Champions League. Έβαλε ένα στους 16 με τη Στουτγάρδη και αφού του έδωσαν 10 πάρε-βάλε, έβαλε και δύο στην Άρσεναλ στους οκτώ. Όταν το πράγμα σοβάρεψε, όταν η ομάδα τον είχε ανάγκη να φτιάξει αυτός κάτι γι’ αυτήν, από μόνος του, ο Ζλάταν ξεφτιλίστηκε και στα παιχνίδια με την Ίντερ ήταν ο χειρότερος της ομάδας του. Και μεγαλύτερη ξεφτίλα ήταν πως όταν ο Πικέ έπαιξε σέντερ φορ από δέκα λεπτά σε κάθε ματς, πήρε όλες τις προσωπικές μονομαχίες, έφτιαξε ευκαιρίες για τους άλλους, έχασε κάποιες ο ίδιος κι έβαλε κι ένα γκολ.
Κι είναι τρομερό σε πόσο μεγάλη υπόληψη έχουν οι Ελληνες το παιδί με την κορδέλα μόνο και μόνο επειδή πέντε χρόνια έκανε μαγικά απέναντι στις μικρές ομάδες στο Καμπιονάτο. Δεν τον έχουν δει ποτέ να κάνει κάτι αξιοσημείωτο σε αγώνα υψηλού επιπέδου και παρόλα αυτά τον θεωρούν κάτι τρομερό. Τρομερά είναι τα προσόντα του κι ακριβώς επειδή είναι τέτοια, δεν έχει καμία απολύτως δικαιολογία που δεν κάνει ποτέ τίποτα στο Champions League και ταυτόχρονα έχει και ύφος, ενώ το μόνο που έχει κερδίσει είναι τρία πρωταθλήματα Ιταλίας χωρίς αντίπαλο. Και κάποιοι περίμεναν αυτά τα ματς για να τον πάρουν χαμπάρι. Μέχρι ο Ζλάταν να ξαναπαίξει σε ημιτελικό Champions League, απολαύστε τον να σκοράρει απέναντι στις Αταλάντες και τις Φιορεντίνες.
Πάμε σε αυτόν που τον εξέθεσε ακόμα περισσότερο στους δύο ημιτελικούς. Την προηγούμενη εβδομάδα μιλάγαμε στην εκπομπή για τον Πικέ. Κάποιος είχε τηλεφωνήσει και δεν τον είχε σε μεγάλη εκτίμηση. Αφού μιλήσαμε για τα βασικά προσόντα του, πως μού ’ρθε και του λέω πως δεν έχω ξαναδεί αμυντικό με ύψος 1.92 να έχει περιστροφή γύρω από τον εαυτό με ταχύτητα παίκτη 1.70. Δεν πέρασαν πάνω από οκτώ μέρες κι ήρθε αυτό, χωρίς λόγια:
Πάμε και στο τελευταίο. Λατρεύω τους παίκτες που σημειώνουν “άσχημα” γκολ. Ο Όλιτς την τρίτη πέτυχε αυτό που οι παλιοί έλεγαν τέλειο χατ-τρικ. Ένα με το δεξί, ένα με το αριστερό και μία κεφαλιά. Τα δύο πρώτα είναι άψογες εκτελέσεις, μεγάλου επιθετικού. Το “άσχημο” γκολ είναι το αγαπημένο μου, το τρίτο. Η σέντρα στέλνει την μπάλα πιο πίσω από εκεί που την περιμένει. Δεν μασάει. Σκύβει ατσούμπαλα, κινείται όπως μπορεί προς την μπάλα, χαμηλώνει ώστε να την βρει από κάτω και την κατευθύνει με όλο του τον κορμό, ώστε να πάει τέρμα κι όχι στα πουλιά, σκοράρει και παραπατάει:
